Gisteren reed ik over de U-baan langs het Malieveld en zag eindelijk weer eens twee lifters staan. Druk in de weer met het verfraaien van hun kartonnen wegwijzer, zodat ze niet zagen dat ik vaart minderde. Te laat.
Waarom wordt er niet meer gelift? In een eeuw dat je meer kwijt bent aan onderwegsnacks dan aan een vliegticket, halen de luxestudentjes hun neus op voor de duim.

Ik ben een tijd liftverslaafd geweest. Op een gegeven moment hield ik zelfs auto’s in de TU-wijk aan om naar het stadscentrum te reizen. Het werkte: iedereen stopte omdat ze dachten dat je de weg vroeg en voor ze er erg in hadden, zat je ingesnoerd op de bijrijderstoel. Een korte kennismaking met een verstrooide professor, een scherp gesprek met een boomchirurg.

Meer voldoening haalden we uit lange reizen. Berlijn. Rome. Barcelona. De sport was om de hele rit af te leggen in een Mercedes. Voor minder gingen we niet. Een charmante Duitse die anderhalf uur met haar man belde om te zeggen dat ze twee totaal onbekende mannen in haar cabrio had zitten. Ze liet hem lijden door diverse scenario’s te schetsen. Ik gooide er een schepje bovenop. Met een echte terrorist valt niet te onderhandelen. Vervolgens reed ze een grote Duitse zakenman klem en eiste dat hij ons naar de volgende bestemming bracht. Een man vroeg of ik het stuur van zijn tweetonner kon overnemen. Met 160 kilometer per uur en een smile scheurde ik richting Zwitserland. Op de klanken van ongepolijste Beatles sliep de workaholic in.

Nu zit ik in de Thalys naar Parijs. Om me heen zitten norse mensen zich aan elkaar te storen. Geen sociale businessboy die me trakteert op een snelwegdiner, maar nootjes vretende obesitasmensen. Geen filosofische gesprekken maar nodeloos gebel met het thuisfront. Ja, op het tafeltje naast de golfclubs, ja. Zal ik nog eens een liftpoging wagen of wordt een oude idioot die in de jaren ‘90 is blijven hangen niet meer meegenomen? Ik vlucht naar de rijdende bar voor een onbetaalbaar flesje wijn.