Het is niet voor het eerst dat ik me erger aan de bereikbaarheid van onze huisartsenpraktijk. Maar ik mag niet van huisarts veranderen tenzij ik een nieuwe inwoner van Zaandam ben. Onderlinge afspraken maken heet dat, oneerlijke concurrentie. Dat mag niet, maar het kan wel. We kennen toch marktwerking in de zorg met vrijheid van keuze van zorgverlener? Dat je een andere huisarts wilt omdat je geen zin meer hebt in de ingesprektoon, omdat je geen zin meer hebt in vervangers van vervangers of koffiepauzes. Of gewoon omdat je zin hebt in een ander. Omdat die misschien geen witte sokken of pantykousjes heeft, maar sokken met stippeltjes of teenslippers. Gewoon omdat we dat willen. Maar dat kan hier dus niet,

Nu zijn wij geen grootverbruikers van de huisarts. Sterker nog juist door de slechte bereikbaarheid van onze driekoppige huisartspraktijk gaan we eigenlijk zo min mogelijk, liever helemaal niet meer. Want als ze dan eens geen bandje hebben aanstaan met vermelding van een cursusdag, ADV of heidag of weer een een of andere schoolvakantie, dan moet je ze niet proberen te bellen. Of eigenlijk, probeer ze dan maar eens wel te bellen. Dat mag vanaf acht uur ‘s ochtends áls ze al open zijn.
Al weer een tijdje geleden belde ik voor een afspraak, om klokslag acht uur. Maar toen was iedereen in gesprek. In de wacht gezet worden bestaat niet. Je krijgt de ingesprektoon te horen. Die bestaat nog. De volgende dag weer geprobeerd, maar vrijdagochtend is de praktijk gesloten. Maandag nieuwe poging, ietsje later dit keer. Echter, toen kreeg ik een bandje dat de assistente een kwartier koffiepauze had. Dit bandje bleef wel drie kwartier aanstaan. Totdat het half 11 was. En ja, dan kan je niet meer bellen, want dat kan maar tot half 11.

Maar omdat onze jongste dochter in Frankrijk een baceteriële infectie aan haar neus had opgelopen heb ik vorige week weer een poging gewaagd, want om haar neus nou slachtoffer te laten worden van de kartelvorming van de huisartsen leek mij iets te gortig. Daar kan een peuterneusje toch niets aan doen? Dom natuurlijk want wie gaat er nou tijdens de zomervakantie de eigen huisarts te bellen? Die zijn natuurlijk zelf ook maar liefst drie weken op vakantie. Uiteraard krijgt je weer het bandje met het nummer van de doktersdienst via welke je op basis van je straatnaam een vervangende praktijk toegewezen krijgt. En uiteindelijk heb ik gebeld met de vervanger, die deze week zelf ook weer een vervanger bleek te hebben. Dus nu hebben wij deze week de vervanger van de vervanger. Maar die heeft de rest van de week geen tijd. Of we volgende week maar weer willen terugkomen. Nee dat willen willen we nou juist niet! Wat we dan wel willen? Zelf je huisarts mogen kiezen.
Eerder klaagde ik tevergeefs bij de NMa en de NZa maar in april deed de NMa dan toch een inval bij de Landelijke Huisartsen Vereniging, sindsdien is het stil. We moeten hoe dan ook nog even geduld hebben.