Nu zijn wij geen grootverbruikers van de huisarts. Sterker nog juist door de slechte bereikbaarheid van onze driekoppige huisartspraktijk gaan we eigenlijk zo min mogelijk, liever helemaal niet meer. Want als ze dan eens geen bandje hebben aanstaan met vermelding van een cursusdag, ADV of heidag of weer een een of andere schoolvakantie, dan moet je ze niet proberen te bellen. Of eigenlijk, probeer ze dan maar eens wel te bellen. Dat mag vanaf acht uur ‘s ochtends áls ze al open zijn.
Al weer een tijdje geleden belde ik voor een afspraak, om klokslag acht uur. Maar toen was iedereen in gesprek. In de wacht gezet worden bestaat niet. Je krijgt de ingesprektoon te horen. Die bestaat nog. De volgende dag weer geprobeerd, maar vrijdagochtend is de praktijk gesloten. Maandag nieuwe poging, ietsje later dit keer. Echter, toen kreeg ik een bandje dat de assistente een kwartier koffiepauze had. Dit bandje bleef wel drie kwartier aanstaan. Totdat het half 11 was. En ja, dan kan je niet meer bellen, want dat kan maar tot half 11.

Maar omdat onze jongste dochter in Frankrijk een baceteriële infectie aan haar neus had opgelopen heb ik vorige week weer een poging gewaagd, want om haar neus nou slachtoffer te laten worden van de kartelvorming van de huisartsen leek mij iets te gortig. Daar kan een peuterneusje toch niets aan doen? Dom natuurlijk want wie gaat er nou tijdens de zomervakantie de eigen huisarts te bellen? Die zijn natuurlijk zelf ook maar liefst drie weken op vakantie. Uiteraard krijgt je weer het bandje met het nummer van de doktersdienst via welke je op basis van je straatnaam een vervangende praktijk toegewezen krijgt. En uiteindelijk heb ik gebeld met de vervanger, die deze week zelf ook weer een vervanger bleek te hebben. Dus nu hebben wij deze week de vervanger van de vervanger. Maar die heeft de rest van de week geen tijd. Of we volgende week maar weer willen terugkomen. Nee dat willen willen we nou juist niet! Wat we dan wel willen? Zelf je huisarts mogen kiezen.
Eerder klaagde ik tevergeefs bij de NMa en de NZa maar in april deed de NMa dan toch een inval bij de Landelijke Huisartsen Vereniging, sindsdien is het stil. We moeten hoe dan ook nog even geduld hebben.

Tweet This Post

De  stap vanuit de lokale naar de landelijke politiek wordt nog altijd als een promotie gezien, terwijl andersom, de stap vanuit de nationale naar de Europese politiek weinig tot de verbeelding spreekt. Dus toen Jeanine Hennis Plasschaert vanuit het Europees Parlement hoog op de lijst van de Tweede Kamer belandde en daarvoor alom uitbundig gefeliciteerd werd, trok ik wel een wenkbrauw op.

Dit bleek maar al te zeer uit het interview met Hans van Balen in de Volkskrant afgelopen weekend. De interviewer vraagt hem zelfs waarom hij niet plaats maakt voor een gemotiveerder iemand. Maar nee, Van Balen is bezig met een tour of duty. Zijn eigen tour of duty zal hij bedoelen. Een strategische carrièremove, nog even zijn CV oppoetsen om de juiste papieren voor de Trêveszaal te bemachtigen. Wat zal hij blij geweest zijn met vervroegde verkiezingen, als hij minister wordt hoeft hij niet eens meer zijn termijn uit te dienen. Europarlementariërs, zo zegt Van Balen, zijn van huis en haard verdreven. Ja hij wel, als hij niet eens de moeite wilde nemen een appartement in Brussel te zoeken.  Hij kan zo in een gespreid bedje van een VVD-CDA kabinet belanden, leunend op de gedoogsteun van de PVV, die het immigratie- en integratiebeleid nog verder zal aanscherpen. Gelukkig voor Van Balen hoeft hij niet te wennen aan Den Haag.  Hij waakte er wel voor niet te integreren in Brussel. Zijn is hart niet voor niets op het Binnenhof blijven liggen, hoopt hij vurig.

Gisteravond zaten we weer in de achtertuin, ditmaal met onze oudste zoon van negen. Ik sprak mijn verbazing uit over de houding van Van Balen en maakte de vergelijking met hoe Sophie in ‘t Veld zich beweegt in Europa. Op de vraag van onze zoon wie Sophie in ’t Veld was, antwoordde hij: “Wow, cool!” En Alexander Pechtold, zo vervolgde hij, die zit toch in de Tweede Kamer? Om vervolgens te concluderen dat Sophie in ’t Veld dus nóg cooler is dan Pechtold.
Er is nog hoop, bij onze jongste generatie zit Europa vanzelf al in hart en nieren!

Tweet This Post

De jongste kinderen zitten op de crèche, die de hele zomer open blijft en de oudste gaat afwisselend naar voetbalkamp en naar de naschoolse opvang. Althans, de eerste twee weken.

En ook ik ga op kamp, volgende week start de D66 summer school, waar we ons verder gaan bekwamen in de fijne kneepjes van het raadswerk, zoals de instrumenten van de raad nog beter leren gebruiken maar ook gaan we begrotingen echt leren lezen.

Uiteraard gaan we ook nog met het hele gezin op vakantie. En als we weer terug zijn, dan heb ik natuurlijk nog steeds zeeën van tijd om verder te gaan aan mijn proefschrift, te lezen, te schrijven, te bloggen. Of niet? De tijd vliegt. Ik moet de kinderen nu al weer gaan halen, maar voor de zekerheid eerst nog even dit reces-blogje posten, voordat ik omkom in deze zee van tijd.

Tweet This Post

Toch vraag ik me, inmiddels sneeuwmoe, af waarom strenge winters toen ik kind was nooit zo’n impact hadden op het persoonlijke en openbare leven. Afgelopen weken had ik tijd genoeg om hierover te peinzen terwijl ik me met de bakfiets een weg baande door het Volkspark op weg van de school van oudste naar de crèche van de jongste twee.

Er zijn blijkbaar dingen radicaal veranderd in de afgelopen pakweg dertig jaar waardoor een plotse of langdurige afwijking van het gemiddelde weersbeeld  resulteert in aantasting van onze maakbare samenleving. En inmiddels zijn we zelfs zover gekomen dat Het Weer een politieke aangelegenheid geworden is.
Op lokaal niveau wordt steen en been geklaagd over het strooibeleid van de gemeente, door fietsers maar ook busbedrijf Connexxion dreigt met schadeclaims. Nog dichterbij huis komt  het schoonvegen van de eigen stoep, of die van de minister president, ter sprake.

Dat wij in sommige gevallen niet eens meer onze stoep kunnen bereiken, of met enorme vertraging, komt in eerste instantie doordat onze actieradius zoveel groter is geworden: global village, ook binnen Nederland. Van lopend of hooguit met de koets, willen we altijd zonder vertraging overal naar toe kunnen reizen. Even naar Maastricht met de trein, iedere dag met de auto van Zaanstad naar Rotterdam. Of een dagje op en neer naar Londen, voor een vergadering. Heel gewoon. Totdat het niet meer kan. Als je het omdraait zou je ook kunnen stellen dat het juist heel bijzonder is dat het altijd wél kan.

Met de trein durven we niet meer te reizen sinds de treinwissels van ProRail vastvriezen doordat de waakvlam uitgaat. En wie strandt in de file en ziet hoe strooiwagens en sneeuwschuivers de rijen sluiten, zou zomaar kunnen doodvriezen in ons doorgaans zo veilig gewaande landje. Het KNMI is de eerste die er van langs krijgt. Kamervragen worden gesteld waarom er geen weeralarm uitgegeven is.

Maar toen er wel een ‘vooraankondiging weeralarm’ uitging, en het achteraf met sneeuwjacht wel bleek mee te vallen, was het ook al niet goed. Want we bleven massaal voor niets thuis uit angst voor sneeuwduinen. Deze angst voor sneeuwduinen werd ons mede ingegeven door de landelijke dreigende schaarste van strooizout. Vroeger was er nooit sprake van schaarste van strooizout terwijl de winters niet minder streng waren. De levering van strooizout wordt tegenwoordig Europees aanbesteed. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat daar de kous wringt. De goedkoopste aanbieder won de aanbesteding, maar achteraf blijken aanbieders niet over voldoende zout te kunnen beschikken.

En hoe ironisch, terwijl ik dit schrijf, op de dag dat het rapport van de commissie Davids uitkomt, komt er een spoeddebat. Over Irak? Welnee: over de verkeersellende door de sneeuw! Blijven we toch nog dichtbij het schoonvegen van de stoep van Balkenende.

Tweet This Post

Zoals iedere ochtend als ik mijn kinderen in de bakfiets naar school en de crèche breng, keek ik ook deze ochtend weer vol verwondering naar de voortgang van dit nieuwe Zaanse stadshart Inverdan, met een knettergek hotel  en ons nieuwe stadhuis in wording. Ik vind het machtig mooi om te zien hoe alles wat eerst alleen op papier of digitaal in 3D te zien was, nu ook in real life gestalte krijgt;  helemaal sinds ik sinds deze week door de leden op nummer 2 van de kandidatenlijst voor D66 Zaanstad gekozen ben. Ook mijn middelste van bijna drie volgt met belangstelling wat de Bob de Bouwers allemaal aan het doen zijn, niet alleen vanaf de fiets maar ook vanuit de ramen van zijn crèche: die bevindt zich namelijk eerste rang in de Saentoren middenin Inverdan.

Inmiddels heeft het immense stadhuis echte dakpannen gekregen. Sowieso vind ik het geweldig dat zo’n gebouw überhaupt een puntdak heeft. We zijn na de jaren ‘90 wel een beetje klaar met de platte betonblokken. En tussen die gezellige oranje dakpannen zag ik vanochtend wat onregelmatigheden. Na nog beter gekeken te hebben, voor zover dat kan gezien de hoogte van de gebouwen, meende ik zwaluwkastjes te ontwaren. Als echte gierzwaluw liefhebber, maakte mijn hart een sprongetje. Ik durf gerust te zeggen dat Zaanstad qua duurzaamheid een goed eind op weg is.

Toen ik de kinderen had weggebracht en mijn straat weer in fietste zag ik een enorme hoogwerker manoeuvreren. Dat verbaast mij niets, aangezien onze straat aan de voet van Inverdan ligt, is hier vaak flink wat reuring. Maar wie schetste mijn verbazing toen ik zag dat deze hoogwerker niet bestemd was voor Inverdan maar voor de glazenwassers van een bankfiliaal van maar liefst twee (!) etages “hoog.”

Hoe regelgeving kan doorschieten: terwijl de “Bob de Bouwers” meer dan huizenhoog in tuigjes vastgeklonken op steigers en in hijskranen aan het werk zijn, zijn op een steenworp afstand twee glazenwassers aan het werk. Dat zij in een wolk van CO2 uitstoot omgeven door het immense lawaai van de dieselmotor van de hoogwerker, op slechts een meter of twee of drie van de grond, aan het werk zijn doet daar niet aan af. Om nog maar te zwijgen over het geld dat de huur van een hoogwerker kost.
Een duurzame overheid, duurzaam bouwen, duurzaam bankieren? Om echt duurzaam te werken binnen de héle gemeente hebben we nog een lange weg te gaan….

Tweet This Post

Toen mijn jongste dochtertje van bijna twee vorige week griep kreeg heb ik wel even opgezocht wat de symptomen zijn van de Mexicaanse griep.

Maar hoe check je of een kind dat nog niet kan praten hoofdpijn of spierpijn heeft? Omdat ze niet hoestte of benauwd was, hoefde ik me geen zorgen om te maken, aldus de doktersassistente aan de telefoon. Dat deed ik dan ook niet. Over het algemeen ben ik niet zo’n angstig type.

Toch bekruipt mij zo langzamerhand het gevoel dat door de overdaad aan media-aandacht voor de griep vrijwel iedereen toch in meer of mindere mate volgeprikt wordt met angst. Van de week nog stond de Brouwersgracht in Amsterdam helemaal vol met wachtenden getuige een foto die ik in het Parool zag. Griepstress, zo noemde het Parool het. En dan ging het nog niet eens om de Mexicaanse griep maar om de reguliere griepprik.

Terwijl ik gisteravond het speelgoed van mijn drie kinderen aan het opruimen was, zag ik Netwerk waar gisteravond ook aandacht aan vaccineren besteed werd.  Maar het ging bij Netwerk niet over de gewone of de Mexicaanse griepprik maar over het nieuws dat drie baby’s zijn overleden, mogelijk als gevolg van de inenting met het pneumokokkenvaccin Prevenar. Afschuwelijk om te horen, zeker sinds ik zelf kinderen heb is dit je grootste angst. Vaccinaties met dit middel zijn tot nader bericht stopgezet. Roel Coutinho van het RIVM kwam naar de studio om tekst en uitleg te geven maar bovenal om zich te verdedigen. Vervolgens kwamen ouders van twee van de overleden kindjes aan het woord. Wat ik het ergste vond is dat de ouders op deze manier gefilmd werden. Ik vond het eigenlijk een te grote inbreuk op hun privacy. Als kijker werd je  ongevraagd geconfronteerd met dit enorme verdriet. Wat voegde dit toe aan de verdrietige feiten anders dan dat je als tv-kijkende ouders bang wordt om je kinderen te laten vaccineren? Als ouders moet je van de media hoe dan ook bang worden, hetzij voor de Mexicaanse griep, hetzij voor de gewone griep, maar ook voor de vaccinaties. En de pneumokokkenvaccinaties werden juist toegediend naar aanleiding van kinderen die overleden aan hersenvliesontsteking. Maar wat nu als ze ook schijnen te kunnen overlijden aan die prikken die ze juist hiertegen zouden moeten beschreven?

Angst zaaien zijn we heel goed in, in dit land. En het enige wat je daarmee oogst is nog meer angst.

En daarom zeg ik stop met angst zaaien! Hoe? Gewoon door de dingen positiever te benaderen. “Anders JA D66” zeg ik in dit blog, live geschreven tijdens het D66 Congres te Breda.

Tweet This Post

Nee, ik ben niet gauw perplex en ik ben zeker geen feminist of een geëmancipeerde trut. Ik ben geen echtgenote die op haar strepen gaat staan om alles eerlijk te verdelen in het huishouden. Sommige zaken zijn er in geslopen, dat is met name ontstaan rondom de geboorte van onze oudste. Ik werd ontzien waar het ging om zwaar tilwerk omdat ik vanwege zwangerschap, bekkenpijn en later na een keizersnede niet kon of mocht tillen. Inmiddels is het zo dat wie kookt niet opruimt, dat manlief de buitenboel doet (tuin, schuur, vuilnis) en dat ik binnen doe. Boodschappen doen we hoe het uitkomt evenals de kinderen halen en brengen. Het gaat zoals het gaat en we rekenen elkaar er niet op af. Het is wel duidelijk zo maar niet strikt. Dus nee, je kan van mij niet beweren dat ik een tuinbroeken Dolle Mina type ben. Maar het feit dat een officiële grote professionele organisatie, een kinderopvangorganisatie notabene, het presteert om zich in haar correspondentie uitsluitend te richten op de heer des huizes vind ik eufemistisch gezegd niet kunnen. Zijn het bij kinderopvangorganisaties niet vrijwel uitsluitend vrouwen die er werken? De brief was nota bene opgesteld door een vrouw. Wat is dat dan toch dat vrouwen zichzelf zo kleineren? Glazen plafonds? Nee, als het hier al misgaat is er nog helemaal geen plafond in zicht maar is het één grote papieren barrière, papierbakken vol…

Tweet This Post

21e eeuw: is de Boldootkar weer terug?

Tweet This Post

Tweet This Post

En het grappige is dat ik overvallen werd door Zaanse trots, ook al ben ik import. Ik vind het ongelooflijk boeiend dat de Zaanstreek het oudste industriële gebied van Europa, dus ter wereld is. Omdat het houtzagergilde in Amsterdam de komst van molens tegenhield, dat zou maar werkgelegenheid kosten, verrezen de houtzaagmolens in Zaandam. Logistiek gunstig gelegen en als dorp had Zaandam geen gilden. Maar wel een ondernemende bevolking die inspeelde op de nieuwe ontwikkelingen. De nieuwe industrie trok ook weer andere bedrijvigheid aan en zo werd de Zaanstreek één groot industrieel gebied, het eerste (en nu dus oudste) van Europa. Wie kent er niet de Zaanse mosterd, Lassie, Duyvis en niet te vergeten Verkade die nu een lint van industrieel erfgoed aan de Zaan vormen.
Zijn ze daar in Amsterdam nou armer van geworden? Heeft de ondergang van het houtzagergilde door de molens aan de Zaan Amsterdam in de afgrond gedreven? Integendeel, spoedig brak de gouden eeuw aan en Amsterdam werd de rijkste en machtigste stad ter wereld.
De molens aan de paden, die langs de Zaan liggen, zijn weliswaar verdwenen, maar enkele paden midden in het Centrum van Zaandam, zoals het Stuurmanspad, ademen nog de sfeer uit van weleer. Zoals ik eerder al blogde zijn in het post-industriële tijdperk vele oude pakhuizen en fabrieken in oude luister hersteld als broedplaats van creatieve industrie.
Zoals ik eerder al blogde zijn in het post-industriële tijdperk vele oude pakhuizen en fabrieken in oude luister hersteld als broedplaats van creatieve industrie. De Zaan heeft nu een veel meer openbaar karakter gekregen, terrasjes verrijzen, er worden fluisterbootjes verhuurd en de Zaanhopper vormt een lijndienst over water. Dankzij Europese subsidies is er nu ook walstroom waardoor het voor de beroeps- en pleziervaart aantrekkelijker is om aan de Zaan de nacht door te brengen. Een van de meest spraak- en smaakmakende van het moment is de oude Verkadefabriek, tegenwoordig de Zaanse chocoladefabriek genoemd, waar onder andere het hippe restaurant de Koekfabriek is gevestigd.
Verkade sinds 1990 onderdeel van United Biscuits, leeft gewoon voort. De ‘Verenigde Koekjes’ maken nog steeds koekjes onder de naam Verkade; een deel van de oude Verkadefabriek, recht tegenover restaurant de Koekfabriek is nog steeds in bedrijf. Op menig dinsdagochtend mogen wij Zaankanters daarvan getuige zijn als de stad eventjes gedompeld wordt in de geur van Sultana’s, wat ook wel wat heeft. En mede dankzij deze ‘Verenigde Koekjes’ kwam het nieuwe Verkadepaviljoen er, een ode aan de historische Zaanse industrie. Het zou heel dom zijn om ook nu bang te wezen voor veranderingen waarmee wij op dit moment ons geld verdienen. Om vast te houden aan wat we gewend zijn en niet in te spelen op veranderingen en deze als kansen te benutten. Daar wordt niemand armer van, integendeel. Behalve natuurlijk de houtzagers die vasthouden aan het handmatig zagen.
Waarmee ik maar wil zeggen dat bedrijfsovername en Europa niet per definitie een einde aan een merkbeleving hoeft te betekenen, of het opgeven van je nationaliteit. Dankzij de EU leven “onze” meisjes van Verkade juist als nooit te voren.

Tweet This Post