Daar kwam hij weer eens langs. Altijd als de rechten van religieuzen en ongelovigen recht getrokken worden komen dit soort termen weer naar boven. “Secularisme” heet dat eigenlijk, maar dat wil een partij als de Christenunie ook graag als een vies woord af doen. Vannacht was het echter een koning onder scrabble-woorden: Wetenschapsfundamentalisme. In eerste instantie irriteerde dit “verwijt” van mevrouw Wiegman-van Meppelen Scheppink me, tot ik me realiseerde: Ik ben er een.

Ik laat de inleiding van de definitie van de wetenschap graag aan iemand met wat meer credits op dat vlak dan ikzelf:

Scientific method, although in its more refined forms it may seem complicated, is in essence remarkably simple. It consists in observing such facts as will enable the observer to discover general laws governing facts of the kind in question. The two stages, first of observation, and second of inference to a law, are both essential, and each is susceptible of almost indefinite refinement.
Bertrand Russell (zie pagina 1 van look inside op Amazon)

De wetenschappelijke methode betekent dat je hypothesen vaststelt op basis van onafhankelijk verifiëerbare feiten. Deze moeten de competitie aan met andere hypothesen en zijn ten aller tijden onderhevig aan controle en nieuwe inzichten. De wetenschappelijke methode is dus eigenlijk fundamenteel onfundamentalistisch.
Deze houdt namelijk dat niets houdbaar is wanneer een beter of meer objectief bewijs voor een andere hypothese vindbaar is.

Wetenschapsfundamentalisme lijkt dus niet alleen contradictio in terminis, dat is het ook.
Als geuzennaam voor fundamenteel onfundamentalisme vind ik het echter fantastisch. Laat ons dit “verwijt” oppakken.

Ik ben een wetenschapsfundamentalist, en daar ben ik trots op.

Dit bericht is geplaatst op Donderdag, juni 23, 2011 om 03:15 en is geplaatst in categorie Column. U kunt reacties op dit bericht volgen met de RSS 2.0 feed. U kunt hier een reactie achterlaten.