Posts Tagged ‘fietsen’

‘Grozny aan de Zaan’

Donderdag, 6 januari , 2011

Als raadslid en bewoner van Zaandam heb ik met stijgende verbazing het beleid van de Gemeente Zaanstad rondom het fietsparkeren gadegeslagen. Wie verwacht nou dat een Groen Links wethouder nota bene zelf oud bestuurslid van de fietsersbond, op deze manier fietsertje gaat pesten? Je auto kan je makkelijker kwijt dan je fiets. Want wie zijn fiets voor de nieuwe Albert Heijn in het nieuwe stadshart van Zaandam parkeert riskeert verwijdering en 20 euro boete.

Album weergevenAlbum weergevenAlbum weergevenAlbum weergeven
Schoon, heel en heel leeg*

Fietsenrekken passen niet in het plaatje zo vlak voor de winkel, zo heeft de gemeente in al haar wijsheid besloten. Het is echt heel mooi geworden, maar wel leeg. En daarmee bedoel ik stil. Het fietsertje pesten kost klanten, niet alleen voor de AH maar ook voor de verderop gelegen koffiezaak, broodjeswinkel en kaartenwinkel. Consumenten, klanten, ondernemers, kortom wij allen, die door de gemeente “de burger” genoemd worden, laten zich niet aanpraten dat “we” van de geplande gracht moeten genieten en dat dat niet kan als er fietsenrekken staan, althans dat vindt het stadsbestuur. Dus hoe je met twee zware boodschappentassen met aan iedere hand twee peuters naar overvolle verderop gelegen fietsenrekken moet sjouwen, dat zoek je maar uit. Dat je daarbij zelfs een drukke weg moet oversteken als de minst verweg gelegen fietsenrekken vol zijn, dat maakt toch niet uit? En wat als je slecht ter been bent? De fiets als pakezel mag niet meer.

Wat er nu gebeurt  is weer typisch een staaltje van regentesk bestuur dat denkt het beter te weten dan wij. Een stelletje apparatsjiks dat achter de tekentafel een maakbare stad, nee zelfs een maakbare samenleving ontwerpt.
Luisteren naar tegenargumenten, dat doet het Zaanstedelijke bestuur niet. Een aantal keer stelden wij hierover als D66 fractie vragen aan de Groen Links wethouder. De laatste keer echter was de wethouder niet van plan deze vragen persoonlijk te beantwoorden. We moesten ze maar stellen aan de ambtenaren. Niet alleen “de burger”, maar ook raadsleden die niet aan de leiband van het college lopen, worden gezien als een stoorzender binnen hun stedebouwkundig utopia. Wat ons college van B&W zich echter niet realiseert, is dat als er niet op korte termijn iets verandert aan deze starre houding, het centrum van Zaandam wellicht “schoon, heel en veilig” wordt, zoals in het coalitieakkoord beoogd, maar wel leeg. Niet door het economisch tij, maar dankzij ons stadsbestuur dat zo afstevent op een nieuw debakel in het centrum van Zaandam. Toen architect Sjoerd Soeters tien jaar geleden gevraagd werd om een nieuw stadshart voor Zaandam te gaan ontwerpen, maakte hij bij de allereerste kennismaking met de raadsleden niet voor niets de vergelijking met Grozny aan de Zaan.

Lichtpuntje voor de verantwoordelijk wethouder: als hij zo doorgaat heeft hij geen last meer van de burger, die gaat wel elders shoppen.

*© foto’s AH Hermitage

Groen licht

Dinsdag, 14 september , 2010

“Een,  twee, drie: groen!” roep ik altijd als ik met mijn peutertjes voor een rood stoplicht sta te wachten. Diezelfde neiging kreeg ik ook na mijn derde blog over de vermeende kartelvorming onder huisartsen in Zaandam. Drie maal is kennelijk echt  scheepsrecht want opeens kregen we groen licht bij de huisartsenpraktijken in Zaandam. Sterker nog, we konden zelfs kiezen uit maar liefst vier praktijken in ons postcodegebied. Allemaal hadden ze plaats. We hebben nu dus, eindelijk, een nieuwe huisarts. Mijn man is er zelfs al geweest en ik ga zo bellen voor een afspraak. Deze praktijk kan je overigens ook mailen voor een afspraak.

Over de reden waarom van huisarts veranderen nu opeens wel mogelijk blijkt in Zaandam, kan ik alleen maar gissen, zoals ik de laatste tijd wel vaker alleen maar kan gissen. Zou toeval bestaan of niet?

Zo hadden we als D66 fractie onlangs schriftelijke  vragen gesteld aan het college van B&W over een verkeerd geplaatst fietserstoplicht, waardoor een gevaarlijke situatie ontstaan was bij een kruising bij een drukke spoorwegovergang waar dagelijks vele scholieren passeren.
De pogingen van een bewoner, ondersteund door de fietsersbond, stuitten op,  laat ik het maar noemen, de schijnbare complexiteit van het overbruggen van een technisch realiseerbaar gewenste verandering  tot  een daadwerkelijk concrete realisatie van hetgeen gewenst werd. Met andere woorden het scheen maar niet te lukken om het stoplicht gewoon een kwartslag te draaien. Maar nog voordat onze vragen beantwoord waren, was het stoplicht plots al aangepast. Zou het uitvoeringsproces door onze vragen in een stroomversnelling gekomen zijn? Of hadden wij deze vragen helemaal niet hoeven te stellen omdat de aanpassing van het stoplicht al gepland stond?

Datzelfde gevoel bekruipt mij nu ook over de vrije huisartsenkeuze. Zouden mijn blogs daadwerkelijk wat losgemaakt hebben of zou het komen doordat de NMa al bezig was met het onderzoek naar vermeende kartelvorming?
Wie weet bestaat toeval gewoon wél.


Live geblogd: valse sleutel of vals slot?

Zaterdag, 17 april , 2010

Vandaag is de afdeling D66 Zaanstad en Wormerland op de fiets naar het D66 congres in de Convention Factory getogen, onder het motto “Van Czaar Peter naar Czaar Peter”. We werden verwelkomd door Tweede Kamerlid en -kandidaat Fatma Koser Kaya die enthousiast in de bakfiets sprong.

Fatma Koser Kaya verwelkomt Zaanse delegatie

Deze bewuste bakfiets hebben wij gekocht toen ons derde kind op komst was, precies in de tijd dat de AXA-sloten affaire speelde: met een zogenaamde moedersleutel (die slotenmakers en fietsenmakers hebben) konden de meeste AXA-sloten gewoon opengemaakt worden. Dus met onze nieuwe aanwinst namen wij bij onze fietsenmaker de proef op de som. En in een handomdraai ging hij open, alsof het zijn eigen sleutel was. En dat noemen ze dan “een valse sleutel”?!
Opeens realiseerde ik me dat er in het centrum van Zaandam allemaal bordjes hingen bij de fietsenrekken met de tekst “Niet goed vastgemaakt? Dus kwijtgeraakt.” Niet goed vastgemaakt? Kwijtgeraakt? Het advies luidde dat je naast een ringslot ook een ketting moest hebben. Dat de poltitie deze ommissie van AXA even onder de platte pet hield om geen mensen op ideeen te brengen was wel begrijpelijk. Maar op het moment dat de gewone burger er achter kwam, moest ook AXA met de billen bloot. Zou je denken. En dat dachten wij ook. AXA zou toch op zijn minst een recall organiseren, net zoals gewone bedrijven bij ondeugdelijke producten gewoon zijn te doen? Een recall, met geld terug of een nieuw slot. Als een auto een gebrek vertoont dan kan je bij de dealer toch immers ook een nieuw wielophangsysteem, sigarettenaansteker of elektrisch circuit krijgen?
Maar AXA, nee, AXA niet. Die gaf de gebruiker, de fietser dus, de schuld. We moesten ten eerste allemaal een extra kettingslot kopen én we moesten uiteraard een nieuw ringslot kopen. Om maar met de woorden van AXA te spreken: “Om de kans op fietsdiefstal te verkleinen wordt u geadviseerd om naast het ringslot dat op uw fiets zit altijd ook een ketting- of kabelslot gebruiken, waarmee u uw fiets vastlegt.” Van AXA kon je dan korting krijgen voor de aanschaf van zo’n ringslot, dat wel.
En AXA? Die kwam er mee weg. Van imagoschade is tot op de dag van vandaag geen sprake. Hoe dat kan is mij nog altijd een raadsel.
En onze fietsen? Die staan in Zaandam nog steeds op een enkel ringslot maar dan van ABUS. We gaan toch niet AXA belonen door ook nog hun kettingsloten te kopen? Al gaven ze me er geld op toe!

Wat ik je brom!

Zaterdag, 27 maart , 2010

Alexander Pechtold heeft vanochtend maar liefst drie kuub hout gehakt: “gratis sportschool” constateerde hij tevreden op zijn twitter. Ook Sjef van Gennip, directeur van Reclassering Nederland heeft zijn rondje rennen er weer op zitten voor vandaag twitterde hij mij. Dat bewegen gezond is en zelfs kan helpen depressieve gevoelens te verlichten, mag als algemeen bekend beschouwd worden.
Psychoanalyse uit het basispakket? Voor de wetenschappelijke praktijk misschien zonde, maar een rondje rennen of een stuk fietsen in de buitenlucht doet vaak wonderen. En het is nog gratis ook. En als je je dagelijkse portie beweging weet te integreren in je reguliere bezigheden, hoeft deze “gratis sportschool” nauwelijks meer tijd te kosten.

In een van mijn eerste blogs vroeg ik mij al af of iemand mij kan uitleggen wat het voordeel is van een het tuffen op een stinkend lawaaiproducerend brommertje boven het fietsen. Naast de zojuist genoemde voordelen van de gratis sportschool, stinkt fietsen niet, het maakt geen lawaai en het is goed voor het milieu.
De economische crisis zou aangegrepen moeten worden voor een omslag in hoe wij omgaan met duurzaamheid. Wij hebben de mond er wel vol van maar het ontbreekt nog te veel aan daadkracht. Er is een mentaliteitsverandering voor nodig om echt duurzaam te gaan leven. Dat je het niet meer vindt kunnen om geen duurzaam vlees te kopen, dat je bovendien je gaat schamen als je iedere dag vlees koopt. Denk aan de bewustwordingsreclames van Wakker Dier waarin pijnlijk duidelijk wordt hoe diep we gezonken zijn: kipfilet is soms zelfs goedkoper dan kattenvoer.
Jaren geleden werd actie gevoerd tegen legbatterijeieren, het werd daarna not done om ze te kopen en inmiddels zijn er nergens meer dergelijke eieren te koop. Ook bijproducten zijn inmiddels vrijwel altijd bereid met scharreleieren, zoals Calvé mayonaise. Nu de legbatterij kippen zelf nog.
Zo’n mentaliteitsverandering gaat niet vanzelf, maar wordt meestal vooraf gegaan door regulering van de sector en door overheidsingrijpen. En bij gebrek aan coördinatie door de overheid en doordat de tijd voorbij is dat de doorsnee consument massaal kiest voor het goedkoopste product boven kwaliteit of duurzaamheid, is de tijd volgens een rapport van ING rijp voor de derde industriële revolutie. Een toenemende groep consumenten kiest voor milieuvriendelijk, voor duurzaam. En de multinationals moeten hierin de lead nemen, zeggen zij nu ook zelf in dit rapport.

Rest de vraag wat ik kan doen als ik weer eens met mijn bakfiets vol peuters de gezonde buitenlucht opzoek en bij een stoplicht achter een tweetakt stinkbrommer sta te wachten. Het stinkt. Het maakt lawaai. Het is slecht voor het milieu. En nou ben ik als democraat en oud wetgevingsjurist helemaal niet voor regulering door middel van verboden. Maar als het gaat om brommertjes wel. Waarom kunnen we de gloeilamp wel verbieden en brommers niet?
Ik pleit daarom voor een brommerverbod, tenzij elektrisch aangedreven. En als bij ieder stoplicht een oplaadpunt voor de accu komt, zullen brommertjes het helemaal niet meer erg vinden om te moeten wachten. Sterker nog, het wordt dan juist een sport wie het meeste oplaadt. Zijn we eindelijk verlost van het opgefokte gas geven tijdens het wachten. En van het lawaai en de uitlaatgassen. Een bromverbod, dat komt er nog eens. Wat ik je brom!

Van zoutbergen tot sneeuwduinen

Dinsdag, 12 januari , 2010

Gelijk met het nieuwe jaar doen nieuwe woorden hun intrede in de winterse Nederlandse taal: sneeuwjacht, sneeuwduinen, zoutkaartje, sneeuwbrij en krotsneeuw.
Het begon al bij de eerste sneeuwvlokjes: het openbare leven ligt nagenoeg stil. Treinen rijden niet of minder, wegen zijn onbegaanbaar voor auto’s en bussen en zelfs verstokte fietsers als ik laten af en toe de fiets staan omdat er geen doorkomen meer aan is. Natuurlijk is het ook leuk om de kinderen met de slee naar de crèche te brengen, en om van de besneeuwde duinen af te sleeën. Want bij het uitblijven van de voorspelde sneeuwduinen konden we immers met een gerust hart naar de besneeuwde duinen. Besneeuwde duinen en hoop op zout, zou er eigenlijk boven dit stukje moeten staan. En hoe Nederlands is het uitsluitend nog te hebben dan over het weer, zeker als het zo winters is als nu en wij dat niet meer gewend zijn. Ik blijf dus niet achter en doe net als mijn medeblogger in Londen lustig mee. Ik heb weer tijd nu het verkiezingsprogramma voor D66 Zaanstad af is.

Toch vraag ik me, inmiddels sneeuwmoe, af waarom strenge winters toen ik kind was nooit zo’n impact hadden op het persoonlijke en openbare leven. Afgelopen weken had ik tijd genoeg om hierover te peinzen terwijl ik me met de bakfiets een weg baande door het Volkspark op weg van de school van oudste naar de crèche van de jongste twee.

Er zijn blijkbaar dingen radicaal veranderd in de afgelopen pakweg dertig jaar waardoor een plotse of langdurige afwijking van het gemiddelde weersbeeld  resulteert in aantasting van onze maakbare samenleving. En inmiddels zijn we zelfs zover gekomen dat Het Weer een politieke aangelegenheid geworden is.
Op lokaal niveau wordt steen en been geklaagd over het strooibeleid van de gemeente, door fietsers maar ook busbedrijf Connexxion dreigt met schadeclaims. Nog dichterbij huis komt  het schoonvegen van de eigen stoep, of die van de minister president, ter sprake.

Dat wij in sommige gevallen niet eens meer onze stoep kunnen bereiken, of met enorme vertraging, komt in eerste instantie doordat onze actieradius zoveel groter is geworden: global village, ook binnen Nederland. Van lopend of hooguit met de koets, willen we altijd zonder vertraging overal naar toe kunnen reizen. Even naar Maastricht met de trein, iedere dag met de auto van Zaanstad naar Rotterdam. Of een dagje op en neer naar Londen, voor een vergadering. Heel gewoon. Totdat het niet meer kan. Als je het omdraait zou je ook kunnen stellen dat het juist heel bijzonder is dat het altijd wél kan.

Met de trein durven we niet meer te reizen sinds de treinwissels van ProRail vastvriezen doordat de waakvlam uitgaat. En wie strandt in de file en ziet hoe strooiwagens en sneeuwschuivers de rijen sluiten, zou zomaar kunnen doodvriezen in ons doorgaans zo veilig gewaande landje. Het KNMI is de eerste die er van langs krijgt. Kamervragen worden gesteld waarom er geen weeralarm uitgegeven is.

Maar toen er wel een ‘vooraankondiging weeralarm’ uitging, en het achteraf met sneeuwjacht wel bleek mee te vallen, was het ook al niet goed. Want we bleven massaal voor niets thuis uit angst voor sneeuwduinen. Deze angst voor sneeuwduinen werd ons mede ingegeven door de landelijke dreigende schaarste van strooizout. Vroeger was er nooit sprake van schaarste van strooizout terwijl de winters niet minder streng waren. De levering van strooizout wordt tegenwoordig Europees aanbesteed. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat daar de kous wringt. De goedkoopste aanbieder won de aanbesteding, maar achteraf blijken aanbieders niet over voldoende zout te kunnen beschikken.

En hoe ironisch, terwijl ik dit schrijf, op de dag dat het rapport van de commissie Davids uitkomt, komt er een spoeddebat. Over Irak? Welnee: over de verkeersellende door de sneeuw! Blijven we toch nog dichtbij het schoonvegen van de stoep van Balkenende.

Vertrouw op je eigen kracht

Maandag, 31 augustus , 2009

Op een mooie zonnige dag ging ik met mijn twee jongste kindjes met de bakfiets een stuk fietsten. Nog afgezien het feit dat ik zo ook nog beweeg, wil ik graag de Zaanstreek beter leren kennen en ook de stukken die ik ken, blijven mooi. Die dag bracht het fietstochtje ons langs de Westzijde van de Zaan, over de nieuwe Julianabrug naar de Zaanse Schans waar wij met onze bakfiets een heuse toeristische attractie vormen. Vooral Spanjaarden en Japanners zetten ons veelvuldig op de foto. Leuk idee dat we aan de andere kant van de wereld in fotoalbums en video’s figureren.
Onderweg kwam ik een vriendin tegen, gehuld in sporttenue op weg naar de sportschool. Wat was ik blij dat ik daar niet naar toe hoefde! Op de Zaanse Schans kwam ik vervolgens een zeer sportieve Zaanse wethouder tegen, trainend voor een binnenkort te lopen marathon waar de Dam tot Dam loop niets bij vergeleken is. Ik vervolgde mijn weg door de polder richting Wormerveer met de industriële zeepziederij waar tegenwoordig het hoofdkantoor van Vanilia huist. Via de Zaan ging ik weer terug naar ons huis in het centrum van Zaandam. Al met al een fietstochtje van een kleine 20 kilometer.

Sinds begin dit jaar hebben wij onze leaseauto ingeleverd omdat A. wegging bij zijn werkgever. We hadden een megagrote turbodieselbak met tankpas die het tot in het buitenland nog deed, inclusief tolwegen. Het gaf een supergevoel van vrijheid maar eerlijk gezegd stond hij vaak een hele week ongebruikt op zijn parkeerplaats. Met drie kleine kinderen rij je niet zomaar op een dolle vrijdagmiddag “even door naar Parijs”. Dus of je hem nu gebruikte of niet, hij kostte ons met bijtelling en eigen bijdrage maandelijks toch best een flinke smak geld. En nu ruim een half jaar verder heb ik de auto eigenlijk geen moment gemist. Onze omgeving verbaast zich hogelijk. Hoe kan je in hemelsnaam leven zonder auto? Het antwoord is: we hebben wel een auto, alleen niet in eigendom. Maar dat was de leaseauto ook niet. Het enige verschil: de auto staat nu 300 meter verderop. We zijn namelijk lid geworden van autodelen.
Maar ook deze autodeelauto gebruiken we nauwelijks. Woon-werk en zakelijk verkeer naar Amsterdam gaat op de fiets. Ook ’s avonds pakken we de fiets – tenzij het regent, maar met buienradar lukt het best aardig tussen de buien door te fietsen trouwens. Fietsen van centrum Zaandam naar centrum Amsterdam (10 kilometer) duurt net zo lang, of is soms zelfs sneller, dan met het OV of de auto. Vreemde blikken, verbaasde blikken zelfs. Fietsen?! Maar ondertussen vinden die mensen het niet vreemd om zich op te sluiten in de sportschool, of zich blessures of een hartaanval te lopen.

Fietsen heeft zo veel voordelen dat ik steeds minder begrijp waarom niet meer mensen het doen: het is gratis (op een bandenplaksetje en een halfjaarlijks bezoekje aan de fietsenmaker na), het stinkt niet, het maakt geen lawaai, het is goed voor het milieu, je hoeft geen parkeerplaats te zoeken, je hoeft niet te betalen voor een parkeerplaats en het is nog gezond ook. O, ja: je staat niet in de file. En als je even lekker doorfietst hoef je niet eens meer naar de sportschool, en dat scheelt ook weer geld trouwens.
Afgelopen maanden ben ik vijfentwintig kilo afgevallen. Zonder sportschool, alleen maar door gezonder te eten en wat vaker te fietsen en dan ietsje harder te trappen.
Soms doet het me denken aan een van de vijf richtingwijzers van D66: vertrouw op de eigen kracht van mensen. En zo is het met fietsen precies zo. Het is gewoon een kwestie van mentaliteit. Duurzaam trappen, dat doe je lekker met je eigen kracht.
Ik trek dan ook meestal een wenkbrauwtje op als ik iemand voorbij zie tuffen op een stinkend, lawaaiproducerend brommertje. En als iemand me eens kan uitleggen wat daar nou het voordeel van is?