De dagen tussen Kerst en nieuwjaar lenen zich uitstekend om nu eindelijk eens al die vermaledijde administratieve klusjes aan te pakken. Ik stroopte mijn spreekwoordelijke mouwen eens lekker op en kroop achter de laptop, met iPhone, iPad en vaste telefoon binnen handbereik evenals mijn bankpasjes, chippasjes en aanverwante plastic kaartjes. Het eerste klusje leverde al wat ergernissen op. Waarom moet ik bij het aanvragen van een nieuwe credit card -heel erg nodig vanwege de iTunes store- ook gegevens omtrent burgerlijke staat invullen? Het keuzemenu bestaat uit: gehuwd/samenwonend, alleenstaand of gescheiden. Wat gaat het de bank aan hoe ik woon als ik gewoon in mijn eigen onderhoud kan voorzien? Dat was ergernis nummer één.

De volgende ergernis volgde direct hierna: mijn anonieme OV-chipkaart verloopt op 1-1-2012. Tijd voor online verlenging dacht ik nog, naïef wellicht. Maar helaas, het technocratische systeem dat zich OV-chipkaart noemt liet mij van de ene in de andere verbazing vallen.

Verlengen bleek niet mogelijk, je moet als anonieme kaartbezitter voor 7,50 een nieuwe kaart kopen bij een winkel in de buurt. Maar daarmee was mijn verbazing nog niet compleet:
Omdat ik mijn anonieme kaart ook geactiveerd heb voor NS reizen loop ik  -net als vele andere reizigers- huisbankier voor de NS te spelen: met talloze achteloze NS reizigers vormen wij tezamen een soort microkrediet verschaffers voor de NS. Immers, om te kunnen reizen op saldo moet je standaard beschikken over tenminste twintig euro saldo op je chip, door de NS eufemistisch “instaptarief” genoemd. Ook voor een ritje van 2 euro moet je dus over 20 euro saldo beschikken. Wat de NS doen met het door NS reizigers beheerde kapitaal laat zich slechts raden.

Die minimaal twintig euro op mijn kaart moet dus terug. En dat kan niet online noch bij een OV-chipkaart oplaadpunt. Had ik achteraf gezien moeten weten, het heet immers niet voor niets oplaadpunt en niet restitutiepunt. De vraagbaak van de klantenservice van OV-chipkaart.nl zette mij alras op het juiste spoor:
De vraag Mijn anonieme OV-chipkaart is verlopen. Wat moet ik doen?  wordt keurig beantwoord met :
Antwoord: Koop een nieuwe OV-chipkaart

Maar hoe krijg ik dan mijn geld terug? Ook daarvoor bood de vraagbaak een kant en klaar antwoord:
Beëindiging verlopen kaart: Stuur uw verlopen kaart op met dit formulier (pdf) en vraag uw saldo terug.

Bedenkelijk trok ik mijn wenkbrauwen op, ik moet dus een pdf downloaden en mijn kaart met saldo opsturen. En als die kaart nooit aankomt? Dat was mijn eerste zorg. Maar daarmee waren we nog niet klaar. Het formulier voor de restitutie van een anonieme OV-chipkaart wil namelijk allereerst de gegevens van de kaarthouder waarmee de anonimiteit van de kaarthouder direct opgeheven wordt. Vervolgens staat er onderaan het door mij geprinte formulier een kader met de volgende dik gedrukte tekst:

Plak hier uw OV-chipkaart
En daarboven in kleinere lettertjes:
“Verwijder de sticker en druk de kaart stevig vast op het zelfklevende deel. Gebruik geen nietjes, plakband of paperclips”

Dus moet ik mijn anonieme kaart die minstens 20 euro waard is voorzien van mijn persoonlijke gegevens vastgeplakt op een niet zelfklevend deel zonder nietjes, plakband of paperclips  in een enveloppe doen met postzegel want geen antwoordnummer. Ik ben het spoor in ieder geval bijster en weet nu opeens waarom ik geen bankier ben geworden.

En nu we aan de vooravond van zo’n kerntakendiscussie staan merk ik dat ik onwillekeurig kijk naar hoe zaken binnen het gemeentelijk apparaat geregeld zijn en of daar nog een extra efficiencyslag gemaakt kan worden. En ja warempel, efficiënter werken kan wel eens de sleutel zijn. En dat geldt dan niet alleen maar voor de gemeente.

Onlangs ben ik geopereerd en voor dezelfde ingreep kreeg ik op z’n minst drie identieke informatiefolders voor patiënten,  twee identieke oproepen per post met bijgesloten twee identieke anamnese formulieren met weer twee bijna identieke informatiefolders. En zo kan ik nog wel even doorgaan over het aantal dubbelingen en de zoek-de-verschillen wanneer informatie niet geheel hetzelfde is. In dat laatste geval ga je je afvragen waarom er verschillen zijn. Wat heeft een anesthesist anders te melden dan een radioloog, of het ziekenhuis in het algemeen? En als er dan iets verschilt, waarom is het dan anders en wie moet je geloven. Of ligt de waarheid zoals altijd in het midden.

Ook als raadslid vind ik maar al te vaak via verschillende kanalen dezelfde bewonersbrieven, persberichten of nieuwsbrieven in mijn mailbox. En dan zit er soms ook nog iets in hard copy in mijn postbus of zelfs op de mat thuis.
Een korte zoektocht op internet leerde mij al snel dat het uitgangspunt voor de overheid is: geen dubbele informatie, geen dubbele acties  -uit een onderzoek naar elektronische dienstverlening van Dr. T.M. van der Geest, universitair hoofddocent van de vakgroep media, communicatie en organisatie, Universiteit Twente (2008-2009).

Tijd dus om dubbelingen aan te pakken. En tot die tijd blijft het lastig deze informatie- en communicatiestromen te doorgronden. Zou ik uit alle dubbelingen de conclusie kunnen trekken dat er in ieder geval geen informatie is die mij niet bereikt? Of zou dan juist hetzelfde mechanisme optreden zodat informatie mij dubbel niet  bereikt? Tot die tijd blijft het allemaal erg dubbel. Of had ik dat al gezegd?

Schoon, heel en heel leeg*

Fietsenrekken passen niet in het plaatje zo vlak voor de winkel, zo heeft de gemeente in al haar wijsheid besloten. Het is echt heel mooi geworden, maar wel leeg. En daarmee bedoel ik stil. Het fietsertje pesten kost klanten, niet alleen voor de AH maar ook voor de verderop gelegen koffiezaak, broodjeswinkel en kaartenwinkel. Consumenten, klanten, ondernemers, kortom wij allen, die door de gemeente “de burger” genoemd worden, laten zich niet aanpraten dat “we” van de geplande gracht moeten genieten en dat dat niet kan als er fietsenrekken staan, althans dat vindt het stadsbestuur. Dus hoe je met twee zware boodschappentassen met aan iedere hand twee peuters naar overvolle verderop gelegen fietsenrekken moet sjouwen, dat zoek je maar uit. Dat je daarbij zelfs een drukke weg moet oversteken als de minst verweg gelegen fietsenrekken vol zijn, dat maakt toch niet uit? En wat als je slecht ter been bent? De fiets als pakezel mag niet meer.

Wat er nu gebeurt  is weer typisch een staaltje van regentesk bestuur dat denkt het beter te weten dan wij. Een stelletje apparatsjiks dat achter de tekentafel een maakbare stad, nee zelfs een maakbare samenleving ontwerpt.
Luisteren naar tegenargumenten, dat doet het Zaanstedelijke bestuur niet. Een aantal keer stelden wij hierover als D66 fractie vragen aan de Groen Links wethouder. De laatste keer echter was de wethouder niet van plan deze vragen persoonlijk te beantwoorden. We moesten ze maar stellen aan de ambtenaren. Niet alleen “de burger”, maar ook raadsleden die niet aan de leiband van het college lopen, worden gezien als een stoorzender binnen hun stedebouwkundig utopia. Wat ons college van B&W zich echter niet realiseert, is dat als er niet op korte termijn iets verandert aan deze starre houding, het centrum van Zaandam wellicht “schoon, heel en veilig” wordt, zoals in het coalitieakkoord beoogd, maar wel leeg. Niet door het economisch tij, maar dankzij ons stadsbestuur dat zo afstevent op een nieuw debakel in het centrum van Zaandam. Toen architect Sjoerd Soeters tien jaar geleden gevraagd werd om een nieuw stadshart voor Zaandam te gaan ontwerpen, maakte hij bij de allereerste kennismaking met de raadsleden niet voor niets de vergelijking met Grozny aan de Zaan.

Lichtpuntje voor de verantwoordelijk wethouder: als hij zo doorgaat heeft hij geen last meer van de burger, die gaat wel elders shoppen.

*© foto’s AH Hermitage

Die woensdag verdween ik tussen de bedrijven door telkens naar mijn werkkamer, de kinderen achterlatend in een steeds verder onttakelend huis terwijl ze elkaar ook nog eens aftakelden.
Maar het resultaat mocht er wezen. Vol trots pakte ik aan het eind van de dag twee gepimpte tasjes in en kon dat met een glimlach de volgende dag afleveren op de crèche. Alsof het heel gewoon was.
Hoe de knutsels van de anderen eruit zagen, zal ik nooit weten. Dat mijn middelste verdrietig was bij het zien van een gefröbelde tas wel. En dat ik pas op de vrijdag na sinterklaas in het mandje van mijn jongste een pakje zag met daarin mijn tasje voor haar ook.  Weer wat geleerd. Voortaan geen geknutsel meer door mij maar gewoon een gekocht cadeautje. Niemand die het ziet!

Gisteren verbaasde een Zaans lokaal politicus zich toen hij in het winkelcentrum van een nieuwbouwwijk een moeder Turks hoorde spreken met haar dochter. Hij vroeg zich af of er sprake was van tweetalige opvoeding of slechte integratie. Ik kon alleen maar denken “who cares”?!

In deze tijden van steeds verdergaande globalisering is het juist een meerwaarde als je over grenzen heen kan kijken. Niet in de laatste plaats vanwege de taal -want wie zou er niet zelf tweetalig opgevoed willen zijn? Het gemak waarmee je als kind spelenderwijs een tweede, of zelfs een derde, taal kan leren is iets waar je levenslang profijt van kan hebben. Het scheelt je ellenlange rijtjes stampen en woordjes leren op de middelbare school. Maar dat niet alleen, het brengt je in je latere leven ook verder: je hebt makkelijker toegang tot een universitaire studie of een internationale baan in je moederland of in het land van je tweede of derde taal. Dat dit niet alleen gunstig is voor je individuele ontplooiing maar dat de uitwisseling van kennis over grenzen heen goed is voor de kenniseconomie hoef ik niet meer uit te leggen. Een dubbele nationaliteit (of om maar met Robert Vuijsje te spreken “Waarom geen drie paspoorten?”) werkt daarbij bovendien faciliterend.
Maar als het aan het nieuwe kabinet ligt, met de eerste liberale premier sinds bijna een eeuw, komt er snel een einde aan deze “dubbele paspoortkwestie”. Globalisering? Not in my backyard lijkt ten grondslag te liggen aan het regeer- en gedoogakkoord.

Over de reden waarom van huisarts veranderen nu opeens wel mogelijk blijkt in Zaandam, kan ik alleen maar gissen, zoals ik de laatste tijd wel vaker alleen maar kan gissen. Zou toeval bestaan of niet?

Zo hadden we als D66 fractie onlangs schriftelijke  vragen gesteld aan het college van B&W over een verkeerd geplaatst fietserstoplicht, waardoor een gevaarlijke situatie ontstaan was bij een kruising bij een drukke spoorwegovergang waar dagelijks vele scholieren passeren.
De pogingen van een bewoner, ondersteund door de fietsersbond, stuitten op,  laat ik het maar noemen, de schijnbare complexiteit van het overbruggen van een technisch realiseerbaar gewenste verandering  tot  een daadwerkelijk concrete realisatie van hetgeen gewenst werd. Met andere woorden het scheen maar niet te lukken om het stoplicht gewoon een kwartslag te draaien. Maar nog voordat onze vragen beantwoord waren, was het stoplicht plots al aangepast. Zou het uitvoeringsproces door onze vragen in een stroomversnelling gekomen zijn? Of hadden wij deze vragen helemaal niet hoeven te stellen omdat de aanpassing van het stoplicht al gepland stond?

Datzelfde gevoel bekruipt mij nu ook over de vrije huisartsenkeuze. Zouden mijn blogs daadwerkelijk wat losgemaakt hebben of zou het komen doordat de NMa al bezig was met het onderzoek naar vermeende kartelvorming?
Wie weet bestaat toeval gewoon wél.

“En die postcodes ? Gewoon men wil dat de dokter (te bellen via een spoednummer) binnen paar minuten op de stoep staat. ANDERS OOK WEER MOORD EN BRAND. De postcode verdeling is dan de meest eerlijke. En dat alles voor een bedrag waar uw loodgieter/electriciën nauwelijks de telefoon hoeft op te nemen, laat staan bij u langs komen. Andere aardige vergelijking: wat kost uw onderhoudskontrakt voor uw CV ketel ?? en wat krijgt uw huisarts per jaar ?”

“Je bent niet meer van deze tijd, meid”. Je gaat toch tegenwoordig niet meer bij elk wissewasje de praktijk lastig vallen met telefoontjes? Dan e-mail je toch je probleem? En voor een babbel, ben je altijd welkom op een afspraak, gewoon via e-mail of via de elektonische agenda. Kun je nog een kop koffie krijgen ook nog. Andere huisarts? Nou veel succes dan, mijn zegen heb je….en als het tegevalt kun je altijd weer terugkomen”

“Als hardwerkende en betrokken huisarts (dit durf ik rustig van mezelf te zeggen ja) word ik verdrietig en een beetje boos van dit soort blogs. (….) Als arts zie ik nooit klantvriendelijkheid, maar patiëntvriendelijkheid als een kerntaak. In de zorg moeten de professionals kunnen schiften wat moet en wat kan wachten, hier kan en mag de patiënt als klant, als consument, geen doorslaggevende stem in hebben.”

De huisartsen zitten er naast. Het gaat niet om de reden dat ik wil overstappen. Het gaat erom dát ik wil overstappen. Ik wil binnen mijn postcodegebied blijven maar daar neemt geen enkele huisarts ons aan, want wij hebben al een huisarts in ons postcodegebied.
Maar vandaag valt alles op zijn plaats: huisartsen willen geen marktwerking in de zorg. Ze zeggen het gewoon zelf in het FD.

Nu zijn wij geen grootverbruikers van de huisarts. Sterker nog juist door de slechte bereikbaarheid van onze driekoppige huisartspraktijk gaan we eigenlijk zo min mogelijk, liever helemaal niet meer. Want als ze dan eens geen bandje hebben aanstaan met vermelding van een cursusdag, ADV of heidag of weer een een of andere schoolvakantie, dan moet je ze niet proberen te bellen. Of eigenlijk, probeer ze dan maar eens wel te bellen. Dat mag vanaf acht uur ‘s ochtends áls ze al open zijn.
Al weer een tijdje geleden belde ik voor een afspraak, om klokslag acht uur. Maar toen was iedereen in gesprek. In de wacht gezet worden bestaat niet. Je krijgt de ingesprektoon te horen. Die bestaat nog. De volgende dag weer geprobeerd, maar vrijdagochtend is de praktijk gesloten. Maandag nieuwe poging, ietsje later dit keer. Echter, toen kreeg ik een bandje dat de assistente een kwartier koffiepauze had. Dit bandje bleef wel drie kwartier aanstaan. Totdat het half 11 was. En ja, dan kan je niet meer bellen, want dat kan maar tot half 11.

Maar omdat onze jongste dochter in Frankrijk een baceteriële infectie aan haar neus had opgelopen heb ik vorige week weer een poging gewaagd, want om haar neus nou slachtoffer te laten worden van de kartelvorming van de huisartsen leek mij iets te gortig. Daar kan een peuterneusje toch niets aan doen? Dom natuurlijk want wie gaat er nou tijdens de zomervakantie de eigen huisarts te bellen? Die zijn natuurlijk zelf ook maar liefst drie weken op vakantie. Uiteraard krijgt je weer het bandje met het nummer van de doktersdienst via welke je op basis van je straatnaam een vervangende praktijk toegewezen krijgt. En uiteindelijk heb ik gebeld met de vervanger, die deze week zelf ook weer een vervanger bleek te hebben. Dus nu hebben wij deze week de vervanger van de vervanger. Maar die heeft de rest van de week geen tijd. Of we volgende week maar weer willen terugkomen. Nee dat willen willen we nou juist niet! Wat we dan wel willen? Zelf je huisarts mogen kiezen.
Eerder klaagde ik tevergeefs bij de NMa en de NZa maar in april deed de NMa dan toch een inval bij de Landelijke Huisartsen Vereniging, sindsdien is het stil. We moeten hoe dan ook nog even geduld hebben.

De  stap vanuit de lokale naar de landelijke politiek wordt nog altijd als een promotie gezien, terwijl andersom, de stap vanuit de nationale naar de Europese politiek weinig tot de verbeelding spreekt. Dus toen Jeanine Hennis Plasschaert vanuit het Europees Parlement hoog op de lijst van de Tweede Kamer belandde en daarvoor alom uitbundig gefeliciteerd werd, trok ik wel een wenkbrauw op.

Dit bleek maar al te zeer uit het interview met Hans van Balen in de Volkskrant afgelopen weekend. De interviewer vraagt hem zelfs waarom hij niet plaats maakt voor een gemotiveerder iemand. Maar nee, Van Balen is bezig met een tour of duty. Zijn eigen tour of duty zal hij bedoelen. Een strategische carrièremove, nog even zijn CV oppoetsen om de juiste papieren voor de Trêveszaal te bemachtigen. Wat zal hij blij geweest zijn met vervroegde verkiezingen, als hij minister wordt hoeft hij niet eens meer zijn termijn uit te dienen. Europarlementariërs, zo zegt Van Balen, zijn van huis en haard verdreven. Ja hij wel, als hij niet eens de moeite wilde nemen een appartement in Brussel te zoeken.  Hij kan zo in een gespreid bedje van een VVD-CDA kabinet belanden, leunend op de gedoogsteun van de PVV, die het immigratie- en integratiebeleid nog verder zal aanscherpen. Gelukkig voor Van Balen hoeft hij niet te wennen aan Den Haag.  Hij waakte er wel voor niet te integreren in Brussel. Zijn is hart niet voor niets op het Binnenhof blijven liggen, hoopt hij vurig.

Gisteravond zaten we weer in de achtertuin, ditmaal met onze oudste zoon van negen. Ik sprak mijn verbazing uit over de houding van Van Balen en maakte de vergelijking met hoe Sophie in ‘t Veld zich beweegt in Europa. Op de vraag van onze zoon wie Sophie in ’t Veld was, antwoordde hij: “Wow, cool!” En Alexander Pechtold, zo vervolgde hij, die zit toch in de Tweede Kamer? Om vervolgens te concluderen dat Sophie in ’t Veld dus nóg cooler is dan Pechtold.
Er is nog hoop, bij onze jongste generatie zit Europa vanzelf al in hart en nieren!