De sfeer aan de ontbijttafel van ruziënde ouders. Roodomrande ogen en een pijnlijke stilte. In de lege ruimte galmt het geschreeuw van de avond ervoor. Zo zitten de ministers voorin de Tweede Kamer. In de paarse zetels hangen de kinderen, die zich langzaam voorbereiden op de grote klap die komen gaat. Ze zijn er nog niet klaar voor, maar weten dat het onder gruwelijke voorwaarden getrouwde stel is uitgeneukt.

Ja, het is oorlog in het kabinet. De ministers gaan rollebollend over het grijsgroene tapijt van de Trêveszaal. Een PvdA-minister slaat vloekend op de mahoniehouten tafel en de ChristenUnie probeert hem te knevelen. Het CDA huilt. Krachten van binnenuit en uit de entourage proberen het kabinet op te blazen. Elke keer als de ministerraad bijeenkomt, wordt de sfeer grimmiger. Balkenende hamert de stukken hardhandig door en probeert de giftige kabinetskikkers in de kruiwagen te houden.

Als hij zijn stem twee octaven heeft verhoogd en niet meer over het verbaal geweld van de bewindslieden heen kan komen, dan opent hij zijn koffertje en zwaait hij met de brief aan Beatrix die al weken geleden is geschreven. De datum is nog niet ingevuld, maar de inhoud staat vast. De neuzen wijzen in alle windrichtingen en onze bestuurders kunnen niet meer door een deur. Er is maar een uitweg mogelijk: een scheiding van tafel en wet.

Elke keer als Balkenende demonstratief de brief dichtlikt en wegbeent, verbergt hij zijn hoofd achter zijn koffertje. Hij is doodsbang voor de blikken van Stadhouder-Koning Willem III en de vrouwen van Vrijheid, Vrede en Overvloed aan de wand. Want iedereen lacht hem uit. Het liefst zou hij uit het raam springen en in een snelle trein naar Europa rijden. Zijn enige uitweg. Alle deuren worden geblokkeerd door angstige Kamerleden.

De regerende fracties kunnen het wel shaken als er nu nieuwe verkiezingen komen. Ze worden weggemaaid van het pluche. De extreme partijen hebben de boel nog niet eens op orde voor de gemeenteraadsverkiezingen, laat staan voor het besturen van het land. Buiten slaat de gure crisiswind tegen de gepantserde ruiten. De timing lijkt bizar, maar het is juist nu tijd voor actie.

Jongens, schiet die kogel door de kerk. Ga als vrienden uit elkaar, voordat er echt doden vallen. De harde beslissingen worden toch uitgesteld, dus in feite is het kabinet al demissionair. Deze tijd kunnen we beter gebruiken door met een paar frisse koppen een krachtige strategie neer te leggen. Doe het voor het land. Uiteindelijk is het beter voor die arme, arme kinderen.