Amsterdam 23-12-2009
Achter de Bas, de Tenor, de Alt en de Sopraan hinkt een oude Kater de treden van de trappen van het Concertgebouw af. Trede voor trede daalt hij met vermoeide sierlijkheid af. Als hij zijn poten optilt, die de vrolijke, maar tegelijkertijd melancholische, alsof ze al weten wat er komen gaat, tonen van de overture van Händel’s Messiah laat klinken, is het alsof hij de noten nog wel voor zijn ogen ziet dwarrelen, maar de kracht niet meer heeft er enthousiast naar te klauwen. De Geest wil nog, maar het Lichaam werkt tegen. Vermoeid leunt de oude Kater af en toe met zijn hele gewicht op het katheder dat hem omringt, dat hem als het ware beschermt tegen de gevaren die hem omringen. Het doet pijn aan de ogen te zien dat het leven een mens zo hard kan treffen.
