Het viel me van de week op hoe zuur het commentaar in het Leiderdorps Weekblad was op de coalitievorming.
U weet het: als je het niet bevalt dan weeg je iemands product misprijzend en zegt:” haastwerk, oppervlakkig, mis visie”.
Als je dat leest weet je dat iemand inhoudelijk niets op je aan te merken heeft maar gefrustreerd is. Zo is de column over het coalitieakkoord in het LW.
Het valt ook niet mee als je van jongs af aan op een sterk en regerend CDA hebt gewed.
In Leiderdorp was het CDA ook nog eens een gelukkig huwelijk aangegaan met de PvdA en naar believen verleende dit duo coalitiegunsten aan andere partijen.
Op een hinderlijke onderbreking na, nota bene veroorzaakt door die D66 mensen, was de wereld decennia lang duidelijk en mooi.
En dan opeens heeft de kiezer het helemaal gehad. Ze zien hun dorp verstenen in een niet eerder vertoond tempo, ze worden kwaad aangekeken als ze willen meepraten en wat er nog aan groen is wordt gesloopt.
Natuurlijk kan je dat relativeren maar de ingezonden brief in het LW van afgelopen week van de heer of mevrouw Elzenga spreekt in dit opzicht boekdelen. Mensen snappen niet waarom voor het inmiddels vierde achtereenvolgende jaar zo rigoureus gekapt moet worden in de Houtkamp. Kan dat niet wat geleidelijker? Waarom moet iedere nieuwbouw voorafgegaan worden door bomenkap? Vaak zonder vergunningen en op het verkeerde tijdstip?
Maar ik loop weg van het onderwerp.
De kiezer heeft het gehad en wijst de politiek een nieuwe weg en dat leidt tot een historisch feit: Het CDA zit vermoedelijk voor het eerst in haar bestaan niet in het college en ook voor de PvdA is het een tamelijk unieke ervaring.
Voor zover we kunnen nagaan reageert het CDA zoals het hoort: “de kiezer heeft gesproken en we accepteren dat”. Bij de PvdA ligt de acceptatie, gelet op de ruim veertig vragen naar de bekende weg over het coalitieakkoord, op een wat lager niveau.
Paars heeft in Leiderdorp een andere inhoud: dat is regeren zonder CDA en PvdA aan het roer. Is dat erg? Natuurlijk niet. Behalve ideologie is voor de democratie het wisselen van de macht, het vervangbaar zijn van de poppetjes, een essentiële voorwaarde.
CDA en PvdA zullen er aan moeten wennen. De een gaat constructief een het werk, wie weet met het oog op de toekomst en de ander destructief en met een gepassioneerde frustratie. We hebben dat eerder gezien.
Erg? Nee maar niet effectief dat laatste.
Een historische gebeurtenis dat wel. Wat je moet afwachten is hoe de achterbannen, de steunpilaren er mee omgaan.
Zie mijn eerste zin.
Ed Grootaarts