De afgelopen maand was intensief en afwisselend. Intensief omdat er ingrijpende keuzes gemaakt moesten worden rondom de bezuinigingen. Afwisselend omdat in vrijwel alle portefeuilles nieuwe ontwikkelingen plaatsvinden. Graag neem ik de lezer mee in de dilemma’s en afwegingen die hierbij aan de orde zijn gekomen.

Bezuinigen leuk?
Bezuinigen is voor een bestuurder door de bank genomen niet leuk. Het imago van de bestuurder loopt vaak schade op en de oppositie ziet de kans schoon om nog eens duidelijk te maken hoe verkeerd een bestuurder bezig is. Toch zijn er momenten dat je er als bestuurder niet aan ontkomt om te bezuinigen. Bijvoorbeeld wanneer het budget afneemt doordat er minder middelen binnen komen door een korting op het gemeentefonds. Een andere reden kan zijn dat je in je beleid andere prioriteiten wilt leggen. Je maakt in dat geval een keuze om bewust in te krijgen om andere accenten te leggen. Een andere reden om te bezuinigen is omdat je denkt dat de activiteiten die je financiert, inmiddels op een andere wijze of door andere partijen wordt ingevuld/uitgevoerd. Of omdat je van mening bent dat de desbetreffende activiteit niet meer past bij je beleid of sturingsfilosofie van de overheid. Maar bezuinigen kan ook omdat je minder geld overhebt voor de desbetreffende activiteit of omdat je denkt dat het goedkoper kan.

Het bezuinigen wordt vaak ingewikkelder wanneer zich een combinatie van factoren voordoet. Omdat wij als gemeenten door de bank genomen ca. 10% moeten bezuinigen omdat we dit bedrag gekort worden door het rijk, zijn drastische keuzes belangrijk. Deze korting voeren wij min of meer 1:1 door op de gesubsidieerde instellening. Een uitzondering daarbij hebben we gemaakt voor instellingen die de groep meest kwetsbaren in onze samenleving ondersteund en begeleid. Deze instellingen worden zoveel mogelijk ontzien. Daarnaast willen we komen tot een aantal nieuwe accenten in het jeugd- en onderwijsbeleid. Er is namelijk behoefte bij de jeugd van Heemstede om ook voor hen de gemeente aantrekkelijker te maken. Omdat er dus geen extra geld is, moeten we en bezuinigen omdat we minder middelen hebben en we moeten bezuinigen om ruimte te vinden voor nieuw beleid. Een samenleving staat immers ook niet stil en krijgt andere behoeftes.

Ontbreken van nuance
De nuances in de discussie omtrent bezuinigingen ontbreken veelal. Zo wordt in de discussie rondom het profijtbeginsel vaak vergeten dat veel senioren/ouderen het de laatste tijd een hoger inkomen hebben dan de generaties ouderen hiervoor. Een iets hogere eigen bijdrage is in dat opzicht gerechtvaardigd. Het beeld van de zielige oudjes die niet te besteden hebben, gaat voor Heemstede door de bank genomen niet op. Daarmee wil ik overigens niet bagatelliseren dat ook in Heemstede er nog altijd een kleine groep kwetsbare ouderen is die wij nog onvoldoende in beeld hebben, maar die komt vaak ook niet naar de activiteiten van de gesubsidieerde instellingen. Om hen te bereiken is een andere aanpak nodig.

Het schrappen van subsidie op peuterspeelzalen voor mensen die het makkelijk ook zonder subsidie kunnen betalen idem dito. Is het nu werkelijk aan de gemeente om mensen met een modaal inkomen of meer dan modaal inkomen maximaal €2 per uur te laten betalen? Of is het reëel om mensen de kosten van € 4,5 per uur zelf te laten betalen? Dit zou allemaal anders zijn indien we met elkaar zouden besluiten om drastisch de OZB te verhogen zodat er extra middelen binnen komen bij de gemeente. Maar ook dan moet je, je afvragen of het “eerlijk” is om op de individu toegesneden activiteiten door iedereen (generiek) te laten opbrengen. Immers, we willen in de meeste gevallen het liefst zo min mogelijk (belasting) betalen en al helemaal niet bijdragen aan activiteiten die andere mensen zelf kunnen betalen.

De meest kwetsbare groep
Hoe zit het dan met de mensen die de activiteiten zelf niet kunnen betalen. Voor de mensen waarvoor de verhoging van de eigen bijdrage of de eigen bijdrage “an sich” al een probleem is? Voor die mensen hebben we in Heemstede een ruimhartig ondersteuningsbeleid. Voor mensen (en kinderen ook) die actief (willen) deelnemen aan de samenleving bestaat de mogelijkheid om op de participatiebudgetten aanspraak te maken. Inwoners in Heemstede die de bijstand zitten kunnen bijvoorbeeld per gezinslid € 175 krijgen om een cursus of activiteit te volgen. Of bijvoorbeeld de contributie te voldoen van de sportvereniging. Daarnaast hebben instellingen en verenigingen vaak een eigen “potje” waaruit soms een gebaar kan worden gemaakt. Verder hebben serviceclubs soms ook mogelijkheden. Ik realiseer mij heel goed dat er ook mensen zijn die zich hiervoor schamen of die vinden dat dit het failliet is van onze (Heemsteedse) samenleving. Feit blijft dat het een periode van relatieve schaarste is en dat we in dergelijke gevallen alle mogelijkheden, kansen en creativiteit moeten aanwenden om het met elkaar zo plezierig mogelijk te hebben. En wanneer je participatie als uitgangspunt neemt, dan zou dit het uitgangspunt moeten zijn. En de bron van de financiering, mits natuurlijk legaal, zou een veel kleinere rol moeten spelen.

Ook op andere plekken
Deze discussie die hierboven staat, speelt ook heel nadrukkelijk op andere terreinen. Bijvoorbeeld in de discussie rondom de Veiligheidsregio Kennemerland. Ook daar moeten drastische bezuinigen worden doorgevoerd. Ook bijvoorbeeld bij de activiteiten van de GGD. Ook daar speelt de vraag wat ga je nog wel of zelf doen? Wat laat je over aan anderen en op welk schaalniveau? Behouden die anderen, die vaak landelijk opereren, hun subsidie vanuit het Rijk nog wel? De gesprekken over de bezuinigingen met de provincie op het cultuuronderwijs is zo’n ander vraagstuk. Het was feitelijk geen taak voor de provincie, maar de provincie heeft de afgelopen jaren wel aan dit onderdeel een financiële bijdrage geleverd. Nu dit ophoudt, houdt dan ook het cultuuronderwijs op of gaan we op zoek naar andere bronnen en vormen?

De afgelopen maand
Naast de bezuinigingen is het punt dat mij de afgelopen maand het meest heeft aangegrepen het niet doorgaan van de thermografische luchtfoto. Een foto die inzicht geeft in het weglekken van energie uit individuele woningen. Veel gemeenten hebben inmiddels een dergelijke foto laten maken omdat het een goed en inzichtelijk instrument is om de communicatie met burgers aan op te hangen. Het voordeel is dat inwoners van Heemstede direct zicht hebben op de vraag hoe het met hun woning is gesteld. Voor woningen in Heemstede kan tussen de € 200 en € 300 aan energiekosten worden bespaard indien de woning goed geïsoleerd is. Een aantal mensen gaf de afgelopen maand aan, hoe kan je nou bezuinigen en toch met die foto? Het antwoord is simpel, de foto gaat om eenmalig geld. Daarnaast gaat het voor een deel ook nog eens om geoormerkt geld voor duurzaamheid dat alleen voor “onderzoek” kan worden ingezet. Ook past de foto in het Duurzaamheidbeleid van het College. Helaas waren alleen Groen Links en D66 voor de foto. Wellicht dat de foto, indien de follow up nog beter is uitgewerkt, nog een keertje terugkomt op de agenda.

Daarnaast afgelopen maand veel overleggen gehad met de VRK/GGD waaronder het voorjaarsoverleg met de GGD; Intern uitvoerig gesproken over de ontwikkelingen van het Speelbos bij Park Meermond (meer dan de moeite waard om daar eens een kijkje te nemen); Opening van de landelijke compostdag, waarbij dit jaar ook veel mensen met de fiets kwamen; aanwezig bij het in gebruik nemen van het Groengas Tankstation aan de Leidsevaart nummer 10; aanwezig bij de ingebruikname LED verlichting bij winkelcentrum Te winkelhof te Heemstede; veel (werk)overleggen, inclusief een keukentafelgesprek, Jeugd- en Onderwijs; Paswerk overleggen over de toekomst van Paswerk; Overleg bij Schiphol over Meetpunten voor geluid(overlast); gesprek met luistervink over geluidsoverlast; Overleg met College Hageveld; gesprek met Achmea over lokaal Volksgezondheidsbeleid; Aanwezig bij bezoek Koos de Vuilnisman aan de Icarusschool; Overleg met schoolbesturen over onderhoud onderwijsgebouwen; Gesprek over de regionale uitvoeringsdiensten (RUD’s) en de vormgeving daarvan in de regio; werkbezoek van de Commissaris van de Koningin aan Heemstede.

Reacties, suggesties en opmerkingen op dit blog zijn meer dan welkom.
Graag tot volgende maand. Ook te volgen op Twitter.
Gegroet, Jur Botter

Het is nu bijna een jaar dat ik de rol van wethouder mag vervullen in onze gemeente. 25 maart aanstaande is het precies een jaar. Afgelopen week, op de kop af, zijn de zittende raadsleden een jaar benoemd in hun functie. Vreemd eigenlijk dat we daar helemaal niet bij stilstaan. 25% Procent van deze termijn zit erop. Dit bracht mij tot een idee over verantwoording en transparantie.

Daarnaast ga ik in op enkele gebeurtenissen in de afgelopen maand. Er was een tijd dat ik de discipline kom opbrengen om iedere week te schrijven, maar helaas kom ik daar niet meer aan toe. Daarom probeer ik relevante zaken die door de week gebeuren via Twitter kenbaar te maken. De blogs met opiniërende onderwerpen komen vanaf nu maandelijks uit.

Verantwoording en Transparantie
Vinden we dat het goed gaat? Zijn we als collectief, even los van partij politieke verschillen, tevreden over de bereikte resultaten van dit eerste jaar. Vinden we dat er een “goed gesprek” met de wethouder moet plaatsvinden? Ik weet eigenlijk niet of dat überhaupt ergens in het land gebeurd. Maar ik heb er nog nooit van gehoord. Cynici zeggen overigens dat iedere commissie en raadsvergadering een assessment is voor de wethouder/het College, maar dat vind ik te gemakkelijk. De burgemeester krijgt wel regelmatig een beoordelingsgesprek met een afvaardiging van de gemeenteraad. Maar ja, dat is een benoemde functionaris.

Politieke partijen zelf doen intern wel steeds meer aan evaluatie van hun kandidaten. Een aantal besturen van politieke partijen heeft lijsten aan de hand waarvan de raadsleden en wethouders langs een meetlat worden gelegd. Dit is een meetlat die door een bestuur is opgesteld en ik vraag mij soms wel eens af hoe een dergelijke beoordeling plaatsvindt. Gaat het om bereikte resultaten? Wordt erin meegenomen hoe tevreden de burgers zijn over een raadslid of bestuurder? Mogen andere partijen er ook iets van zeggen? Door ons kwetsbaar te durven opstellen en ook deze aspecten mee te laten wegen, verlagen we de drempel tussen bestuur en politiek. Dat is mijn rotsvaste overtuiging.

Hoe vinden burgers dat het gaat met het bestuur. Zij hebben natuurlijk de mogelijkheid om bij waar staat je gemeente.nl mee te doen, maar daarbij gaat het ook vooral over de vragen rondom dienstverlening. Minder over het functioneren van de Raad of het College. Ook vraag ik mij af in hoeverre volksvertegenwoordigers en lokale bestuurders in de gemeente bekend zijn en aanspreekbaar zijn voor burgers. Het één maal per jaar met elkaar praten, los van stukken als begroting en jaarrekening, maar op basis van een lokale agenda, kan een waardevolle bijdrage leveren naar mijn idee. Ook zou het ons, meer dan nu het geval is, een beeld kunnen geven of ons een spiegel kunnen voorhouden voor de keuzes die we maken en de manier waarop we bezig zijn. In die zin draagt het bij aan een meer transparantere manier van werken en meer openheid om burgers te betrekken bij wat we doen. Het is het overwegen waard.

De afgelopen maand

Wanneer je een jaar bezig bent als wethouder, dan worden langzamerhand de onderwerpen waarmee je je bezighoudt steeds meer “jou” onderwerpen. In het begin ben je je aan het inlezen en moet je het onderwerp vaak nog in de vingers krijgen. Op zo’n moment is het vaak nog lastig om je eigen stempel erop te drukken. Maar naast alle ins en outs spelen in alle dossier de bezuinigingen een belangrijke rol. Meer dan in het verleden worden discussies gevoerd vanuit een financiële invalshoek. Soms lijkt het erop alsof de financiën leidend worden. Daar wil ik niet in meegaan. Creativiteit, samenhang brengen in en samenwerking zijn hierbij essentiële begrippen. In vrijwel alle dossiers waarvoor ik verantwoordelijk ben, komen deze begrippen ruimschoots aan bod.

Komende week komt een aantal belangrijke dossiers in de Commissies aan de orde, De uitwerking van de Thermografische Luchtfoto om warmte verlies uit woningen te laten meten; de openstelling van het sportpark voor niet gebonden sporten (openluchtfitness en skatebaan); het subsidiebeleid waarin we de bezuinigingen voor de komende jaren hebben benoemd en onderbouwd. Subsidies aan instellingen die diensten leveren aan de meest kwetsbare groepen hebben we daarbij zoveel mogelijk ontzien. Aan deze dossiers is de afgelopen maanden hard gewerkt om met een gebalanceerd voorstel te komen. En hoewel bezuinigen pijn doet, sta ik achter het pakket wat daarin is voorgelegd.

Creativiteit en samenwerking zijn ook nodig bij de dossiers van de Veiligheidsregio Kennemerland en Paswerk. Vanuit alle kanten komen de bezuinigingen op deze organisaties af. Morgen een marathon vergadering om te spreken over de menukaarten, de voorgestelde bezuinigingen die vanuit de organisatie zijn aangedragen. Van een andere orde is het VIVA zorggroep dossier. Gelukkig zijn we nog steeds in gesprek met elkaar, maar het blijft moeilijk om de partijen ervan te overtuigen dat de bal toch écht bij de VIVA Zorggroep ligt en niet bij de gemeenten. Het dossier BIOS taxi is iets verbeterd, maar ook daar nog steeds problemen met service en dienstverlening. We zitten er als gemeenten boven op, maar het duurt natuurlijk allemaal veel te lang.

Verder verschillende overleggen gehad voor de nota Jeugd en Onderwijs. Er wordt momenteel door de ambtenaren geschreven en de eerste concepthoofdstukken zijn gereed. Ook rondom sport voortgang geboekt. Er lijkt een mooie samenwerking te ontstaan tussen Sport Service en SportSupport en zodra duidelijk is hoe de taakverdeling komt te liggen, kunnen we als gemeente aan de slag om in de praktijk het lokale sportbeleid verder uit te bouwen. Dat moet niet moeilijk zijn met al die fantastische verenigingen die we in onze gemeente hebben. Afgelopen avond/nacht was ik nog aanwezig bij het feest ter ere van het 100 jarig bestaan van RCH (voetbal). Een spetterend feest waarbij mensen van diverse achtergronden en verschillende leeftijdscategorieën aanwezig waren. Lekker ongedwongen kunnen dansen. Top!

Tenslotte Duurzaamheid. Ongelofelijk hoeveel informatie op dit thema beschikbaar is en welke boost het heeft gekregen. Ongelofelijk ook hoeveel hierover getwitterd wordt. Afgelopen week was ik aanwezig bij een “gastles” van Koos de Vuilnisman. Een van de activiteiten uit de notitie Duurzaamheid. Koos liet de kinderen zien wat ze allemaal voor vuilnis produceren. Wat je ermee zou kunnen doen en hoe je het afval kunt vermin eren. De kinderen zaten ademloos naar Koos te luisteren. De reacties na afloop waren dan ook vrijwel allemaal positief.

Reacties, suggesties opmerkingen zijn meer dan welkom.
Graag tot volgende maand.
Gegroet, Jur Botter

Een enerverende week.

De afgelopen week is op z’n minst enerverend te noemen. 3 Commissievergaderingen en een inspraakavond over de Havendreef. Zeker in de commissievergadering waar het haalbaarheidsonderzoek van de Vomar supermarkt aan de orde kwam, was het afgeladen. De insprekers waren stuk voor stuk goed voorbereid en hun argumenten zullen worden meegenomen bij het onderzoek waarvan het voorstel de komende tijd wordt voorbereid. Ook deze week een stand van zaken discussie met het College over de voortgang van het collegeakkoord en de wijze van samenwerking. Eigenlijk zijn we redelijk content over de wijze waarop het nu gaat en de onderlinge samenwerking. Maar we realiseren ons goed dat er geen plaats is voor zelfgenoegzaamheid. Daarnaast deze week de reguliere overleggen met de afdeling, met externen en regionale overleggen met collega wethouders. Donderdag een nieuwjaarsreceptie op het Provinciehuis. Deze week werd afgesloten met een werkbezoek dat was georganiseerd voor Raadsleden aan De Meerlanden.
Omdat vorige week in het Haarlems Dagblad een artikel over de OV taxi en de problematiek rondom de aanbesteding heeft gestaan, was dit voor mij een aanleiding om mijn blog/column ditmaal aan het fenomeen aanbestedingen te besteden.

Complexe processen
De afgelopen jaren is het aanbesteden en uitbesteden van activiteiten door de overheid sterk in zwang gekomen. Het buiten de deur zetten van activiteiten en diensten heeft veel voordelen. Bovendien willen we graag met elkaar het beste product tegen de beste prijs. Ook willen we concurrentie bevorderen zodat de innovatieve kracht van organisaties niet indut. Ze moeten elkaar scherp houden. Marktwerking heet dat. En inderdaad er zijn heel veel goede voorbeelden waar aanbesteding de marktwerking heeft bevorderd waardoor het product uiteindelijk is verbeterd tegen soms zelfs lagere kosten. Er is de afgelopen jaren veel bespaard en gemeenten hebben veel meer zicht gekregen op de werkelijk te maken kosten. Niets mis mee dus.

Maar in sommige gevallen is het maar de vraag of de dienst of service zich leent voor marktwerking. Dan doet zich de vraag voor of dit voor alle partijen wel de beste aanpak is. Zeker wanneer bedrijven in een situatie terecht komen waarbij de werkzaamheden arbeidsintensief zijn en er veel medewerkers in het geding zijn, is het maar de vraag of het altijd goed is en goed gaat. Voorbeelden waarop ik doel zijn onder andere huishoudelijke hulp en het vervoer voor ouderen en gehandicapten de zogenaamde OV taxi’s. Maar het geld in meer of mindere mate ook voor de hulpmiddelen die in het kader van de Wmo worden verstrekt.

Waar zit ‘m volgens mij dan het probleem? Ik zal het proberen uit te leggen. Vaak gaat het bij aanbesteden om de aanbesteding van het werkzaamheden of diensten. Hierop schrijven bedrijven in. Er wordt door de overheid, bijvoorbeeld een gemeente, een “bestek” gemaakt. Wat willen we hebben voor diensten? Daaraan worden vaak voorwaarden gekoppeld: het mag maximaal dit of dat kosten; tegen een bepaald serviceniveau, medewerkers van een bepaalde kwaliteit, het moet tussen die en die tijd worden uitgevoerd; het moet bijvoorbeeld in samenwerking met Paswerk etc. Vaak zit er ook een conditie aan vast dat het personeel van de vorige aanbieder moet worden overgenomen. Kortom er is wel sprake van “marktwerking” maar wel onder heel wat condities. Veel aanbestedingen zijn voor de duur van 4 jaar. Aanbestedingstrajecten zijn vaak arbeidsintensief en duren lang. Omdat het steeds complexer wordt, gaan veel gemeenten ertoe over om deskundigheid van buiten in te huren.

Neveneffecten
De neveneffecten die aan deze manier van werken vastzitten, kunnen talrijk zijn. Neem bijvoorbeeld het aanbieden onder de werkelijke kostprijs. Dit lijkt wellicht handig voor de vragen (overheid) maar wanneer de aanbieder in problemen komt en niet meer kan leveren, moeten we maar afwachten of er andere aanbieders zijn die wel willen leveren (tegen dezelfde prijs). Die zelfde prijs is belangrijk omdat er anders weer een nieuwe aanbesteding moe plaatsvinden anders krijg je problemen met de Europese wet en regelgeving. In het verleden hebben veel thuiszorginstellingen te lage offertes geboden en er zijn dan ook veel van deze instellingen in de problemen gekomen. Inmiddels wordt door de overheid in veel gevallen een bodem ingebouwd. Je mag geen diensten leveren onder de kostprijs. Maar dan nog is er geen zekerheid dat het goed gaat. Er zullen nog steeds instellingen zijn die te laag begroten. Wanneer dat tijdens de rit uitkomt zitten de afnemers van de diensten (de burgers die de diensten krijgen en de overheid) met de gebakken peren.

Voor medewerkers van de instellingen kan het ook vervelend zijn. Iedere keer van de één naar de andere werkgever. Daarbij kan ook aan de orde zijn dat er loonoffers worden gevraagd. Loonoffers in een sector waar de lonen toch al niet heel erg hoog zijn.

Nog vervelender wordt het wanneer de nieuwe aanbieder ervan uitgaat dat het overgrote deel van het personeel overgaat van de oude naar de nieuwe werkgever. Zoals in het geval van de OV taxi. Sinds 1 januari jl. hebben we in de regio een nieuwe aanbieder de BIOS-groep, maar een groot deel van het Connexxion personeel dat wel had toegezegd te zullen overgaan, ging uiteindelijk niet over. Gevolg, te weinig chauffeurs om de bussen te rijden. Wat weer lange wachttijden en veel klachten tot gevolg had. Inmiddels heeft de BIOS groep uit het hele land chauffeurs opgetrommeld en probeert men alles weer volgens de aanbieding te laten verlopen. Geeft de BIOS groep even de tijd om erin te komen. Maar laat weten of het goed of fout gaat. Het feit dat chauffeurs uit andere delen van het land komen, mag er niet toe leiden dat gebruikers te laat komen omdat zij de weg niet kennen. Dit hoort nu eenmaal bij de aanbesteding ook al is het misschien iets anders gelopen dan dat de aanbieder had gehoopt. Wat mij betreft hebben wij in de regio vanaf eind februari een goed functionerende OC taks en zijn de kinderziektes als sneeuw voor de zon vertrokken.

Welke lessen
Ik heb geen enkele illusie dat een wethouder uit Heemstede in staat is dit hele systeem terug te draaien of op een zodanige manier aan te pakken dat dergelijke “bijeffecten” niet meer zullen voorkomen. Wel ben ik erop aanspreekbaar en verantwoordelijk. Maar die verantwoordelijkheid kan ik in feite niet alleen dragen. Ik heb de oren en ogen nodig van de gebruikers.

Cliëntenorganisaties en belangenbehartigers en Wmo-raden zijn hard nodig om ook bij die instellingen erop aan te dringen de dienstverlening te verbeteren. Als er klachten zijn, blijf deze melden ook al wordt u er moedeloos van. Eerst bij de daartoe geëigende instanties, vervolgens bij de belangenbehartigers en de politiek. Pas wanneer we een goed zicht hebben op klachten kunnen we er ook daadwerkelijk iets aan doen. Daartoe wil ik mij persoonlijk inzetten. Wij als bestuurders en de overheid moeten nagaan of alles op deze manier moet worden aanbesteed en dat daar waar wordt aanbesteed, moet ervoor gezorgd worden dat de kansen op risico’s verkleind wordt. We moeten meteen ingrijpen wanneer het fout gaat of dreigt te gaan en het niet laten voortmodderen. Juist voor deze groep mensen (die vaak van alle regelingen gebruik moeten maken, huishoudelijke hulp, OV taxi, hulpmiddelen) moeten we opkomen. Het is een kwetsbare groep die vanwege positie of beperking het vaak al moeilijk genoeg heeft. En laten we wel zijn, deze groep wordt in Heemstede alleen maar groter.

Samengevat.
Ik ben niet in z’n algemeenheid tegen aanbestedingen. Daarvoor heb ik ook voldoende positieve voorbeelden gezien. Wel lijkt het mij verstandig dat wij ons iedere keer opnieuw de vraag willen stellen om een uitgebreide aanbesteding te starten. Ook het ritme van iedere 4 jaar is (te) snel. De problematiek van het personeel blijft een belangrijk aandachtspunt. Dit geldt eveneens voor het serieus be- en afhandelen van klachten.

De terugblik op de afgelopen week komt door bovenstaande column deze week te vervallen.

Reacties, suggesties opmerkingen zijn meer dan welkom.
Gegroet, Jur Botter