Lopend deed ik het vanavond. Het regende flink aan het begin van de avond dus nam ik de metro. Gewoonlijk mijd ik het OV en neem ik de fiets. Twee uur later was het droog dus wandelde ik met een flinke omweg langs diverse grachten terug naar huis in Oost. Het maakt niet uit of ik wandel of fiets want altijd komt een moment met een brug over de Amstel. De Blauwe, de Magere, de Hogesluis of de Torontobrug, iedere route heeft zijn eigen brug. Maar eigenlijk maakt het niet uit welke. Iedere keer als ik, savonds, vanuit Centrum of nog verder naar huis ga dan is daar dat moment. Het moment dat je de Amstel ziet, Carré, soms de Stopera of het Amstelhotel, maar altijd het beeld van Amsterdam.
Op dat moment weet ik dat ik bijna thuis ben, daar net aan de overkant.
Op dat moment voel ik me Amsterdammer.