Occupy UCLA is een feit. Het had ook niet lang meer uit kunnen blijven; in steden over de hele wereld zijn de Occupiers van de pleinen geveegd of is dit ‘work in progress’, maar toen hadden de studenten Mid-terms.
Veel gehoorde kritiek op de Occupy beweging is de vaagheid van de gestelde doelen. Er zijn zoveel dingen waar men tegen is dat door de bomen het bos niet meer te zien is. Dit gaat niet op voor de UCLA beweging. De doelen zijn helder en duidelijk: tegen verhogingen in collegegelden en bezuinigingen op het hoger onderwijs van de staat California. Wat dat precies met de 99% en Kapitalisme te maken heeft is me onduidelijk, maar er zal vast wel een mouw aan te breien zijn.
Mijn vrienden zijn verdeeld over de Occupy-beweging. Zowel in Nederland als in Amerika kan ik ze ruwweg in twee groepen verdelen. Terwijl de een geestdriftig ‘Ja’, roept en zijn houten protestbord het liefste gebruikt om op een politiehelm in te beuken, ziet de ander het van achter zijn laptop meewarig aan en schudt zijn hoofd.
Al denk ik dat ik zelf meer in de laatste categorie thuis hoor – ik ben van nature meer een toeschouwer – de Occupy beweging moet niet te makkelijk over boord gezet worden door zijn/haar (?) critici. Natuurlijk, de doelen en symbolen van de beweging zijn redelijk vaag, maar ik ben het met Groene Amsterdammer journalist Rutger van der Hoeven eens dat er wel degelijk een bos valt af te leiden uit de verschillende bomen.
Toegegeven, doemdenken hoort bij elke crisis, en roepen na twee eeuwen van ongekende voorspoed en welvaart in het Westen dat het allemaal erg oneerlijk verdeeld is klinkt een beetje gek, maar dat betekent nog niet dat de Occupiers het verkeerd zien. Ze verwoorden het gewoon een beetje ongelukkig. Van der Hoeven betoogt, met NRC commentaar in de hand, dat er een “gemeenschappelijke ongerustheid” ten grondslag ligt aan de protesten. Deze angst komt voort uit de erbarmelijke staat van de economie. Of je die bangheid deelt is je eigen zaak, maar feit is dat de huidige economische crisis begonnen is het knappen van de zeepbel waarop de financiele sector was gebouwd. En op dit moment is er weinig structureels veranderd aan die sector. Daar zit de grootste onvrede, denk ik, en dat heeft niets met bonussen te maken.
De politiek staat weer eens voor een tweesprong en heeft de keuze. De ene weg gaat uit van een kleiner wordende wereld waarin landen hun verantwoordelijkheden zullen moeten nemen op het gebied van economie, demografie en klimaat. Het is schattig om vast te willen houden aan nationale of regionale eenheden, maar deze moeten niet ten kosten gaan van de kwaliteit van het leven op aarde. De veel geroemde Wetenschappelijke en Technologische Revoluties en tot op zekere hoogte de Verlichting, hebben de wereld kleiner gemaakt, nu is het tijd om daar ook naar te gaan handelen. Politici zullen moeten proberen boven de nationale eenheden uit te klimmen en oplossingen te vinden voor problemen die al jaren geleden opgelost hadden moeten worden. Een andere optie is vast blijven houden aan de wereld zoals we die kennen; tot op het bot verdeeld op basis van maximaal twee honderd jaar oude grenzen. Dat is een optie die uitgaat van het verleden: terugkrijgen van de jaren negentig van de twintigste eeuw. Ik vrees dat dit conservatisme onvermijdelijk zal leiden tot veel ellende en onherstelbare problemen.
Een deel van het volk mort omdat politici besluiteloos heen en weer drentelen tussen de mogelijkheden, maar, hoe lastig dit moge zijn, dit is een besluit dat niet uitgesteld kan worden. Stop dus met afleiding zoeken in Mauro’s, Weigerambtenaren en Hoofddoekjes, en ga aan de slag.
JvV
Tags: aandeslag, actualiteit, occupy, politiek, struisvogelen
Tot op het bod??
Wauw. Ja, waarom dat er in staat weet ik ook niet.