Hadden we in de ene geleerd over 1+1=2 en simpele breuken. In de ander kregen we A²+B²=C² en kansberekening. Het Ik leer; Jij leert; Wij leren; Heb geleerd; Leerden; veranderde in: To learn. Lernen. Apprendre. Accipio. Eerst hoorden we dat Hitler een slechte man was en Willem van Oranje een held, een gebouw later werden we gewezen op de lange termijn ontwikkelingen. De slag bij Nieuwpoort (2 juli 1600), bleef onbelangrijk, maar zonder Pruisisch keizerrijk geen Hitler, bijvoorbeeld. Gaandeweg veranderden de Kameleon, Snelle Jelle, de boeken van Thea Beckman & Arendsoog in opdrachten over Reve, Mulisch & Hermans, en kregen we te horen over een:

“Vraye historie ende al waer

Maghic u tellen, hoorter naer.

Het was op ene avontstonde,

Dat Karel slapen begonde.”

In een vloek en een zucht was iedereen weer meer dan tevreden, kregen we weer een papiertje mee en verruilden het grotere gebouw voor een groep nog grotere gebouwen, gelegen rond een 112,32 meter hoge toren. Hier leggen we ons toe op één van de vele dingen die ons geleerd was in de andere gebouwen. Sommigen zoeken de diepere betekenis van een donut of een theekopje, terwijl anderen meer heil zien in het ontleden van Harry Potter’s Oedipus complex.

Voor we het weten slaan we onszelf binnen onafzienbare tijd weer op de schouders en verlaten het complex voor een nieuw gebouw. Een groot en statig gebouw. Eentje dat past bij de kwaliteit van ons laatste papiertje. Naast trots krijgen we voornamelijk geld als beloning. Het nieuwe gebouw verlaten we voor een beter betalend, uitdagender, prestigieuzer of statiger exemplaar. Tussendoor komen we in tal van kleinere gebouwen waar we trouwen, kinderen krijgen, trots zijn op onze kinderen, ons schamen, woest zijn, scheiden, onze kleinkinderen bewonderen, misschien zelfs wel onze achterkleinkinderen leren kennen etc. In al die gebouwen leren we, over onszelf, onze baan, onze familie vrienden en kinderen: een leven lang leren we.

En zo gaan we van gebouw tot gebouw, tot we in een klein houten gebouw aankomen waar muren van aarde of vlammen ons zullen bewaken: eindelijk zijn we uitgeleerd.

JvV

Ook internationaal mag Utrecht graag meetellen. In de TIMES higher education ranking is de UU met plaats 68 de hoogst genoteerde Nederlandse instelling, maar Utrecht wil meer. De nieuwe slogan van de UU master programma’s is dan ook: Dare to Excel. (“De universiteit doet het, nu de studenten nog!” moeten ze gedacht hebben op de Heidelberglaan.)

Maar, is Utrecht wel klaar om een internationale top universiteit te worden? Ontbreekt het de UU immers niet aan de middelen, de rijke alumni en de gunstige docent-student ratio die een Harvard en een Princeton tot hun beschikking hebben? Illustratief zijn de lustra van de UU en Harvard (beiden 1636): terwijl Jules Deelder optrad in de Botanische Tuinen, kwam Yo Yo Ma op zijn cello tokkelen in Harvard’s eigen concertzaal.

Echter, een top universiteit is niet alleen rijk. Natuurlijk, geld helpt, maar dat maakt iets nog niet goed. Excellentie, zoals een vriend van me altijd zegt, hangt voornamelijk af van een goede wisselwerking tussen student en docent. Om dat te bereiken is een cultuurshock nodig in Utrecht.

Aan UCLA (de nummer dertien van de wereld) word je bijvoorbeeld constant meegenomen door docenten en professoren naar barbecues, restaurants, wandeltochten, etc. Dat is niet alleen gezellig en bevorderlijk voor de onderlinge band, het motiveert ook om een betere student te zijn. Ik moet zeggen dat ik de meeste Utrechtse docenten of professoren niet de Dom op zie sjouwen met een plukje studenten.

Utrechtse studenten, aan de andere kant, zullen ook moeten veranderen. Docenten zijn niet eng of uit op je totale vernietiging. Over het algemeen willen ze alleen maar helpen, maar daar moet je zelf ook wel wat voor doen.

Zodra student en docent bereid zijn tot verandering is er geen houden meer aan: binnen enkele jaren zal Utrecht de top tien zijn binnen gedrongen en zal het geld binnenstromen. En ze leefden nog lang en gelukkig.

JvV

De meeste studenten aan UCLA maken bizarre uren. Mijn Aziatische kamergenoot komt om een uur ’s-nachts thuis en staat zes uur later weer op. De hele dag is hij bezig met studeren, netwerken en zijn fraternity. Soms denk ik dat Utrechtse studenten nog wat kunnen leren van een dergelijke toewijding.

Een omgeving te waar iedereen gebrand is op een goed cijfer werkt inspirerend, maar tegelijk heeft het ook een mindere kant. Ik heb, bijvoorbeeld, nog nooit zoveel studenten onbedoeld hun boeken als kussen zien gebruiken als in de bibliotheken van UCLA.

Het is tekenend voor de gedwongen sfeer die in LA hangt. Het studentenleven aan UCLA kan hard zijn. Je moet feesten, de beste van je klas zijn en ook daarbuiten voorop lopen. De strijd naar de top leidt soms tot achterbakse taferelen in de undergrad klassen waar studenten elkaar geen informatie gunnen als iemand wat gemist heeft. Wat een verschil met de Utrechtse werkgroepen, waar iedereen elkaar helpt! In de graduate is de sfeer overigens anders: iedereen is vriendelijk en helpt elkaar. Dat komt omdat de meesten in hetzelfde schuitje zitten en elkaar minder als concurrent zien.

Ik moet wel lachen om al die ambitieuze mensen die over de campus lopen met titels onder hun arm als Leadership gold: the lessons learned from a lifetime of leading of The Leadership Secrets of Colin Powell. Op een feestje sprak ik een eerstejaars. Iemand had zijn toekomst al helemaal uitgedacht: manager worden bij een groot bedrijf. Hijzelf leek er niet bijster veel zin in te hebben. Toen ik hem vroeg of hij het wel leuk vond keek hij me nogal geringschattend aan en zei: “Leuk? Dat staat niet eens in mijn top tien.”

Zelfs drinken gebeurt met zo’n verbetenheid dat alle lol er af lijkt. Waar studenten in Utrecht meer geïnteresseerd zijn in de ontwikkeling – drinken – willen ze in LA zo snel mogelijk naar het eindresultaat – kansloos dronken zijn.

Ach, dan ben ik blij dat ik in het nieuwe jaar gewoon weer in Utrecht mag zijn.

JvV

Veel gehoorde kritiek op de Occupy beweging is de vaagheid van de gestelde doelen. Er zijn zoveel dingen waar men tegen is dat door de bomen het bos niet meer te zien is. Dit gaat niet op voor de UCLA beweging. De doelen zijn helder en duidelijk: tegen verhogingen in collegegelden en bezuinigingen op het hoger onderwijs van de staat California. Wat dat precies met de 99% en Kapitalisme te maken heeft is me onduidelijk, maar er zal vast wel een mouw aan te breien zijn.

Mijn vrienden zijn verdeeld over de Occupy-beweging. Zowel in Nederland als in Amerika kan ik ze ruwweg in twee groepen verdelen. Terwijl de een geestdriftig ‘Ja’, roept en zijn houten protestbord het liefste gebruikt om op een politiehelm in te beuken, ziet de ander het van achter zijn laptop meewarig aan en schudt zijn hoofd.

Al denk ik dat ik zelf meer in de laatste categorie thuis hoor – ik ben van nature meer een toeschouwer – de Occupy beweging moet niet te makkelijk over boord gezet worden door zijn/haar (?) critici. Natuurlijk, de doelen en symbolen van de beweging zijn redelijk vaag, maar ik ben het met Groene Amsterdammer journalist Rutger van der Hoeven eens dat er wel degelijk een bos valt af te leiden uit de verschillende bomen.

Toegegeven, doemdenken hoort bij elke crisis, en roepen na twee eeuwen van ongekende voorspoed en welvaart in het Westen dat het allemaal erg oneerlijk verdeeld is klinkt een beetje gek, maar dat betekent nog niet dat de Occupiers het verkeerd zien. Ze verwoorden het gewoon een beetje ongelukkig. Van der Hoeven betoogt, met NRC commentaar in de hand, dat er een “gemeenschappelijke ongerustheid” ten grondslag ligt aan de protesten. Deze angst komt voort uit de erbarmelijke staat van de economie. Of je die bangheid deelt is je eigen zaak, maar feit is dat de huidige economische crisis begonnen is het knappen van de zeepbel waarop de financiele sector was gebouwd. En op dit moment is er weinig structureels veranderd aan die sector. Daar zit de grootste onvrede, denk ik, en dat heeft niets met bonussen te maken.

De politiek staat weer eens voor een tweesprong en heeft de keuze. De ene weg gaat uit van een kleiner wordende wereld waarin landen hun verantwoordelijkheden zullen moeten nemen op het gebied van economie, demografie en klimaat. Het is schattig om vast te willen houden aan nationale of regionale eenheden, maar deze moeten niet ten kosten gaan van de kwaliteit van het leven op aarde. De veel geroemde Wetenschappelijke en Technologische Revoluties en tot op zekere hoogte de Verlichting, hebben de wereld kleiner gemaakt, nu is het tijd om daar ook naar te gaan handelen. Politici zullen moeten proberen boven de nationale eenheden uit te klimmen en oplossingen te vinden voor problemen die al jaren geleden opgelost hadden moeten worden. Een andere optie is vast blijven houden aan de wereld zoals we die kennen; tot op het bot verdeeld op basis van maximaal twee honderd jaar oude grenzen. Dat is een optie die uitgaat van het verleden: terugkrijgen van de jaren negentig van de twintigste eeuw. Ik vrees dat dit conservatisme onvermijdelijk zal leiden tot veel ellende en onherstelbare problemen.

Een deel van het volk mort omdat politici besluiteloos heen en weer drentelen tussen de mogelijkheden, maar, hoe lastig dit moge zijn, dit is een besluit dat niet uitgesteld kan worden. Stop dus met afleiding zoeken in Mauro’s, Weigerambtenaren en Hoofddoekjes, en ga aan de slag.

JvV

Waarom is dat raar? Vind ik alle homo’s vies bah en ziek? Nee, absoluut niet. Je bent wie je bent en daar kan je niets aan veranderen.

Wat is er dan raar? Dat zal ik je vertellen: het is raar dat alleen de VVD, CDA, ChristenUnie en de SGP tegen gestemd hebben. En dat de kamer dus een verbod wil op weigerambtenaren. Wat is er mis met mevrouw Hennis & D66? Waarom een ambtenaar dwingen om iets te doen dat tegen zijn persoonlijke opvattingen indruist? Lekker liberaal is dat. Een principieel uitgangspunt van liberale partijen is volgens mij niet dat je mensen dwingt om iets te doen. “D66 is niet bang, maar nieuwsgierig. Met de blik naar buiten en naar de toekomst.” Maar met die toekomst mag je niet meedoen als je niet doet wat de politiek wil, blijkbaar.

Daarnaast is het hypocriet. Herinnert u zich de onverdoofd slachten discussie? Daar gelden blijkbaar andere regels als het om geloofsovertuigingen gaat. Dan wordt alles bedekt met de verstikkende mantel van ‘andere cultuur’. Lekker geloofwaardig.

Ik ben hier absoluut niet om weigerambtenaren goed te praten, maar ik vind het wel een zorgelijk teken: er is een breed scala aan crises, maar de Nederlandse politici weten keer op keer de minst belangrijke eruit te pikken. Een weigerende ambtenaar brengt toch niet het gehele Nederlandse systeem in gevaar? Er zijn genoeg ambtenaren die iedereen willen trouwen, waarom dan een kleine groep symbolisch aan het kruis nagelen? Wat voor nut heeft dat? Gaat de Tweede Kamer nu ook alle agenten ontslaan die niet iedereen zonder licht een boete geven? Of alleen degenen die vrouwen geen boete geven? Ga je tijd eens nuttig besteden!

Helder is het wel: de kleine groep jonge asielzoekers die na hun jeugd in Nederland het land uitzetten, maar ook die net zo kleine groep ambtenaren aanpakken. Pas op minderheden: de liberalen komen je halen!

JvV

Dibi zegt: “De Kamer vertegenwoordigt hier het volk niet.” Dat betekent dat hij denkt dat de Tweede Kamer normaal gesproken altijd de Wil van Het Volk moet volgen. Een nogal letterlijke opvatting van de term ‘volksvertegenwoordiging’. Dit betekent dat de politiek van Dibi voortaan altijd de wensen van het volk (en dat zijn er vaak meer dan drie) onvoorwaardelijk moet inwilligen. Ook als hij het daar zelf niet mee eens is. In zijn optiek moet de Kamer immers ten allen tijden het Volk vertegenwoordigen. Dit betekent ook dat Dibi schijnt te weten wat het Volk wil. En wie het volk is. In dit geval is het Volk de respondenten op een onderzoek van TNS Nipo, in opdracht van Vluchtelingenwerk Nederland.

Is dat terecht? Moet de politiek altijd de Wil van het Volk willen naleven? Of moet de politiek die Wil juist sturen? De Amerikaanse intellectueel Walter Lippmann (1889-1974) betoogde in Public Opinion (1922) ten faveure van het laatste. De mens, zo beweerde hij, is niet in staat om de realiteit te kennen. Deze is veel te complex om te kunnen kennen. Vandaar dat er “pseudo-omgevingen” ontworpen werden. Elk mens doet dat voor zichzelf op basis van ervaring en persoonlijkheid. Het is een referentiekader. In dit kader speelt propaganda een grote rol. Nieuws, voor Lippmann, verliest zijn ‘waarheidswaarde’, omdat het proces van het schrijven/brengen van nieuws gebeurt op basis van een oordeel, op basis van een referentiekader.

De waarheid/realiteit, zo stelde Lippmann, moet beheerd worden door een geprofessionaliseerde en gespecializeerde klasse. De essentiele fout van de democratische-theorie is dat het geloofde in de politieke cappaciteit van alle mensen, zo betoogde hij. Hoe kan iemand immers fatsoenlijke politieke beslissingen nemen over de koers van een land als de hele waarheid niet bij hen bekend is? Als er geen tijd of interesse is om de waarheid te onderzoeken? Publieke Opinie, voor Lippmann, bestaat dan ook niet: het Volk heeft geen Wil.

De haken en ogen aan deze theorie lijken me duidelijk (wie kiest die klasse, wie controleert hen, hoe beheersen zij de waarheid? etc.), maar laten we even in het midden laten of Lippmann gelijk heeft. De kern van zijn betoog stelt namelijk een belangrijke vraag: is het oordeel van elk mens politiek gezien even waardevol?Het is belangrijk om in de gaten te houden dat het niet gaat om de waardevolheid van de mens, maar alleen zijn politieke oordeel.

Ik denk dat Lippmann gelijk heeft: wie heeft er nou tijd (of zin) om alles te weten, daarnaast is de realiteit vaak immens complex? Ik houd mijn hart dan ook vast voor het Referendum in Griekenland, alsof het Griekse volk beter weet dan zijn politici wat goed is voor het land. Ergens is het teruggrijpen naar, en verschuilen achter de Wil van het Volk een teken van zwakte. Het betekent in feite dat de politicus te laf is om zelf een beslissing te nemen en daar achter te blijven staan. Terwijl dat juist is waar hij of zij voor aangesteld is. Je merkt tijdens de verkiezingen wel wat de kiezer ervan gevonden heeft.

Wellicht is het een indicatie dat de klasse waar Lippmann het over heeft zo gek nog niet is.

JvV

In de media de discussie is losgebarsten over de denkbeelden van Breivik – en de onzinnige vraag wie zich daarvoor politiek zou moeten schamen (Op websites als Facebook en Joop.nl wordt over en weer met modder en Godwin-achtige vergelijkingen gesmeten: alle conservatieven zouden aan Breivik’s denkbeelden ten grondslag liggen, terwijl het de schuld van de progressieven is dat mensen als Breivik in de eerste plaats bestaan etc. U begrijpt het, het is een gebed zonder eind). Onderwijl zitten u en ik thuis huiverend voor de tv of de computer. Onszelf afvragend hoe het in hemelsnaam kan dat er mensen bestaan die zulke onmenselijke daden plegen.

Zoals echter op andere plekken al beargumenteerd is maken we een fout door te denken dat Breivik’s daden onmenselijk zijn. Als de geschiedenis ons één ding duidelijk heeft gemaakt dan is het dat het bestaan van Breivikken juist een karakteristiek is van de mensheid. Door te ontkennen dat dit bloedige element geen onderdeel uitmaakt van de menselijkheid, zo wordt geschreven, ontnemen we de Noor van zijn morele verantwoordelijkheid voor zijn daden.

Dat is een waarheid als een koe, maar draait het hier ‘slechts’ om de morele verantwoordelijkheid van Breivik? Gaat de kwestie niet dieper?

Het is interessant voor de commentatoren of Breivik moreel verantwoordelijk gehouden kan worden voor zijn daden. Maar feitelijk doet het er niet toe. Wat belangrijker is zijn de mechanismen waarmee Breivik zijn slachtoffers ontmenselijkt heeft. Wat zijn drijfveren waren, zijn motieven. Enzovoorts.

De antwoorden op deze vragen zijn van belang, omdat het helpt een antwoord te formuleren op de algemene vraag die vlak onder de oppervlakte drijft. Diezelfde vraag verklaart eveneens waarom de standaardreactie bij dit soort gebeurtenissen over het algemeen de woorden ‘dierlijk’, ‘onmenselijk’ en ‘gestoord’ bevat. Wat we namelijk willen weten is; kan mijn buurman, mijn collega, mijn broer, mijn vriend, mijn neef, mijn zoon ook zo ontsporen? Omdat het waarschijnlijke antwoord -” Ja, dat kan” – u en ik te veel beklemt, wordt er, in een soort reflex, alles aan gedaan om daders op alle mogelijke manieren (geestelijk) in diskrediet te brengen. Een leugen, zodat iedereen met een gerust hart kan gaan slapen.

Wat is echter het nut van deze poppenkast? Is het niet veel verstandiger om de nare trekjes van de menselijke natuur te erkennen. Om te erkennen dat de mens in essentie in staat is – of misschien zelfs wel geneigd is – tot narigheid? Natuurlijk, u en ik slapen dan wellicht wat minder goed, maar is dat niet te verkiezen boven in slaap komen met behulp van een leugen?

JvV

Soldati

Si sta come
d’autunno
sugli alberi
le foglie

Soldaten

We zijn als
in de herfst
aan de bomen
de bladeren

Al enige tijd vraag ik me verwonderd af waarom u staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap (OCW) geworden bent. Op de VVD-webzijde valt te lezen dat u marketing studeerde, bij een lease bedrijf werkte en een eigen bedrijf had dat voor Shell dingen deed. U schrijft dat u al die tijd politiek geïnteresseerd bleef en stuurde u vanuit uw woonplaats Mexico City “zelfs ingezonden brieven naar het Utrechts Nieuwsblad.” Niet bepaald ervaringen die te maken hebben met Onderwijs, Cultuur of Wetenschap. De ideeën die u op de VVD-site spuit zijn daarnaast ook vooral economisch van aard, ze hebben te maken met bereikbaarheid, de zwaarte van de welvaartsstaat en migratiebeleid. Het stukje wakkert mijn nieuwsgierigheid alleen maar aan; niet alleen heeft u geen ervaring in één van de drie gebieden, maar u geeft eveneens totaal geen blijk van enige ideeën over het gebied waarvan u nu staatssecretaris bent.

“Realisme, geen dogmatisme” is één van uw favoriete uitspraken, maar hoe reëel is het om te denken dat u leiding kunt geven aan een ministerie dat gespecialiseerd is op een gebied waar u niets van weet? Of is het meer een realisme zoals dat gevonden werd in Bismarck’s Realpolitik? Dat wil zeggen dat u zichzelf meer ziet als een politicus die kansen pakt wanneer ze komen. Zoals Ronald Koeman ooit eens over een voorbijrazende trein waar op gesprongen moest worden repte, bent u op Rutte’s boemeltje gehupt. Het probleem van realpolitiker, zoals Koeman ook ondervond trouwens, is dat ze van het niveau van Bismarck moeten zijn om niet weer heel hard van die trein te vallen. Bismarck was overal van op de hoogte en zorgde dat hij vijanden nog dichter aan de borst had dan vrienden, een hele intensieve manier van politiek bedrijven. Niet voor niets wordt Bismarck soms ook wel eens afgeschilderd als een spin die iedereen in zijn web probeerde te vangen. Het probleem van spinnen is echter dat de meeste mensen er niet zo op gesteld zijn, Bismarck werd uiteindelijk ook de laan uitgestuurd door de Duitse keizer.

Een belangrijke voorwaarde voor Bismarck’s realpolitik was dat zijn leugentjes en beloftes – vaak tegenstrijdig aan elkaar – niet openbaar werden, natuurlijk omdat dit funest zou zijn voor het web dat hij zo zorgvuldig geweven had. Daar gaat het bij u al fout. Bij uw aanstelling als staatssecretaris zegt u op de site van de Rijksoverheid: “Iedereen moet een kans krijgen, zonder dat iedereen per se hetzelfde niveau hoeft te bereiken. Dat doe ik vanuit een realistische kijk. Gewoon zeggen waar het op staat.” Allereerst bedankt dat we niet allemaal hetzelfde hoeven te zijn, pas wel op dat u Wilders daarvoor niet op uw dak krijgt, want de Nederlandse identiteit moet gewaarborgd worden! Echter, het is toch wel met zekerheid vast te stellen dat u niet zegt waar het op staat. In uw laatste brief aan de Tweede Kamer staat als het gaat om de terugbetalingsregeling: “Om studenten tegemoet te komen.” Lege retoriek; u komt niemand tegemoet, maar spekt vooral de staatskas: als studenten langer terugbetalen krijgt de overheid toch immers ook vijf jaar langer inkomsten uit die betalingen? Daarnaast wordt er gekort op de OV-jaarkaart, een maatregel ooit ingesteld om studenten te kunnen korten op hun basisbeurs. Het geld dat hiermee wordt binnen gehaald vloeit niet terug naar de (basis)beurs, dat betekent dus gewoon een extra korting op studenten.

Eerlijk gezegd kan ik uw bezuinigingen gedeeltelijk  begrijpen, de Nederlandse overheid kan simpelweg niet geld blijven uitgeven dat ze niet heeft. En dat hierbij alle sectoren, dus ook OCW, moeten inleveren is zonder meer eveneens te rechtvaardigen. Wat ik echter niet snap is dat u er over liegt. U probeert uw maatregelen af te schilderen als verbeteringen, terwijl het bezuinigingen zijn, die waarschijnlijk ook ten kosten kunnen gaan van de kwaliteit. Dat zet enorm veel kwaad bloed. U doet alsof u de Messias bent die de zaak wel even zal verbeteren door marktwerking (en dergelijke) af te dwingen, terwijl u feitelijk niets meer bent dan een omhooggevallen marketinglulletje die van de Opper Boekhouder de taak gekregen heeft om zus en zoveel miljoen euro te bezuinigen, een enorme ijdeltuit die te beschaamd is om er voor uit te komen dat hij niet zelf mag besluiten over zijn eigen portefeuille, maar De Jager braaf moet volgen. Dat is niet erg, ijdelheid is een hele normale menselijke eigenschap, maar lieg er alsjeblieft niet over. Doe niet alsof u mensen helpt of een dienst bewijst, terwijl u ze vriendelijk lachend langzaam onder water drukt. Wees eerlijk en leg uit waarom u bezuinigt, men kan het met u oneens zijn, maar als u achter uw bezuinigingen staat dan moet u dat niet angstig stemmen, omdat u de voor en tegens al lang heeft afgewogen, toch?

Eerlijkheid duurt het langst, wie weet wint u er nog wat stemmen mee ook.

Met vriendelijke groet,

Jorg van Velzen

Maar, onheilspellende wolken pakken zich samen boven de tempel van Minerva. Aasgieren vliegen er rond om onoplettende studenten hun waardevolle spullen afhandig te maken. Laptops, telefoons, dat werk. De reactie van de Universiteit is op zijn zachtst slap te noemen. In plaats van de grote Chinese generaal Sun Tzu te volgen, die schrijft dat de kracht van de omgeving ten volle gebruikt dient te worden om de vijand te kunnen verslaan, zijn er briefjes opgehangen met het verzoek om goed op de eigen spullen te letten.

Natuurlijk, dat is sowieso een credo waar meer mensen zich aan zouden kunnen houden, maar het probleem zou in het geval van de UBB veel gemakkelijker opgelost kunnen worden. Momenteel wordt er alleen na vijf uur ‘s-av0nds en in de weekenden gecontroleerd op universiteitspasjes. Waarom gebeurt dat niet gewoon de hele dag? Dat betekent niet dat studenten of medewerkers van een universiteit allemaal heiligen zijn, maar op die manier heb je volgens mij wel meer vat op de situatie in de bieb. Bijkomend voordeel hiervan is dat al die mensen die niet eens aan de universiteit verbonden zijn dan ook niet meer naar binnen kunnen. En je voorkomt dat mensen zich genoodzaakt zien om het recht in eigen hand te nemen, omdat de universiteit er toch niets aan doet. Een win-win situatie, toch?

JvV