Zwakkeren in de samenleving konden in vroeger tijden rekenen op de zorg van linkse partijen. Maar de reputatie van solidariteit is zo langzamerhand aan herziening toe. Want mensen met een laag inkomen die graag een autootje rijden, of die de beste zorg willen hebben, hoeven niet te rekenen op Groen Links en de SP.De milieumaatregelen van Groen Links om het gebruik van schone auto’s te bevorderen treffen vooral de mensen met lage inkomens, zo blijkt uit een interview met Judith Sargentini in het blad Autoweek. Mensen met lage inkomens kunnen zich geen nieuwe, schonere auto veroorloven, en moeten dus hogere heffingen betalen, en de optie van een nog duurdere electrische auto is voor hen helemaal uitgesloten. Helaas pindakaas voor arme mensen, vindt Judith Sargentini: arme mensen kunnen heel goed met de bus!
Wie specialistische zorg nodig heeft, op een wachtlijst staat voor een behandeling, of in een grensgebied woont, kan maar beter niet rekenen op de steun van de SP. Mensen met eigen geld kunnen natuurlijk wanneer ze maar willen zorg of medische behandelingen in het buitenland halen. Wie afhankelijk is van een zorgverzekeraar (zoals de meesten van ons) krijgt slechts mondjesmaat en met de grootste moeite een behandeling in een ander EU land vergoed. D66 vindt dat alle patiënten recht hebben op vergoeding van hun behandeling door de zorgverzekeraar, ook als die behandeling in een ander EU land plaats vindt. Maar SP, Groen Links en PvdA willen dat recht tot een minimum beperken, en laten de keuze niet aan de patiënt, maar aan de overheid en de zorgverzekeraar. Zoals zo vaak telt bij de linkse partijen het belang van het systeem zwaarder dan het belang van de mens (in casu de patiënt). Bij de linkse partijen heeft de patiënt zonder geld gewoon pech, en moet lekker op een Nederlandse wachtlijst blijven staan, of de noodzakelijke behandeling aan z’n neus voorbij laten gaan.
Ook op andere terreinen is de linkse solidariteit sleets geworden. Zo lijkt het wel heel sociaal om het bestrijden van de economische crisis te financieren met oplopende staatsschulden en een gapend gat in de begroting, maar de factuur wordt linea recta doorgestuurd naar toekomstige generaties. Niet erg solidair met jongeren dus.
De sociaal-democraten ondermijnden ook het voorstel voor een Blue Card, voor legale arbeidsimmigratie. Een van de argumenten: het zou leiden tot een brain drain uit ontwikkelingslanden. Dat mag zo zijn, maar kennelijk vindt Links het beter dat arme mensen allemaal even arm blijven in hun arme landen, dan dat ze een paar jaar elders gaan werken, om dan hun verdiende geld en kennis mee terug te nemen naar het land van herkomst. Links vindt het kennelijk beter dat die brains in gammele bootjes stappen om meer dood dan levend in Europa illegaal aan de slag te gaan in mensonterende omstandigheden. D66 vindt het meer solidair om mensen een legale kans te geven op verbetering van hun lot, als we tegelijkertijd arme landen helpen zich te ontwikkelen en onze markten openen voor hun producten en diensten.
Waar links vroeger stond voor solidariteit van sterken met zwakkeren, staat het anno 2009 voor bescherming van insiders ten koste van outsiders, bescherming van het systeem ten koste van de mens. Solidariteit is niet meer wat het geweest is.