De offerte kinderopvang 2010 die geadresseerd is aan beide ouders opent met “geachte heer”. De inhoud van de boodschap ontgaat mij in eerste instantie. Geachte heer? Geachte heer? Mijn geachte heer zal deze hele offerte niet eens zien omdat deze “mevrouw-bestaat-niet” hier thuis niet alleen de zakelijke, maar ook de privé correspondentie, boekhouding en financiën regelt. Een handtekening mag hij zetten, dat dan weer wel, maar dan alleen maar omdat het in tweevoud moet. Daarom. Dan bekijk ik de machtiging die met twee verschillende invulvelden nog steeds onderscheid maakt tussen bank- en girorekening. De bovenste voor bank, de onderste voor giro. Ik vul de bovenste in.
Postgiro-Rijkspostspaarbank? Postbank? Girorekening? Dat bestaat toch allemaal allang niet meer. En ook al tik ik voor internetbankieren nog steeds in mijn browserbalk je www.postbank.nl in, ik weet best dat ik dan doorgeleid wordt naar www.ing.nl.
Enfin, mijmerend vul ik de machtiging betreffende onze en/of-rekening bij de ING verder braaf in. Onderaan, op de stippellijn staat voorgedrukt de naam van mijn echtgenoot. Ik zet er mijn eigen handtekening. Het is toch een en/of-rekening.
Dat ik met het zetten van mijn handtekening akkoord ga met het feit dat de kinderopvang van mijn beide kinderen volgend jaar per kind maar liefst bijna 40 euro per maand duurder wordt, moet ik echt even herberekenen. De opvang wordt een kwartje per uur duurder. En in verband met de openstelling tussen kerst en oud- en nieuw gaat het gemiddelde aantal uren per maand omhoog. Ik mag ook het contract ontbinden, de opzegtermijn is twee maanden. Maar dat terzijde.

Nee, ik ben niet gauw perplex en ik ben zeker geen feminist of een geëmancipeerde trut. Ik ben geen echtgenote die op haar strepen gaat staan om alles eerlijk te verdelen in het huishouden. Sommige zaken zijn er in geslopen, dat is met name ontstaan rondom de geboorte van onze oudste. Ik werd ontzien waar het ging om zwaar tilwerk omdat ik vanwege zwangerschap, bekkenpijn en later na een keizersnede niet kon of mocht tillen. Inmiddels is het zo dat wie kookt niet opruimt, dat manlief de buitenboel doet (tuin, schuur, vuilnis) en dat ik binnen doe. Boodschappen doen we hoe het uitkomt evenals de kinderen halen en brengen. Het gaat zoals het gaat en we rekenen elkaar er niet op af. Het is wel duidelijk zo maar niet strikt. Dus nee, je kan van mij niet beweren dat ik een tuinbroeken Dolle Mina type ben. Maar het feit dat een officiële grote professionele organisatie, een kinderopvangorganisatie notabene, het presteert om zich in haar correspondentie uitsluitend te richten op de heer des huizes vind ik eufemistisch gezegd niet kunnen. Zijn het bij kinderopvangorganisaties niet vrijwel uitsluitend vrouwen die er werken? De brief was nota bene opgesteld door een vrouw. Wat is dat dan toch dat vrouwen zichzelf zo kleineren? Glazen plafonds? Nee, als het hier al misgaat is er nog helemaal geen plafond in zicht maar is het één grote papieren barrière, papierbakken vol…

Tags: Add new tag, Betutteling, Emancipatie, Glazen plafond, Kinderen, Kinderopvang

Dit bericht is geplaatst op Donderdag, november 5, 2009 om 12:54 am en is geplaatst in categorie Uncategorized. U kunt reacties op dit bericht volgen met de RSS 2.0 feed. U kunt hier een reactie achterlaten.