“Dit weekend mogen we helemaal los! We zijn maandenlang braaf geweest en niet vreemdgegaan. Zelfs niet gepijpt. We moesten onszelf grondig laten testen en mochten daarna niets meer doen. Maar de eitjes zijn nu bevrucht en dat gaan we vanavond vieren.” Een vriend kijkt me vrolijk aan. Even denk ik dat hij een grapje maakt. Kinderen? Zij? “Ja, we zijn echt zwanger. We willen echt kinderen.” Hij is niet de enige. Ik hoor het overal om me heen. De homotrend van dit moment.

Vroeger hadden alleen vrouwen nestdrang. Oxytocine en andere knuffelhormonen gierden dan door hun lichaam en ze gingen wanhopig op zoek naar een man die het allemaal wel best vond en zijn condoom even aan de wilgen hing. Een paar maanden later ging de man dan naar de Gamma om een pot verf voor de babykamer te kopen en vervolgens kregen wij vrienden te horen dat hij niet meer mee kon naar kroegen en clubs omdat hij steeds zo vroeg op moest. Dan kon ik weer een heterovriend deleten in mijn adressenboekje. Gelukkig waren er altijd voldoende homo’s om me heen die in het leven niets meer deden dan werken en uitgaan.

Nu hoor ik opeens allemaal jonge homostellen om me heen die kinderen willen. Met de snelheid waarop in de jaren ’80 het AIDS-virus werd verspreid, steken de twintigers- en dertigershomo’s elkaar nu aan met deze kinderwens. Is dit slecht? Nee, ik zal niet beweren dat kinderen slecht zijn. Waar ik me wel zorgen over maak is dat de jonge homo’s erover praten alsof het de allernieuwste accessoire is. “Ja, die nieuwe Prada-zonnebril moest en zou ik hebben. Hij is vet, hè? Oh, trouwens, we hebben besloten dat we ook een kind nemen.”

Zijn ze zich wel bewust dat ze minimaal 20 jaar aan deze kinderen vastzitten en niets anders meer kunnen doen? En dat opvoeden wel iets meer is dan nieuwe kinderschoenen uitzoeken? En dat het helemaal niet zo vanzelfsprekend is dat je mensen, zonder ze hierin de betrekken, in deze zeer complexe wereld zet? Willen ze iets hebben dat hen bindt, zodat ze de ‘zekerheid’ hebben dan ze voor eeuwig bij elkaar blijven? Is het de laatste fase van de gaymancipatie in Nederland? Of maken wij mannen steeds meer vasopressine aan?

Al die homojongens blijken opeens ook een goede vriendin te hebben die graag kinderen wil. Natuurlijk, want die hormonen gonzen nog steeds door dat vrouwenlichaam en er zijn genoeg meisjes die geen zin hebben in een relatie met een vent of de ware nog niet zijn tegengekomen. En wat is er handiger dan zwanger worden van twee schatten van jongens die allebei een bijdrage willen leveren aan de opvoeding van het kind? De ene vader kan zich helemaal storten op het uitzoeken van de juiste kinderkledingsets, terwijl de andere zich bezighoudt met het interiordesign van de babykamer. En het voordeel is: het is niet nodig om seks te hebben, want de zaadcocktail kan gewoon door een arts worden ingespoten. Lekker snel en safe.

Gisteren waren mijn neefjes bij me op bezoek. Voortdurend kwamen er mensen lachend naar me toe om te vertellen dat ik zulke leuke kinderen had en dat ze zo op me leken. Nog nooit had ik zoveel complimenten gehad en ik groeide in mijn vaderrol. Nooit eerder voelde ik me zo mannelijk en gewild. Iedereen begon een gesprek met me, lachte naar me, liet me voorgaan. Zelfs in Amsterdamse cafés zag het personeel me opeens zitten.

Na vier uren was ik doodmoe en zat ik onder de blauwe plekken, terwijl mijn zus er nota bene bij was om op de jongetjes te letten. Toen ik ze op de tram had gezet dacht ik: kinderen zijn erg leuk, maar niet om zelf te hebben. Mijn wereld zou wel erg klein worden. Mijn carrière, mijn vrienden, mijn uitgaansleven. Er zou niets van overblijven!

‘s Avonds kwam ik de homovriend weer tegen. Hij stond een andere jongen te versieren. “Is de babykamer al klaar?” vroeg ik hem lachend. “Nee, het gaat niet door. De bevruchting is niet goed gegaan. We zien er nu maar vanaf. Veel te veel gedoe, kinderen. We hebben nu maar samen een vakantie geboekt naar Bali. Ook leuk.”

Op de middelbare school stond in ons Franse leerboek een geel handje met de tekst Touche pas à mon pote. Kom niet aan mijn vriendje. De krachtige straattaalslogan van ‘SOS Racisme’. Het maakte toen grote indruk op me. Al dacht ik aanvankelijk dat het een actie was tegen Franse potenrammers. Ik bedacht dat je soms iets meer moet doen dan tolereren. Soms moet je duidelijk iets of iemand een halt toe roepen. Je uitspreken.

Al een jaar ben ik bezig met de meest kleinschalige campagne die ik ooit heb gevoerd. Onbetaald, maar niet onsuccesvol. Ik heb mezelf voorgenomen om elke dag te lachen en als het kan een leuke opmerking te maken naar tenminste EEN persoon met Marokkaanse roots. Elke dag. Het klinkt soft, maar dit is een briljante manier om een leukere maatschappij te bouwen. Met elkaar in gesprek te komen.

Het is inmiddels uitgegroeid tot een verslaving. Het is de uitdaging om de meest stoere Marokkaan zover te krijgen dat hij teruglacht. Of nog beter: een leuke opmerking geeft. En misschien zelf even een boksbeweging maakt. It makes my day. En het werkt! Ik krijg elke dag een lach en leuke opmerking terug. Of een boks (zonder blauwe plekken!). 

Langzaam nemen vrienden en bekenden mijn project over. Ze zien hoe leuk deze sport is en wat er gebeurt. Het mooie is: het kost niets. Geen geldverslindende Postbus51-campagne, maar gewoon een gratis glimlach. En op wat botoxslachtoffers na, kan iedereen probleemloos meedoen.

En er valt ook steeds meer te lachen. Het positieve aan alle negatieve uitlatingen van Wilders over de Islam en over de (voormalig) Marokkanen in Nederland is, dat er de laatste tijd een groep mensen opstaat die hier geen trek meer in hebben. Die zich gaan verenigen om de strijd met deze verkilling tegen gaan. Ik ben dus niet de enige. Het resultaat is dat de Marokkaan (lees: de medemens met een Marokkaanse achtergrond) zich weer langzaam beter op zijn gemak lijkt te voelen in Nederland.

Hij ziet dat er twee soorten mensen zijn: de nieuwsgierige en de bange mens. De nieuwsgierige mens stelt zich open voor andere culturen en gewoonten, de bange mens is xenofoob. Alles wat anders is, en van ver komt is eng. Hij ziet dat hij zich niet moet richten op de bange mens, maar dat ze zich moeten mengen met de nieuwsgierige mens. Op den duur begrijpt de bange mens ook wel dat zijn angst nergens op gestoeld is.

Het gaat dus langzaam beter. Als ik een jaar geleden na een met Marocs sprak, dan proefde ik een intense woede. Ze wilden weg uit Nederland, ze voelden zich in een hoek gedrukt en dit zou een keer gaan ontploffen. Misschien wel letterlijk. Als ik nu met hen spreek, dan lijken ze rustiger. Ze staan ver boven de uitspraken van Wilders en trawanten en hebben zelfs medelijden met de man. En ze zien in dat een steeds groter groeiende groep voor hen opkomt. Van zich laat horen. En telkens hoor ik dat ze, als ze al gaan stemmen, kiezen voor D66. Ja, er valt dus wat te lachen. Uiteindelijk wordt het zure negativisme verbannen. Wie het laatst lacht…

Bepakt met vier doosjes kwam ik bij een TNT Servicepunt, een veredelde brievenbus in een stomerij. Ik vroeg of deze de volgende dag bezorgd konden worden.
“Morgen?” De stoomkoning keek een beetje moeilijk.
“Morgen,” antwoordde ik. “Ze MOETEN er morgen zijn.”
“Dat zal moeilijk gaan. We hebben hier natuurlijk geen expresservice, maar misschien dat de pakketjes morgen aankomen.” Ik vertelde dat ik zeker moest weten dat ze morgen bezorgd zouden worden en dat misschien niet genoeg was. Het was voor de pers en journalisten hebben deadlines.
“Dan kan ik u de Garantiepost aanbevelen. Voor 9 euro per pakje heb je een Garantiepost. Kost wat, maar dan heb je ook wat.”
“Komen ze dan morgen aan?” vroeg ik naïef.
“Misschien komen ze dan morgen aan,” verzekerde de postman. Maar het is natuurlijk al laat, dus misschien komen ze ook overmorgen aan.”
“Waarom heet Garantiepost Garantiepost, als er geen garantie kan worden gegeven?”
“Bij Garantiepost zou een pakket de volgende dag bezorgd moeten worden. Maar je weet het natuurlijk nooit. Het kan natuurlijk druk zijn in zo’n overslagcentrum en er kan van alles fout gaan, dus ik durf het niet te garanderen.” Nerveus bladerde de postboy door zijn TNT-handleiding. Stoom kwam uit mijn oren.
“Als u niet kunt garanderen dat deze pakketten met Garantiepost morgen zeker aankomen, dan breng ik ze liever zelf.”
“Ja, dat is de beste oplossing, dan weet u zeker dat ze er morgen zijn. En zo ver is het ook weer niet.”

TNT Post klaagt dat we minder post sturen. Postkantoren sluiten hun deuren, postbodes worden ontslagen. Okay, we e-mailen er op los, maar voor het sturen van pakjes is de bandbreedte helaas nog steeds niet groot genoeg. Met een goede pakketservice zou TNT Post zich best kunnen onderscheiden. Kennelijk is dit te ingewikkeld voor ons oude staatsbedrijf. Pakketten komen niet of pas na weken aan. Als je klaagt, dan krijg je na enkele weken een klachtenformulier.  Als je dit opstuurt, dan krijg je een volgend formulier. Of als het niet compleet is, dan stuurt de zure juf het terug. Net zo lang tot je het opgeeft of uit pure zelfmoord van een hoog gebouw springt.

Kleine koeriers beleven gouden tijden. Liever betalen  bedrijven iets meer, zodat pakketten worden opgehaald en meteen worden afgeleverd. Als het een uurtje later is dan beloofd, dan krijg je een telefoontje. DAT is service. Misschien is het een idee om de postshop, die gevestigd is in een supermarkt of een groenteboer voortaan geen Servicepunt meer te noemen. Dat is verneukeratief.

Met mijn pakketten onder de arm sprint ik naar de trein. De aangekondigde trein blijkt uit de vaart te zijn genomen, want de machinist wist niet dat hij dienst had en ze konden zo snel natuurlijk geen andere vinden.
“U kunt natuurlijk de Fyra nemen, maar daarvoor is een toeslag verplicht. Als die rijdt, want ik begreep net dat die vertraagd is…”