Gruwelijke graaiers. Dat zijn alle mensen die nu niet meer kunnen pinnen bij de DSB. Ze wilden een uitbouw, een keuken, een gezinsauto en nog geld voor een kittig truitje ook. Mensen die een bank vertrouwen met het logo van een scheve schaatser en een lening afsluiten bij een Leen die zijn hoofd door een gat steekt, die verdienen straf. Diezelfde mensen kijken waarschijnlijk nu hoe Gerard Joling zijn hele lichaam door een gat gooit, gekleed in een ruimtepak. Ze zijn nu boos en verdrietig omdat ze zelf in hun pensioengat zijn gestapt, dat ze eigenlijk voor een ander hadden gegraven. Maar ik heb nog niemand horen zeggen dat ze ook nooit zo’n koopsompolis hadden moeten afsluiten. Dat ze te hongerig waren en daarom maar hun handtekening zetten onder een financieel monster.

De bespottelijke spotjes werden trouwens gemaakt door Dirk zelf. Met zijn peperdure vakantiecamera filmde hij de aandoenlijke tram-omroeper Edvard Niessing en andere voorbeeldfiguren die lieten zien hoe geweldig betrouwbaar het is om te lenen. Waarom zou je ook werken voor je geld, als je het ook van een bank kunt krijgen? Ed Nijpels (die me tijdens de gayparade nog bijna dood drukte tegen zijn borst en sindsdien Ed Nippels heet) verzorgde het licht. Robin Linschoten met zijn vissige Hanja Maij-oogjes, deed de make-up. En zo had elke VVD-prominent een klein rolletje.

Een reclamemaker kwam er niet aan te pas. Dirk heeft veel bureaus gebeld, maar niemand durfde zijn naam aan de DSB te verbinden. Wij, jonge reclamemakers zijn niet meer de geldbeluste cokesnuivende patsers die alles voor het geld doen. Wij weten als geen ander hoe we de maatschappij kunnen beïnvloeden. Wij moeten allemaal na de reclameacademie de Eed van Hypocritus afleggen, waarin we heilig beloven dat we niemand een poot zullen uitdraaien. Dat we een consument nooit van achter mogen naaien. Tenminste niet onveilig.

Het was niet de schuld van Lakeman die opriep om de stekker uit de bank te trekken. Het was niet de schuld van de beperkte bandbreedte van het internet. Het was zelfs niet die aandoenlijke aardappeleter Scheringa. Die speelde alleen bankje om een voetbalclub te redden. De blonde Berlusconi. AZ leek het meest op AC. Het was de schuld van de graaiers, die er niets van hebben geleerd. Want in plaats dat ze nu inzien dat ze keihard gestraft zijn voor hun gulzigheid, hun gezinsauto omruilen voor een treinabonnement, hun serre gebruiken om groenten voor de Voedselbank te kweken en hun tietentruitje in de zak van Max stoppen, gaan ze pinnen. Of nog liever: bijpinnen. Als consumensen niet minder materialistisch worden, dan blijven de banken bij Bosjes omvallen en dan blijft de economie nog lang in een diep, diep dal.