Over de reden waarom van huisarts veranderen nu opeens wel mogelijk blijkt in Zaandam, kan ik alleen maar gissen, zoals ik de laatste tijd wel vaker alleen maar kan gissen. Zou toeval bestaan of niet?

Zo hadden we als D66 fractie onlangs schriftelijke  vragen gesteld aan het college van B&W over een verkeerd geplaatst fietserstoplicht, waardoor een gevaarlijke situatie ontstaan was bij een kruising bij een drukke spoorwegovergang waar dagelijks vele scholieren passeren.
De pogingen van een bewoner, ondersteund door de fietsersbond, stuitten op,  laat ik het maar noemen, de schijnbare complexiteit van het overbruggen van een technisch realiseerbaar gewenste verandering  tot  een daadwerkelijk concrete realisatie van hetgeen gewenst werd. Met andere woorden het scheen maar niet te lukken om het stoplicht gewoon een kwartslag te draaien. Maar nog voordat onze vragen beantwoord waren, was het stoplicht plots al aangepast. Zou het uitvoeringsproces door onze vragen in een stroomversnelling gekomen zijn? Of hadden wij deze vragen helemaal niet hoeven te stellen omdat de aanpassing van het stoplicht al gepland stond?

Datzelfde gevoel bekruipt mij nu ook over de vrije huisartsenkeuze. Zouden mijn blogs daadwerkelijk wat losgemaakt hebben of zou het komen doordat de NMa al bezig was met het onderzoek naar vermeende kartelvorming?
Wie weet bestaat toeval gewoon wél.

“En die postcodes ? Gewoon men wil dat de dokter (te bellen via een spoednummer) binnen paar minuten op de stoep staat. ANDERS OOK WEER MOORD EN BRAND. De postcode verdeling is dan de meest eerlijke. En dat alles voor een bedrag waar uw loodgieter/electriciën nauwelijks de telefoon hoeft op te nemen, laat staan bij u langs komen. Andere aardige vergelijking: wat kost uw onderhoudskontrakt voor uw CV ketel ?? en wat krijgt uw huisarts per jaar ?”

“Je bent niet meer van deze tijd, meid”. Je gaat toch tegenwoordig niet meer bij elk wissewasje de praktijk lastig vallen met telefoontjes? Dan e-mail je toch je probleem? En voor een babbel, ben je altijd welkom op een afspraak, gewoon via e-mail of via de elektonische agenda. Kun je nog een kop koffie krijgen ook nog. Andere huisarts? Nou veel succes dan, mijn zegen heb je….en als het tegevalt kun je altijd weer terugkomen”

“Als hardwerkende en betrokken huisarts (dit durf ik rustig van mezelf te zeggen ja) word ik verdrietig en een beetje boos van dit soort blogs. (….) Als arts zie ik nooit klantvriendelijkheid, maar patiëntvriendelijkheid als een kerntaak. In de zorg moeten de professionals kunnen schiften wat moet en wat kan wachten, hier kan en mag de patiënt als klant, als consument, geen doorslaggevende stem in hebben.”

De huisartsen zitten er naast. Het gaat niet om de reden dat ik wil overstappen. Het gaat erom dát ik wil overstappen. Ik wil binnen mijn postcodegebied blijven maar daar neemt geen enkele huisarts ons aan, want wij hebben al een huisarts in ons postcodegebied.
Maar vandaag valt alles op zijn plaats: huisartsen willen geen marktwerking in de zorg. Ze zeggen het gewoon zelf in het FD.

Nu zijn wij geen grootverbruikers van de huisarts. Sterker nog juist door de slechte bereikbaarheid van onze driekoppige huisartspraktijk gaan we eigenlijk zo min mogelijk, liever helemaal niet meer. Want als ze dan eens geen bandje hebben aanstaan met vermelding van een cursusdag, ADV of heidag of weer een een of andere schoolvakantie, dan moet je ze niet proberen te bellen. Of eigenlijk, probeer ze dan maar eens wel te bellen. Dat mag vanaf acht uur ‘s ochtends áls ze al open zijn.
Al weer een tijdje geleden belde ik voor een afspraak, om klokslag acht uur. Maar toen was iedereen in gesprek. In de wacht gezet worden bestaat niet. Je krijgt de ingesprektoon te horen. Die bestaat nog. De volgende dag weer geprobeerd, maar vrijdagochtend is de praktijk gesloten. Maandag nieuwe poging, ietsje later dit keer. Echter, toen kreeg ik een bandje dat de assistente een kwartier koffiepauze had. Dit bandje bleef wel drie kwartier aanstaan. Totdat het half 11 was. En ja, dan kan je niet meer bellen, want dat kan maar tot half 11.

Maar omdat onze jongste dochter in Frankrijk een baceteriële infectie aan haar neus had opgelopen heb ik vorige week weer een poging gewaagd, want om haar neus nou slachtoffer te laten worden van de kartelvorming van de huisartsen leek mij iets te gortig. Daar kan een peuterneusje toch niets aan doen? Dom natuurlijk want wie gaat er nou tijdens de zomervakantie de eigen huisarts te bellen? Die zijn natuurlijk zelf ook maar liefst drie weken op vakantie. Uiteraard krijgt je weer het bandje met het nummer van de doktersdienst via welke je op basis van je straatnaam een vervangende praktijk toegewezen krijgt. En uiteindelijk heb ik gebeld met de vervanger, die deze week zelf ook weer een vervanger bleek te hebben. Dus nu hebben wij deze week de vervanger van de vervanger. Maar die heeft de rest van de week geen tijd. Of we volgende week maar weer willen terugkomen. Nee dat willen willen we nou juist niet! Wat we dan wel willen? Zelf je huisarts mogen kiezen.
Eerder klaagde ik tevergeefs bij de NMa en de NZa maar in april deed de NMa dan toch een inval bij de Landelijke Huisartsen Vereniging, sindsdien is het stil. We moeten hoe dan ook nog even geduld hebben.

Onwillekeurig moest ik denken aan de betuttelende overheidscampagne over het noodpakket: men neme een radio op batterijen, afgestemd op de nationale rampenzender Radio 1. Dat is pas echt een ramp! De etherfrequentie van Radio 1 is zo slecht dat je soms alleen maar ruis hoort. Ooit heb ik een poging gewaagd te klagen over de slechte dekking van Radio 1, maar strandde ditmaal bij het Agentschap Telecom: ik werd teruggebeld door een zeer vriendelijke meneer die lang-verhaal-kort-gemaakt zei dat je geacht wordt een antenne te hebben die tien meter boven het maaiveld uitsteekt. Alleen wanneer er dan nog sprake is van storing, heeft het zin om te klagen. Over de uitschuifbaarheid tot meer dan tien meter boven het maaiveld van de antenne van de transistorradio van het noodpakket hield ik maar wijselijk mijn mond.

Door dergelijke technocratische en bureaucratische procedures zinkt de moed de gewone burger in de schoenen. Volgens de wet klopt het maar voor het gevoel niet. Ondertussen zijn de oplossingen zo dichtbij: door het opheffen van de numerus fixus voor geneeskundestudenten bijvoorbeeld komen er veel meer artsen waardoor de goede vanzelf boven komen drijven. Stop met het verzinnen van technocratische regels. Laat de markt gewoon zijn werk maar doen.

De eerste keer hadden we zelfs wat lang gewacht, puistje bleek een bacteriële infectie: een streptokok of stafylokok van het type waardoor Balkenende een maand met zijn voet – en blackberry- in het ziekenhuis belandde of waaraan sommigen in coma geraken of erger nog, zelfs overlijden. De antibiotica sloeg aanvankelijk niet aan, de dosis werd verhoogd, een extra soort werd toegevoegd totdat A. uiteindelijk op 6 gram antibiotica per dag zat. Zo hoog dat de apotheker met de huisarts belde om te vragen of het recept wel klopte. Iedere dag hing een ziekenhuisopname als een zwaard van Damocles boven ons hoofd maar uiteindelijk sloeg de kuur aan en de wond genas langzaamaan. Ondertussen had ik nu niet drie maar vier kinderen waarvan er drie iedere ochtend om uiterlijk 8.15 aangekleed, gewassen en ontbeten op de bakfiets moesten zitten, op weg naar school, respectievelijk crèche. Normaal helpt A. altijd mee, of doet hij het brengrondje. Maar de kuur bleek zo heftig dat zelfs tot bijna twee weken nadien ik er alleen voorstond. Het went wel, maar blij word je er niet van kan ik zeggen.

En toen kwam de infectie opeens terug! Gelukkig waren we nu wel op tijd, door ervaring wijzer geworden herkenden we meneer Streptokok direct. Dit betekende weer een nieuwe kuur terwijl A. net de eerste te boven was gekomen. Dus terug naar af en weer die zware ochtenddiensten draaien. Dat deze zwaar waren lag niet in de laatste plaats aan het feit dat Middelste (jongen, tweeënhalf) zich tussen vijf en zes uur ’s ochtends meldt en dan echt niet meer naar bed te krijgen is. Na weer een nieuwe kuur van tien dagen, gevolgd door weer minstens tien dagen van uitputting door ons beiden hadden we deze periode vorige week afgesloten met een desinfecteer actie met dettol. Op aanraden van de huisarts hebben we samen met onze hulp urenlang ons hele huis gedesinfecteerd, net zoals ze in ziekenhuizen doen bij een MRSA-infectie, ook wel bekend als ziekenhuisbacterie.

Vanochtend was het de derde ochtend dat A. weer ochtenddienst kon draaien. Tegen zessen meldde Middelste zich, voor zijn doen laat. Ik mocht me nog even omdraaien en zette gewoontegetrouw het Radio 1 journaal aan. Het nieuws van vanochtend was het medicijnplan van landbouwminister Gerda Verburg om veeartsen te verbieden de medicijnen te verstrekken die ze zelf voorschrijven. Reden: veeartsen zouden teveel antibiotica voorschrijven. Hierdoor – zo hadden wij net aan den lijve ondervonden– komen er steeds meer resistente bacteriën. Deze kunnen MRSA –de S staat voor Streptokok– veroorzaken in ziekenhuizen en aanverwante instellingen. Een probleem dat je moet bestrijden door de patiënt te isoleren en de afdeling te desinfecteren. Weer typisch dit kabinet trouwens: met nieuwe regels proberen een probleem aan te pakken, dacht ik en draaide me nog eens lekker om. Vervolgens kwam de reclame voorbij, die begon met een hoop tromgeroffel, gevolgd door de retorische vraag “warm hè vandaag!” Maar op de barbecue zou het nog veel warmer zijn. Heerlijk we moesten vanavond allemaal kip Hawaï gaan eten. “Campagne gesponsord door de Europese Unie” wordt er nog heel snel achteraan gesist, alsof het gaat om “in het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst.”

Hoewel ik helemaal geen Partij voor de Dieren-type of milieuactivist ben, moet ik wel altijd grinniken om de spotjes van Wakker Dier over kip die nog nooit zoveel ruimte heeft gehad als bij jou in de oven en die eindigen met “kip het meest mishandelde stukje vlees.” Dus toen het volgende spotje begon met “Wát een barbecuepakket voor maar 2,25 per persoon?!” dacht ik dat het zo’n Wakker Dier spotje betrof, maar tot mijn stomme verbazing was het serieuze reclame van Jumbo Supermarkten! En dat terwijl Jumbo onlangs als beste heeft gescoord in de eerste editie van de Supermarktmonitor voor biologisch vlees en vleesvervangers. Volgens dit onderzoek van Varkens in Nood en Milieudefensie kunnen bewuste vleeseters en (parttime) vegetariërs het best hun boodschappen doen bij Jumbo. En ligt hier niet net de crux van het probleem achter het medicijnplan van landbouwminister Verburg? Als de minister zo graag regeltjes wil maken laat ze dan eens regelen dat dieren meer ruimte krijgen – nog niet zo lang geleden stonden koeien nog gewoon in de wei en was rundvlees als vanzelf biologisch. Nu staan de meeste koeien het hele jaar door op stal. Geef ze weer de ruimte en ook de opgehokte en doorgefokte varkens en kippen. Dat scheelt pas antibiotica. Met het instellen van vee-apothekers verschuif je het probleem alleen maar van vee-arts naar vee-apotheker en voeg je weer een nieuwe schakel toe. Het wordt alleen maar ingewikkelder en duurder. Terwijl het allemaal veel simpeler kan: geef de dieren gewoon de ruimte. Als je je ’s ochtends in bed nog even mag omdraaien ben je er zo uit.