Binnen een maand tijd was hij nog een keer langsgekomen. Dat hadden wij niet afgesproken! Slopend, niet alleen voor A. maar zeker ook voor mij. Het begon de eerste keer met een schijnbaar onschuldig steenpuistje waarvan ik dacht “typisch mannen, beetje zeuren om een klein puistje”. Totdat Jongste (dochtertje, anderhalf) een paar dagen later tegen zijn been aan stond en A. het werkelijk uitschreeuwde van de pijn. Dat werd de huisartsenpost – het was natuurlijk weekend, zal je altijd zien.

De eerste keer hadden we zelfs wat lang gewacht, puistje bleek een bacteriële infectie: een streptokok of stafylokok van het type waardoor Balkenende een maand met zijn voet – en blackberry- in het ziekenhuis belandde of waaraan sommigen in coma geraken of erger nog, zelfs overlijden. De antibiotica sloeg aanvankelijk niet aan, de dosis werd verhoogd, een extra soort werd toegevoegd totdat A. uiteindelijk op 6 gram antibiotica per dag zat. Zo hoog dat de apotheker met de huisarts belde om te vragen of het recept wel klopte. Iedere dag hing een ziekenhuisopname als een zwaard van Damocles boven ons hoofd maar uiteindelijk sloeg de kuur aan en de wond genas langzaamaan. Ondertussen had ik nu niet drie maar vier kinderen waarvan er drie iedere ochtend om uiterlijk 8.15 aangekleed, gewassen en ontbeten op de bakfiets moesten zitten, op weg naar school, respectievelijk crèche. Normaal helpt A. altijd mee, of doet hij het brengrondje. Maar de kuur bleek zo heftig dat zelfs tot bijna twee weken nadien ik er alleen voorstond. Het went wel, maar blij word je er niet van kan ik zeggen.

En toen kwam de infectie opeens terug! Gelukkig waren we nu wel op tijd, door ervaring wijzer geworden herkenden we meneer Streptokok direct. Dit betekende weer een nieuwe kuur terwijl A. net de eerste te boven was gekomen. Dus terug naar af en weer die zware ochtenddiensten draaien. Dat deze zwaar waren lag niet in de laatste plaats aan het feit dat Middelste (jongen, tweeënhalf) zich tussen vijf en zes uur ’s ochtends meldt en dan echt niet meer naar bed te krijgen is. Na weer een nieuwe kuur van tien dagen, gevolgd door weer minstens tien dagen van uitputting door ons beiden hadden we deze periode vorige week afgesloten met een desinfecteer actie met dettol. Op aanraden van de huisarts hebben we samen met onze hulp urenlang ons hele huis gedesinfecteerd, net zoals ze in ziekenhuizen doen bij een MRSA-infectie, ook wel bekend als ziekenhuisbacterie.

Vanochtend was het de derde ochtend dat A. weer ochtenddienst kon draaien. Tegen zessen meldde Middelste zich, voor zijn doen laat. Ik mocht me nog even omdraaien en zette gewoontegetrouw het Radio 1 journaal aan. Het nieuws van vanochtend was het medicijnplan van landbouwminister Gerda Verburg om veeartsen te verbieden de medicijnen te verstrekken die ze zelf voorschrijven. Reden: veeartsen zouden teveel antibiotica voorschrijven. Hierdoor – zo hadden wij net aan den lijve ondervonden– komen er steeds meer resistente bacteriën. Deze kunnen MRSA –de S staat voor Streptokok– veroorzaken in ziekenhuizen en aanverwante instellingen. Een probleem dat je moet bestrijden door de patiënt te isoleren en de afdeling te desinfecteren. Weer typisch dit kabinet trouwens: met nieuwe regels proberen een probleem aan te pakken, dacht ik en draaide me nog eens lekker om. Vervolgens kwam de reclame voorbij, die begon met een hoop tromgeroffel, gevolgd door de retorische vraag “warm hè vandaag!” Maar op de barbecue zou het nog veel warmer zijn. Heerlijk we moesten vanavond allemaal kip Hawaï gaan eten. “Campagne gesponsord door de Europese Unie” wordt er nog heel snel achteraan gesist, alsof het gaat om “in het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst.”

Hoewel ik helemaal geen Partij voor de Dieren-type of milieuactivist ben, moet ik wel altijd grinniken om de spotjes van Wakker Dier over kip die nog nooit zoveel ruimte heeft gehad als bij jou in de oven en die eindigen met “kip het meest mishandelde stukje vlees.” Dus toen het volgende spotje begon met “Wát een barbecuepakket voor maar 2,25 per persoon?!” dacht ik dat het zo’n Wakker Dier spotje betrof, maar tot mijn stomme verbazing was het serieuze reclame van Jumbo Supermarkten! En dat terwijl Jumbo onlangs als beste heeft gescoord in de eerste editie van de Supermarktmonitor voor biologisch vlees en vleesvervangers. Volgens dit onderzoek van Varkens in Nood en Milieudefensie kunnen bewuste vleeseters en (parttime) vegetariërs het best hun boodschappen doen bij Jumbo. En ligt hier niet net de crux van het probleem achter het medicijnplan van landbouwminister Verburg? Als de minister zo graag regeltjes wil maken laat ze dan eens regelen dat dieren meer ruimte krijgen – nog niet zo lang geleden stonden koeien nog gewoon in de wei en was rundvlees als vanzelf biologisch. Nu staan de meeste koeien het hele jaar door op stal. Geef ze weer de ruimte en ook de opgehokte en doorgefokte varkens en kippen. Dat scheelt pas antibiotica. Met het instellen van vee-apothekers verschuif je het probleem alleen maar van vee-arts naar vee-apotheker en voeg je weer een nieuwe schakel toe. Het wordt alleen maar ingewikkelder en duurder. Terwijl het allemaal veel simpeler kan: geef de dieren gewoon de ruimte. Als je je ’s ochtends in bed nog even mag omdraaien ben je er zo uit.