December, de maand van rust en vrede. Maar niet in een doorsnee huishouden met kinderen. Het begon al in de eerste week van november toen wij van de crèche een brief meekregen dat er twee Sinterklaas-knutselavonden georganiseerd zouden worden. Dreigend stond er nog bij dat de kinderen van de ouders, meestal moeders, die niet aanwezig zouden zijn op een van deze avonden, geen knutsel voor in de schoen zou krijgen. De knutselavonden waren op een dinsdag- en een donderdagavond, precies de avonden dat we in de gemeenteraad van Zaanstad de begroting zouden behandelen. En om nou een oppas te nemen zodat mijn man tussen alle andere ouders zou kunnen gaan knutselen met een gezellig kopje thee en een koekje, vond ik iets te veel van het goede. Inmiddels had ik begrepen dat er met ons welgeteld nog een ander ouderpaar niet kon komen op een van de voorgestelde knutselavonden. Als oplossing zouden wij knutselmateriaal meekrijgen om thuis alsnog iets voor in de schoen van je kind te kunnen knutselen. Nou ben ik helemaal geen creabea maar ach dacht ik nog optimistisch, met zo’n knutselpakketje zou het vast wel lukken. Het werd december en ik dacht allang niet meer aan knutselpakketjes. Totdat ik mijn twee jongsten van de crèche kwam halen en mij gezegd werd dat ik de volgende keer de knutselwerken zou moeten inleveren. De volgende keer! Knutselwerken? In allerijl kreeg ik twee blanco canvas-tasjes in mijn hand gedrukt, om leuk te versieren met wat ik maar zou willen. Of beter gezegd, met dat wat mijn peutertjes maar leuk zouden vinden. Verbouwereerd bleef ik staan in de gang. Het was dinsdagavond, bijna zes uur. De leidsters gingen verder met het afsluiten. En ik ging naar huis, met twee kindjes en twee blanco canvastasjes. De volgende dag was ik vrij. Maar mijn kinderen ook. En ’s avonds had ik een D66 afspraak. Dus ik naar hobbywinkel Pipoos in de vurige hoop daar een leuke Hello Kitty en Cars strijkapplicatie te kunnen kopen. Maar nee. Het is een hobbywinkel. Dus moet je knutselen. En knutselen zonder tijd, dat kon eigenlijk niet, maakte ik op uit de blikken van de aldaar werkende dames. Gelukkig hadden ze wel een tip om via kleurplaten.nl een tekening uit te printen en over te trekken met aldaar aangeschafte textielstiften.
Die woensdag verdween ik tussen de bedrijven door telkens naar mijn werkkamer, de kinderen achterlatend in een steeds verder onttakelend huis terwijl ze elkaar ook nog eens aftakelden.
Maar het resultaat mocht er wezen. Vol trots pakte ik aan het eind van de dag twee gepimpte tasjes in en kon dat met een glimlach de volgende dag afleveren op de crèche. Alsof het heel gewoon was.
Hoe de knutsels van de anderen eruit zagen, zal ik nooit weten. Dat mijn middelste verdrietig was bij het zien van een gefröbelde tas wel. En dat ik pas op de vrijdag na sinterklaas in het mandje van mijn jongste een pakje zag met daarin mijn tasje voor haar ook. Weer wat geleerd. Voortaan geen geknutsel meer door mij maar gewoon een gekocht cadeautje. Niemand die het ziet!
