Elke zaterdag is het raak. Dan staan de relizangers onder mijn raam te zingen over God en zijn onbevlekt ontvangen zoon. Nou, zingen is een groot woord, want echt toonvast kunnen we ze niet noemen. Femelen. Jeremiëren. De gebouwen op het Spui fungeren als klankkast en de extreme geluiden vallen mij en mijn kater aan. Waarom mogen deze geloofswaanzinnigen mij elk weekend wakker kwezelen, gewapend met hun gristelijke microfoon? Omdat ze zich beroepen op hun recht van geloofsuiting!

Van mij mogen ze geloven. Met hun vreselijke kleding en hun lege blik. Maar laat ze dit lekker in een kerk doen. Goed geïsoleerd. Ze mogen zich ook laten bijten door slangen, naar elkaar schreeuwen met onverstaanbare tongklanken. Ze kunnen elkaar bewijwateren en bewieroken, maar dit hoeft voor mij niet in het openbaar.Net zo min wil ik op straat lastiggevallen worden door krantenverkopers, goede doelen of van die vreselijke politieke partijen die me flyers in de handen willen drukken. Ik wil geen vaste-gastenpas bij restaurants en wil niet ingevoerd worden in de computer van de kapper. Ik ben geen consument die zich gewillig overgeeft aan marketingtijgers. Ik wil onzichtbaar over straat. Onopgemerkt shoppen. Niet verleid worden tot aankopen of ander consumenselijk gedrag.

Als hun afgerichte herder op me afkomt met een goedhoop vermenigvuldigde geloofsbrief in zijn handen, dan dood ik hem met mijn blik en vraag ik me af waarom ik niet veilig in mijn huis ben gebleven.

Gelukkig ben ik zelf heel anders. Val ik de wereld niet lastig met mijn mening. Ik probeer niemand iets aan te smeren. Gelukkig word ik niet ingehuurd om producten en diensten aan de man te brengen. Althans niet op zaterdag en zondag… Dan geloof ik maar in een ding: welverdiende weekendrust. Halleluja!