Nee u bent niet aangeland bij de paasoverdenking van mijn CDA collega. Van verdriet is natuurlijk wel sprake maar op een heel andere manier.
In het collegeakkoord hebben we nog al wat aandacht besteed aan de managementstijl. Zowel van raad naar college(leden) als verder de organisatie in. We hebben gesproken over het maken van prestatieafspraken (welke output verwachten we in een periode) en de doorvertaling daarvan in de organisatie.
Zoiets kan je wel afspreken in de collegeonderhandelingen maar de verandering zelf maken en doorvoeren in je organisatie is vers twee. Sommige gemeentelijke onderdelen werken al jaren zo. Als je stukken leest van wegenbouwers, over ruimtelijke ordening of de financiën dan zie je dat het deel uitmaakt van hun wijze van werken en denken.
Heel anders is dat bij andere onderdelen. Daar spreekt men toch vooral in de vorm van intenties, speerpunten en dergelijke en wordt het geheel fraai maar wollig verpakt. Om in de woorden van mijn collega Ron in ’t Veld te spreken: “Wat een niet door te komen brei aan welzijnswerkerstaal en alfa geneuzel”.
Achter elkaar kregen wij de Onderwijsvisie, de nota Mantelzorg en het Vrijwilligersbeleid. De Sportnota komt er nog aan. Drie maal fraai vormgegeven, breedlopig, beschrijvend, goed bedoelend en gedegen analyserend. Drie maal weinig resultaat gericht, nauwelijks planmatig en doelgericht.
En dat zouden we nou juist anders doen.
Smart noemen we dat in de raad:
• Specifiek; De doelstelling moet eenduidig zijn
• Meetbaar; Onder welke (meetbare/observeerbare) voorwaarden of vorm is het doel bereikt
• Acceptabel; Is deze acceptabel genoeg voor de doelgroep en/of management
• Realistisch; De doelstelling moet haalbaar zijn
• Tijdgebonden; Wanneer (in de tijd) moet het doel bereikt zijn.
Niets nieuws maar wel moeilijk. Je stelt jezelf als wethouder kwetsbaar, want controleerbaar, op. Je moet druk uitoefenen op de organisatie. De buitenwereld vraagt er vaak niet om. Wethouder Wassenaar (VVD) twitterde naar aanleiding van de discussie in de commissie: “Teleurstellende discussie over nota’s mantelzorg en vrijwilligersondersteuning in commissie. Toch gemaakt in overleg met ‘het veld’.” Allemaal waar Kees maar wij hebben als commissies en raad ook zo onze (kwaliteits)eisen.
Gelukkig staan we als D66 niet alleen op dit punt. Behalve CDA en BBL is eigenlijk iedere partij in de raad er van overtuigd dat het die kant op moet.
Nou doorpakken.

Ed Grootaarts

Als ik een recente uitspraak van de Commissie Bezwaar- en Beroepsschriften in Leiderdorp goed heb begrepen dan is zij van mening dat het op zich mogelijk moet zijn bij Brasserie Park jaarlijks een of twee feesten te organiseren. De gemeente moet dan wel duidelijk aangeven wat de geluidsnormen zijn en de tijd waarop het feest moet ophouden. Belangrijk: de gemeente moet de naleving ook handhaven (controleren). Een duidelijke uitspraak waarmee het college haar voordeel kan doen.

Laten we eerlijk zijn: in vergelijking met voorgaande jaren zat de vergunning voor de feesten tijdens Koninginnedag en Bevrijdingsdag al veel beter in elkaar. Er werden eisen gesteld m.b.t. de eindtijd én, heel belangrijk, de geluidsproductie. D66 heeft, naar aanleiding van de toch wel uit de hand gelopen situatie in 2010, vragen gesteld om te komen tot een beter beheersbare situatie.
Dat heeft geholpen. De vergunning is beter geformuleerd en ik heb van bezoekers en omwonenden begrepen dat de feesten keurig op tijd stopten. Wel was het, om een van de bezoekers te citeren: “een verschrikkelijke herrie”. Reden voor deze bezoeker om voortijdig haar heil elders te zoeken. Zou controle hier op zijn plaats zijn geweest? De ervaringen in buurgemeente Leiden leren dat dit het geval is. Meten is weten.

Volgens mij is, door raadsvragen en de uitspraak van de beroepscommissie, duidelijk wat er moet gebeuren: een duidelijke vergunning voor de uitbater van de Brasserie met een eindtijd, limieten voor het geluid én controle. Een beetje massaal feesten moet kunnen. Niet te vaak maar twee keer per jaar lijkt ons prima. Het college lijkt dat ook te vinden en ik ken dit college als een die serieus om wil gaan met, in dit geval, de feestende én de omwonende burger.
Ik prijs ook de burgemeester. Waar hij in 2010 wat badinerend reageerde op de klachten heeft hij zich in 2011 magistratelijk gedragen. Gelukkig zou ik zeggen.

D66 zal de vinger aan de pols houden en voor 2012 het college opnieuw vragen stellen over dit onderwerp en dan met name over de handhaving.

Ed Grootaarts.

Burgemeester Zonnevylle gaat weg. Er is een opvolger nodig. In alle democratieën die ik ken stellen mensen zich daarvoor kandidaat en de inwoners of hun volksvertegendigers kiezen dan een nieuwe burgemeester. In Nederland gaat dat niet zo gemakkelijk. Kenmerken  van het Nederlandse systeem: geheimzinnigheid, beslotenheid, geen transparantie, geen invloed van de kiezer, geen verantwoording voor- en achteraf.
Met democratie heeft het weinig van doen.

Er is wel iets verbeterd ten opzichte van vroeger: de raad mag een profielschets schrijven en een suggestie doen over de beste kandidaat uit een door de Commissaris van de Koningin geselecteerde groep. Dat laatste moet dan wel in het diepste geheim en het gemiddelde raadslid weet absoluut niet hoe het toegaat; dat mag ook niet.

Commissaris Franssen vond de profielschets maar mager en begon de raad toe te spreken over wat hij vond dat de raad allemaal moest vinden. Hij twijfelde vooral aan de toekomstbestendigheid van Leiderdorp als gemeente. Nou vindt de landelijke overheid dat Leiderdorps niet moet worden opgeheven en wordt dat standpunt gedeeld door de provincie en de raad van Leiderdorp. Franssen sprak vooral namens zichzelf. Hij maakte de raad duidelijk dat hij een stevige voorselectie gaat doen. De profielschets van de raad schijnt daarbij een rol te spelen maar Franssen maakte duidelijk dat hij in deze een doorslaggevende factor zou zijn.

Nadat de Commissaris deze woorden gesproken had meldde hij ook nog dat hij de gemeentesecretaris als adviseur in de vertrouwenscommissie wilde en dat hij de meningen en wensen uit de bevolking wilde horen.
De gemeentesecretaris vertegenwoordigt het personeel volgens Franssen. In normale selectieprocedures werken we hier met een personeelsvertegenwoordiging en de ondernemingsraad. Nu te stellen dat onze gemeentesecretaris zijn personeel vertegenwoordigt in een overigens gesloten en hoogst vertrouwelijke procedure daarvoor is nog al wat fantasie nodig. Het beste wat we er van kunnen zeggen is dat de raad, als ze die mening zou zijn toegedaan, de gemeentesecretaris zeker zou hebben toegevoegd.

Blijven er twee dingen over: de mening van de Leiderdorpse bevolking en de profielschets.
Ik heb hierboven mijn grote bedenkingen verwoord over het democratische gehalte van de benoemingsprocedure. Waar betrek  je de bevolking bij als de Commissaris zelf al aangeeft zich weinig van het Leiderdorpse aan te zullen trekken tijdens de voorselectie. Het klinkt mooi maar is niet erg waarachtig. De raad kiest er voor de bevolking te vragen waaraan tijdens de gesprekken van de raadscommissie aandacht moet worden besteed. Dat is zo’n beetje het maximale wat je als raad te bieden hebt. De rest is windowdressing.

Ik persoonlijk vind de profielschets nog al uitgebreid. Bij de vorige burgemeestersbenoeming was de schets veel korter en duidelijker. Het voordeel van een korte profielschets is dat de Commissaris van de Koningin minder geneigd zal zijn kandidaten te laten sneuvelen op basis van de schets. De raadscommissie heeft dan meer gelegenheid zelf een keuze te maken.

Het blijft een nare afweging: vooraf maximale duidelijkheid geven en draagvlak zoeken onder de bevolking leidt er toe dat het voorstadium nog ondoorzichtiger en minder democratisch wordt. Achteraf verantwoording afleggen is strafbaar.

Ik wens de direct betrokkenen wijsheid en sterkte toe.

Ed Grootaarts.

Wethouder Zilverentant heeft sport in zijn portefeuille. Dat valt niet mee want sportverenigingen zijn belangrijk. Ze vertegenwoordigen veel kiezers. Ze rekenen vaak op de gemeente als financier, beheerder, bouwer en wat niet al. Trouwens niet alleen de sport is belangrijk ook aan sport doen is belangrijk vinden wij als raad.

Een wethouder die sport in zijn portefeuille heeft is dus een gewaarschuwd en geplaagd mens. Een evenwichtkunstenaar maar wel een die af en toe moet beslissen.

De tennisvereniging in Leiderdorp is zo’n hoofdpijndossier. Jarenlang verheugde deze club zich in een nieuwbouw van gemeentewege in het Heerlijk Recht en dan blijkt dat technisch niet te kunnen. Dan zit je opeens met je verouderde gebouwen en speelvelden. En of de wethouder dat maar als de gesmeerde bliksem wil oplossen. Nou is de wethouder iemand die de ander wel wat gunt maar wel goed wil nadenken voor hij gemeenschapsgeld uitgeeft. Mij heeft hij daarbij aan zijn zijde maar ik snap dat het niet meevalt. “Laat je niet gek maken Herbert!”.

We hebben kennelijk in het verleden wel eens wethouders gehad die minder standvastig waren dan Herbert Zilverentant. In een soort gemengde werkgroep heeft hij raadsleden en ambtenaren aan het denken gezet over de sport. Daarbij heeft hij de moed gehad de financiering van de sportverenigingen grondig uit te zoeken. Daaruit komt een ontluisterend beeld te voorschijn. De tussennotitie zegt letterlijk: “Er zijn in de afgelopen decennia verschillende regelingen en constructies ontstaan die onderling verschilden in termijnen, voorwaarden en werkwijzen”.
Dat is een mooie manier om willekeur, beleidloosheid, luisteren naar de beste lobbyist en misschien wel vriendjespolitiek en erger te beschrijven.

Het is moedig van de wethouder dat hij het heeft laten uitzoeken en dat dit openbaar wordt.
Van het openbaar bestuur mag, nee moet, je eisen dat ze zich toetsbaar opstellen en dat wat geldt voor de ene partij ook geldt voor de andere. Behoorlijk bestuur heet dat. Ook in de sport hebben mensen er recht op dat aan de hand van criteria beoordeeld wordt of, en zo ja hoeveel, subsidie wordt gegeven en in welke vorm. Er zijn criteria genoeg te verzinnen als ledenaantallen en -soorten, accommodatiebehoefte, grondbeslag, noem maar op.

Een voorbeeld: de cijfers over de erfpacht. Naast elkaar gelegen verenigingen betalen totaal verschillende tarieven. De ene vereniging betaalt het zevenvoudige van de andere.
Buiten de erfpacht is er een labyrint van gemeentelijke garantiestellingen, gedeeld eigendom, onderhoud enzovoorts.

Of je als wethouder ooit blij wordt van een dergelijke portefeuille?

Wat ons, D66, betreft benut de wethouder de situatie. Als de sportsubsidiëring een wanordelijk beeld geeft is het zaak orde in de chaos te brengen en keuzes te maken. Wat D66 betreft adviseren wij veel meer te kiezen voor individualisering. Veel overheidssteun is direct of indirect gericht op het steunen van bepaalde groepen in de samenleving. Ouderen, minder draagkrachtigen en vooral de jongeren. Wij zijn er voor die groepen zelf een belangrijke stem te geven en henzelf te laten kiezen waar het voor hen uitgetrokken geld heen gaat. Dat kan bijvoorbeeld door aan deze mensen vouchers te geven met een bepaalde waarde.
Voordeel daarvan is dat sportverenigingen in een gelijke positie ten opzichte van elkaar worden gebracht. Investeren in voorzieningen als kunstgrasvelden, groenonderhoud, accommodatie e.d. doen ze dan ook zelf. Wij als politici kiezen dan voor de essentie en gaan niet meer via deelcontracten, erfpacht en ongelijke subsidies aan de slag.

De moed van Herbert Zilverentant kan dus tot iets heel moois leiden.

Ed Grootaarts

Vorig jaar, voor de algemene beschouwingen, werd ons door Caroline Tax (CDA) de les gelezen. De Collegepartijen schoven de problemen voor zich uit. Wij moesten eens naar andere steden kijken waar zware bezuinigingen werden doorgevoerd. Frans Brocken volgde haar met liefde en deed het verhaal nog eens dunnetjes over.
Het college heeft vorig jaar besloten voorzichtig aan te doen. Eerst kijken wat de werkelijke problematiek is en pas daarna maatregelen nemen. Zonder overigens te ontkennen dat er stevige en ondankbare beslissingen genomen moeten gaan worden. We hebben afgesproken dat financiële problemen niet opnieuw opgelost worden door belastingverhogingen.

Caroline en Frans krijgen dus wat ze willen hebben.

Maar dat is niet zo. Het CDA is aan het schuiven en wil eigenlijk helemaal geen stevig beleid. Of dat bij nader inzien gebeurt of dat Caroline voor de muziek heeft uitgelopen weet niemand maar het is allemaal wat ongemakkelijk.

Vandaar dat Frans werkt aan een U-bocht. Daar heeft hij een ingewikkelde manoeuvre voor bedacht. Een volzin uit mijn algemene beschouwing van afgelopen jaar gaat hij gebruiken. Ik heb daar gezegd dat Leiderdorp infra-structureel (veel nieuwbouw, A4, centrumplan) flink op de schop is gegaan. D66 loopt niet weg voor de eigen verantwoordelijkheid daarin. Beslissingen worden over een reeks van jaren genomen en vaak was D66 er bij.

Frans Brocken ziet hierin een kans. Helemaal duidelijk is zijn redenatie nog niet. Maar de zin “D66 was medeverantwoordelijk” gaat het helemaal worden.

Vermoedelijk worden wij verantwoordelijk voor de U bocht. Hogere politiek dus.

Ed Grootaarts