Posts Tagged ‘Vrije marktwerking’

Een duurzame complottheorie

Vrijdag, 18 februari , 2011
Gisteren stemde de Tweede Kamer niet alleen in met de motie van PVV en PvdA dat er een onafhankelijk onderzoek komt naar de hoogte van brandstofprijzen en de marktwerking in de sector, ook een motie van D66, de motie Verhoeven c.s, over verplichte prijstransparantie in de benzinemarkt werd aangenomen. Onwillekeurig moest ik denken aan de complottheorie waar mijn man al een tijdje mee rondloopt. Zoals elke goede complottheorie zit ook deze ingewikkeld in elkaar. Dat moet ook, anders is het natuurlijk geen geloofwaardig complot.

Het draait allemaal om de overstap op duurzame energie. Waarom is dat nu ineens een wereldwijd thema dat op het hoogste niveau wordt opgepakt? Alsof de club van Rome en de daaropvolgende massieve milieubeweging nooit heeft bestaan. Volgens mijn man is de klimaatverandering vooral instrumenteel om af te stappen van minerale brandstoffen en over te stappen op duurzame energie.

Bekijk de wereld eens door de ogen van de politieke en economische elite op het hoogste niveau. U bent er dan in de eerste plaats van doordrongen dat we de beruchte oil peak zo onderhand hebben bereikt. Dat betekent dat de voorraad aangetoonde reserves van minerale brandstoffen, na een eeuwenlange groei, zal krimpen. Gevolg: de vraag naar olie is groter dan het aanbod zodat de olieprijzen ongekende hoogten zullen bereiken. Overstappen op andere, duurzame, energiebronnen is onontkoombaar. Want als we afhankelijk blijven van olie en die olie echt opraakt, zullen onze economieën vernietigd worden en zal onze macht verdampen.
Maar als wereldleider beseft u tevens dat het grote probleem daarbij is dat deze overstap niet ingegeven kan worden door de marktwerking. Want duurzame energie zal altijd duurder zijn dan minerale brandstoffen, hierover blogde ik al eerder. Dat zit zo: de prijsstijging van minerale brandstoffen zal niet veroorzaakt worden doordat het zo duur is om olie te produceren, maar doordat de vraag zo veel groter zal zijn dan het aanbod. De grootste oliereserves zitten immers nog gewoon in de Golfregio waar het slechts een paar dollar kost om een vat olie op te pompen. De kostprijs van fossiele energiedragers elders in de wereld, ligt weliswaar een stuk hoger, maar nog steeds lager dan die van bijvoorbeeld een windmolen op de Noordzee.
Stel nu dat u als wereldleider erin slaagt het marktaandeel van duurzame energie serieus te vergroten, dan zal de olieprijs als gevolg van de marktwerking weer dalen. Want hoe meer duurzame energie we opwekken, hoe minder olie we nodig hebben. De vraag naar olie daalt dan en daarmee dus ook de olieprijs. Zo zal de prijs van olie, altijd lager zijn dan die van duurzame energie. Sterker nog: hoe meer duurzame energie we opwekken, hoe lager de olieprijs zal zijn.

Conclusie: paradoxaal genoeg, verhindert het marktmechanisme  juist de overstap naar duurzame energie. Als wereldleider (voelt u zich nog thuis in deze rol?) moet u dus een ander mechanisme vinden, want ooit is de olie echt op. Dat andere mechanisme hebt u nu gevonden in de opwarming van de aarde. Dat de aarde opwarmt door de verbranding van fossiele brandstoffen is zo langzamerhand wel aangetoond. Hoe erg dat is, daar kunnen we alleen maar naar raden. Een paar honderd jaar geleden hadden we hier in Europa een kleine ijstijd. Denk maar aan al die schilderijen uit de zestiende eeuw met Hollandse wintertafereeltjes. Heel schilderachtig, maar ook erg koud. We hadden toen best wat opwarming kunnen gebruiken. Met andere woorden: ja, de aarde warmt op maar hoe zich dat verhoudt tot natuurlijke klimaatschommelingen kunnen we nog niet geheel overzien. Het kan een ramp zijn, maar dat hoeft niet. In ieder geval zal het uw tijd tijd als wereldleider wel duren.

Dat moet zo ongeveer het beeld zijn dat de echte elite aan de top heeft. Denken zij wel aan hun kinderen?
Maar wacht even: die opwarming kunnen we prima gebruiken om nu over te stappen op duurzame energiebronnen. Voordat het echt moet omdat de olie op is. Zo kunnen we onze bevolkingen wel zo gek krijgen om veel hogere prijzen voor energie te betalen. Ze hebben er al een paar decennia milieuactivisme opzitten, als we nu de kaart van global warming spelen, moet het mogelijk zijn af te stappen van olie! En dan zetten we nog een bijkomend voordeel in: de overstap naar duurzame energie levert werkgelegenheid op in eigen land. De oliedollars die anders weglekken uit de nationale economie, worden nu aangewend voor de bouw en installatie van energieparken op eigen bodem. We pompen het geld dus terug in onze economie, in plaats van eruit.

En zo kan het dus gebeuren dat regeringleiders van over de hele wereld zich inspannen om meer geld voor energie te gaan betalen. Heeft mijn man enig bewijs voor deze complottheorie? Natuurlijk niet, anders was het geen complottheorie.

Groen licht

Dinsdag, 14 september , 2010

“Een,  twee, drie: groen!” roep ik altijd als ik met mijn peutertjes voor een rood stoplicht sta te wachten. Diezelfde neiging kreeg ik ook na mijn derde blog over de vermeende kartelvorming onder huisartsen in Zaandam. Drie maal is kennelijk echt  scheepsrecht want opeens kregen we groen licht bij de huisartsenpraktijken in Zaandam. Sterker nog, we konden zelfs kiezen uit maar liefst vier praktijken in ons postcodegebied. Allemaal hadden ze plaats. We hebben nu dus, eindelijk, een nieuwe huisarts. Mijn man is er zelfs al geweest en ik ga zo bellen voor een afspraak. Deze praktijk kan je overigens ook mailen voor een afspraak.

Over de reden waarom van huisarts veranderen nu opeens wel mogelijk blijkt in Zaandam, kan ik alleen maar gissen, zoals ik de laatste tijd wel vaker alleen maar kan gissen. Zou toeval bestaan of niet?

Zo hadden we als D66 fractie onlangs schriftelijke  vragen gesteld aan het college van B&W over een verkeerd geplaatst fietserstoplicht, waardoor een gevaarlijke situatie ontstaan was bij een kruising bij een drukke spoorwegovergang waar dagelijks vele scholieren passeren.
De pogingen van een bewoner, ondersteund door de fietsersbond, stuitten op,  laat ik het maar noemen, de schijnbare complexiteit van het overbruggen van een technisch realiseerbaar gewenste verandering  tot  een daadwerkelijk concrete realisatie van hetgeen gewenst werd. Met andere woorden het scheen maar niet te lukken om het stoplicht gewoon een kwartslag te draaien. Maar nog voordat onze vragen beantwoord waren, was het stoplicht plots al aangepast. Zou het uitvoeringsproces door onze vragen in een stroomversnelling gekomen zijn? Of hadden wij deze vragen helemaal niet hoeven te stellen omdat de aanpassing van het stoplicht al gepland stond?

Datzelfde gevoel bekruipt mij nu ook over de vrije huisartsenkeuze. Zouden mijn blogs daadwerkelijk wat losgemaakt hebben of zou het komen doordat de NMa al bezig was met het onderzoek naar vermeende kartelvorming?
Wie weet bestaat toeval gewoon wél.


Het zal mij een zorg zijn

Dinsdag, 31 augustus , 2010

“Huisarts wil niet concurreren” zo luidt de kop van een artikel in het FD van vandaag. Nederlandse huisartsen willen af van marktwerking in de zorg en eisen gehele of gedeeltelijke vrijstelling van de Mededingingswet. Betekent dit dat wij patiënten (lees: consumenten) niet meer mogen kiezen wie onze huisarts is? In Zaandam is er, zoals ik eerder al berichtte, sprake van kartelvorming. Wij willen al geruime tijd een andere huisarts maar geen enkele praktijk wil ons accepteren, want we hebben al een huisarts.
In mijn vorige blog ging ik uitgebreid in op de reden van onze wens tot overstappen. Dat bracht onverwacht heel wat reacties  teweeg in het gilde van huisartsen: op een afgeschermde site, die ik bij toeval ontdekte, regende het,  meestal misprijzende, reacties. Ik citeer:

En die postcodes ? Gewoon men wil dat de dokter (te bellen via een spoednummer) binnen paar minuten op de stoep staat. ANDERS OOK WEER MOORD EN BRAND. De postcode verdeling is dan de meest eerlijke. En dat alles voor een bedrag waar uw loodgieter/electriciën nauwelijks de telefoon hoeft op te nemen, laat staan bij u langs komen. Andere aardige vergelijking: wat kost uw onderhoudskontrakt voor uw CV ketel ?? en wat krijgt uw huisarts per jaar ?”

“Je bent niet meer van deze tijd, meid”. Je gaat toch tegenwoordig niet meer bij elk wissewasje de praktijk lastig vallen met telefoontjes? Dan e-mail je toch je probleem? En voor een babbel, ben je altijd welkom op een afspraak, gewoon via e-mail of via de elektonische agenda. Kun je nog een kop koffie krijgen ook nog. Andere huisarts? Nou veel succes dan, mijn zegen heb je….en als het tegevalt kun je altijd weer terugkomen”

“Als hardwerkende en betrokken huisarts (dit durf ik rustig van mezelf te zeggen ja) word ik verdrietig en een beetje boos van dit soort blogs. (….) Als arts zie ik nooit klantvriendelijkheid, maar patiëntvriendelijkheid als een kerntaak. In de zorg moeten de professionals kunnen schiften wat moet en wat kan wachten, hier kan en mag de patiënt als klant, als consument, geen doorslaggevende stem in hebben.”

De huisartsen zitten er naast. Het gaat niet om de reden dat ik wil overstappen. Het gaat erom dát ik wil overstappen. Ik wil binnen mijn postcodegebied blijven maar daar neemt geen enkele huisarts ons aan, want wij hebben al een huisarts in ons postcodegebied.
Maar vandaag valt alles op zijn plaats: huisartsen willen geen marktwerking in de zorg. Ze zeggen het gewoon zelf in het FD.

Dokters’ diensten

Dinsdag, 10 augustus , 2010

Het is niet voor het eerst dat ik me erger aan de bereikbaarheid van onze huisartsenpraktijk. Maar ik mag niet van huisarts veranderen tenzij ik een nieuwe inwoner van Zaandam ben. Onderlinge afspraken maken heet dat, oneerlijke concurrentie. Dat mag niet, maar het kan wel. We kennen toch marktwerking in de zorg met vrijheid van keuze van zorgverlener? Dat je een andere huisarts wilt omdat je geen zin meer hebt in de ingesprektoon, omdat je geen zin meer hebt in vervangers van vervangers of koffiepauzes. Of gewoon omdat je zin hebt in een ander. Omdat die misschien geen witte sokken of pantykousjes heeft, maar sokken met stippeltjes of teenslippers. Gewoon omdat we dat willen. Maar dat kan hier dus niet,

Nu zijn wij geen grootverbruikers van de huisarts. Sterker nog juist door de slechte bereikbaarheid van onze driekoppige huisartspraktijk gaan we eigenlijk zo min mogelijk, liever helemaal niet meer. Want als ze dan eens geen bandje hebben aanstaan met vermelding van een cursusdag, ADV of heidag of weer een een of andere schoolvakantie, dan moet je ze niet proberen te bellen. Of eigenlijk, probeer ze dan maar eens wel te bellen. Dat mag vanaf acht uur ‘s ochtends áls ze al open zijn.
Al weer een tijdje geleden belde ik voor een afspraak, om klokslag acht uur. Maar toen was iedereen in gesprek. In de wacht gezet worden bestaat niet. Je krijgt de ingesprektoon te horen. Die bestaat nog. De volgende dag weer geprobeerd, maar vrijdagochtend is de praktijk gesloten. Maandag nieuwe poging, ietsje later dit keer. Echter, toen kreeg ik een bandje dat de assistente een kwartier koffiepauze had. Dit bandje bleef wel drie kwartier aanstaan. Totdat het half 11 was. En ja, dan kan je niet meer bellen, want dat kan maar tot half 11.

Maar omdat onze jongste dochter in Frankrijk een baceteriële infectie aan haar neus had opgelopen heb ik vorige week weer een poging gewaagd, want om haar neus nou slachtoffer te laten worden van de kartelvorming van de huisartsen leek mij iets te gortig. Daar kan een peuterneusje toch niets aan doen? Dom natuurlijk want wie gaat er nou tijdens de zomervakantie de eigen huisarts te bellen? Die zijn natuurlijk zelf ook maar liefst drie weken op vakantie. Uiteraard krijgt je weer het bandje met het nummer van de doktersdienst via welke je op basis van je straatnaam een vervangende praktijk toegewezen krijgt. En uiteindelijk heb ik gebeld met de vervanger, die deze week zelf ook weer een vervanger bleek te hebben. Dus nu hebben wij deze week de vervanger van de vervanger. Maar die heeft de rest van de week geen tijd. Of we volgende week maar weer willen terugkomen. Nee dat willen willen we nou juist niet! Wat we dan wel willen? Zelf je huisarts mogen kiezen.
Eerder klaagde ik tevergeefs bij de NMa en de NZa maar in april deed de NMa dan toch een inval bij de Landelijke Huisartsen Vereniging, sindsdien is het stil. We moeten hoe dan ook nog even geduld hebben.

Van zoutbergen tot sneeuwduinen

Dinsdag, 12 januari , 2010

Gelijk met het nieuwe jaar doen nieuwe woorden hun intrede in de winterse Nederlandse taal: sneeuwjacht, sneeuwduinen, zoutkaartje, sneeuwbrij en krotsneeuw.
Het begon al bij de eerste sneeuwvlokjes: het openbare leven ligt nagenoeg stil. Treinen rijden niet of minder, wegen zijn onbegaanbaar voor auto’s en bussen en zelfs verstokte fietsers als ik laten af en toe de fiets staan omdat er geen doorkomen meer aan is. Natuurlijk is het ook leuk om de kinderen met de slee naar de crèche te brengen, en om van de besneeuwde duinen af te sleeën. Want bij het uitblijven van de voorspelde sneeuwduinen konden we immers met een gerust hart naar de besneeuwde duinen. Besneeuwde duinen en hoop op zout, zou er eigenlijk boven dit stukje moeten staan. En hoe Nederlands is het uitsluitend nog te hebben dan over het weer, zeker als het zo winters is als nu en wij dat niet meer gewend zijn. Ik blijf dus niet achter en doe net als mijn medeblogger in Londen lustig mee. Ik heb weer tijd nu het verkiezingsprogramma voor D66 Zaanstad af is.

Toch vraag ik me, inmiddels sneeuwmoe, af waarom strenge winters toen ik kind was nooit zo’n impact hadden op het persoonlijke en openbare leven. Afgelopen weken had ik tijd genoeg om hierover te peinzen terwijl ik me met de bakfiets een weg baande door het Volkspark op weg van de school van oudste naar de crèche van de jongste twee.

Er zijn blijkbaar dingen radicaal veranderd in de afgelopen pakweg dertig jaar waardoor een plotse of langdurige afwijking van het gemiddelde weersbeeld  resulteert in aantasting van onze maakbare samenleving. En inmiddels zijn we zelfs zover gekomen dat Het Weer een politieke aangelegenheid geworden is.
Op lokaal niveau wordt steen en been geklaagd over het strooibeleid van de gemeente, door fietsers maar ook busbedrijf Connexxion dreigt met schadeclaims. Nog dichterbij huis komt  het schoonvegen van de eigen stoep, of die van de minister president, ter sprake.

Dat wij in sommige gevallen niet eens meer onze stoep kunnen bereiken, of met enorme vertraging, komt in eerste instantie doordat onze actieradius zoveel groter is geworden: global village, ook binnen Nederland. Van lopend of hooguit met de koets, willen we altijd zonder vertraging overal naar toe kunnen reizen. Even naar Maastricht met de trein, iedere dag met de auto van Zaanstad naar Rotterdam. Of een dagje op en neer naar Londen, voor een vergadering. Heel gewoon. Totdat het niet meer kan. Als je het omdraait zou je ook kunnen stellen dat het juist heel bijzonder is dat het altijd wél kan.

Met de trein durven we niet meer te reizen sinds de treinwissels van ProRail vastvriezen doordat de waakvlam uitgaat. En wie strandt in de file en ziet hoe strooiwagens en sneeuwschuivers de rijen sluiten, zou zomaar kunnen doodvriezen in ons doorgaans zo veilig gewaande landje. Het KNMI is de eerste die er van langs krijgt. Kamervragen worden gesteld waarom er geen weeralarm uitgegeven is.

Maar toen er wel een ‘vooraankondiging weeralarm’ uitging, en het achteraf met sneeuwjacht wel bleek mee te vallen, was het ook al niet goed. Want we bleven massaal voor niets thuis uit angst voor sneeuwduinen. Deze angst voor sneeuwduinen werd ons mede ingegeven door de landelijke dreigende schaarste van strooizout. Vroeger was er nooit sprake van schaarste van strooizout terwijl de winters niet minder streng waren. De levering van strooizout wordt tegenwoordig Europees aanbesteed. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat daar de kous wringt. De goedkoopste aanbieder won de aanbesteding, maar achteraf blijken aanbieders niet over voldoende zout te kunnen beschikken.

En hoe ironisch, terwijl ik dit schrijf, op de dag dat het rapport van de commissie Davids uitkomt, komt er een spoeddebat. Over Irak? Welnee: over de verkeersellende door de sneeuw! Blijven we toch nog dichtbij het schoonvegen van de stoep van Balkenende.

Klaag niet (meer)!

Maandag, 17 augustus , 2009

“Huisarts moet eerder mond open doen”, maar hoe zit het met de patiënt? Huisartsen moeten patiënten met een zeer ongezonde levensstijl minder ontzien, dat vindt voormalig hoofd van de huisartsenopleiding aan de VU. Dat komt uiteindelijk niet alleen de patiënt ten goede maar ook de kosten van de gezondheidszorg. Bovendien kan het voor de patiënt net dat duwtje in de goede richting zijn om te stoppen met roken of te beginnen met afvallen. In de paar jaar dat ik overgewicht had, heeft mijn huisarts nooit beaamd dat het ongezond is om dik te zijn, en dat je je er ongelukkig door kan voelen. Door het probleem niet te benoemen, lijkt het niet te bestaan. Als patiënt kan je daardoor denken dat het dus wel meevalt. Overigens heb ik mezelf tot de orde geroepen en ga ik inmiddels vijfentwintig kilo lichter en luchtiger door het leven.
Als je voor jezelf en je gezin de beste huisarts wil kiezen dan kan dat dankzij de vrije marktwerking in de zorg, zou je denken. In onze woonplaats Zaandam blijken huisartsen echter elkaar de hand boven het hoofd te houden: je kan niet van huisarts veranderen. Niet vanwege overvolle praktijken, als nieuwkomer van buiten de gemeente is er namelijk gewoon plek.
Dit riekt naar oneerlijke concurrentie: huisartsen hebben onderlinge afspraken en houden elkaar de hand boven het hoofd. Zo houden de minder populaire huisartsen toch een lekker volle praktijk. Niemand vindt het vreemd dat je je brood bij de lekkerste bakker wil kopen, terwijl een andere bakker ook best goed is. Maar de beste huisarts kiezen blijkt niet te kunnen? De zaak aanhangig maken bij de NZa (Nederlandse Zorgautoriteit) bleek na veel ‘contactmomenten’ geen soelaas te bieden omdat een huisarts geen contracteerplicht heeft. Eventueel zouden we nog naar de NMa kunnen gaan maar die kans werd zeer klein geacht. Als gewone consument is dit een wel heel omslachtige bedoening en je moet een flinke dosis tijd, energie en bovenal geduld hebben om door te pakken.

Onwillekeurig moest ik denken aan de betuttelende overheidscampagne over het noodpakket: men neme een radio op batterijen, afgestemd op de nationale rampenzender Radio 1. Dat is pas echt een ramp! De etherfrequentie van Radio 1 is zo slecht dat je soms alleen maar ruis hoort. Ooit heb ik een poging gewaagd te klagen over de slechte dekking van Radio 1, maar strandde ditmaal bij het Agentschap Telecom: ik werd teruggebeld door een zeer vriendelijke meneer die lang-verhaal-kort-gemaakt zei dat je geacht wordt een antenne te hebben die tien meter boven het maaiveld uitsteekt. Alleen wanneer er dan nog sprake is van storing, heeft het zin om te klagen. Over de uitschuifbaarheid tot meer dan tien meter boven het maaiveld van de antenne van de transistorradio van het noodpakket hield ik maar wijselijk mijn mond.

Door dergelijke technocratische en bureaucratische procedures zinkt de moed de gewone burger in de schoenen. Volgens de wet klopt het maar voor het gevoel niet. Ondertussen zijn de oplossingen zo dichtbij: door het opheffen van de numerus fixus voor geneeskundestudenten bijvoorbeeld komen er veel meer artsen waardoor de goede vanzelf boven komen drijven. Stop met het verzinnen van technocratische regels. Laat de markt gewoon zijn werk maar doen.