Het Europees Parlement is een buitengewoon open en toegankelijk huis van de democratie. Europarlementariërs kunnen heel makkelijk benaderd worden door burgers, maatschappelijke organisaties en bedrijven. Niet alleen kunnen de zitting worden bijgewoond of live gevolgd op het internet, Europarlementariërs trekken een aantal dagen per week rond in hun kiesdistricten, en ontvangen jaarlijks honderden bezoekers in Brussel en Straatsburg. Via e-mail en telefoon kan je eenvoudig en direct contact maken met een Europarlementariër. Wie wel eens heeft geprobeerd een Amerikaanse senator of congressman te bereiken weet dat de laagdrempeligheid van het Europees Parlement lang niet overal bestaat.Die rechtstreekse contacten met burgers en organisaties zijn van wezenlijk belang voor ons werk. Om een standpunt te bepalen wil ik zoveel mogelijk kanten van de zaak horen. De vele vertegenwoordigers van bedrijven en allerlei maatschappelijke organisaties in Brussel spelen daarin een heel nuttige rol.
Laat ik eens uitleggen hoe dat werkt in de praktijk: over kwesties als privacy en het gebruik van persoonsgegevens heb ik gesprekken met o.a. Google, Microsoft, Phorm, KLM, Schiphol, Heathrow, de Association of European Airlines, de Europese toezichthouder bescherming persoonsgegevens, de Britse, Franse, Duitse, Italiaanse en Nederlandse toezichthouders, Privacy International, Statewatch, Electronic Frontier Foundation, de American Civil Liberties Union, Universiteiten en onderzoekers, TNO, het Rathenau Instituut, de Amerikaanse en Britse veiligheidsdiensten en douane, de Europese Commissie, de Europese Consumentenorganisatie BEUC, en nog talloze anderen.
Voor alle onderwerpen ga ik op deze wijze te werk. Voor de Chemicaliën Richtlijn sprak ik met de chemische industrie, de milieuorganisaties, de dierenrechtenorganisaties, het MKB, enzovoort.
Ik maak gebruik van ontelbare schriftelijke bronnen, en mails van burgers, en petities. SP Lijsttrekker Dennis de Jong zou er misschien schande van spreken dat ik ook met Het Groot Kapitaal als Google, KLM of een farmaceutisch bedrijf praat, maar voor mij zijn ze een onmisbare schakel in het proces, en bovendien belanghebbenden die het recht hebben om gehoord te worden door de volksvertegenwoordiging.
Als Europarlementariër word ik natuurlijk steeds benaderd door allerlei belangenorganisaties. In de afgelopen jaren heeft (in tegenstelling tot wat de SP en PvdA beweren) Europa veel wetgeving aangenomen om de financiële sector te reguleren. Als lid van de parlementaire commissie Economische en Monetaire Zaken zou ik mijn plicht verzaken als ik niet met deze sector zou spreken.
Uiteraard moet het inzichtelijk zijn wie in Brussel proberen invloed uit te oefenen. Daartoe is een register van lobbyisten opgezet. Het is belangrijk om ook te weten of een lobbyist een derde partij vertegenwoordigt, en welke financiële belangen er zijn. Overigens is er op EU niveau geen sprake van financiële belangen in de zin van partijfinanciering of sponsoring, zoals in de VS of het Verenigd Koninkrijk (dat hoeft niet altijd sponsoring door een bedrijf te zijn: zo is de Britse Labour Party afhankelijk van de bijdragen van de vakbonden). Ook een lobby als die van het Vaticaan (de Conferentie van Bisschoppen) is ongelofelijk machtig in Brussel, ook al is er geen enkel financieel belang.
Maar SP Lijsttrekker Dennis de Jong volhardt in zijn pogingen om mij duistere deals met de financiële sector in de schoenen te schuiven.
Nu heeft hij alle lijsttrekkers gevraagd een verklaring te ondertekenen dat we geen contacten zullen hebben met lobbyisten die zich nog niet hebben ingeschreven in het register van de Europese Commissie ( https://webgate.ec.europa.eu/transparency/regrin/welcome.do). Die verklaring teken ik niet. Veel van mijn gesprekspartners zijn nog niet ingeschreven (zou ik ze wel aanbevelen!), zoals bijvoorbeeld organisaties voor mensenrechten of gelijke behandeling. Ik ijver al jaren voor meer transparantie en openbaarheid, maar niet als doorzichtige campagnetruc.
Misschien dat Dennis de Jong eerst zijn eigen SP collega’s moet vragen zijn brief te tekenen. De lobby organisatie waar SP kandidaat nr 3, Nicole van Gemert, voor werkt is niet terug te vinden in het register van de Europese Commissie. Volgens de SP-standaard mag ik dus met haar niet praten tijdens de campagne, noch als ze straks wellicht gekozen is….
Ik bepaal al jaren in alle onafhankelijkheid mijn standpunt, en ben daar volstrekt transparant over. Ik laat me door niemand ringeloren. Niet door lobbyisten, en niet door de SP.