De feesten op koninginnedag moeten het centrum van Amsterdam uit . Dat vindt onze burgemeester. Na de geweldige Oranje-WK-feesten vorig jaar, het dramatisch verlopen huldigingsfeest van Ajax voor de zomer is de maat voor hem en vele Amsterdammers vol.  Teveel lol, teveel jolijt, te veel drank en te weinig ruimte voor de gewone Amsterdammers, voor gezinnen met kinderen en voor iedereen die niet van dancefeesten houdt.  En daar is iets voor te zeggen.  Al 20 jaar vier ik ook Koninginnedag in de stad, eerst als provinciaal laatste jaren als bewoner, maar de grote pleinen mijd ik, en iedereen die ik ken ook.

Dat het nu Anders! moet,  biedt kansen. Allereerst voor Amsterdam zelf. Amsterdam is groter dan de grachtengordel en er is meer ruimte dan alleen op het Museumplein.  De burgemeester denkt aan parkeerplaatsen bij de Arena of NDSM in Noord, maar ik natuurlijk aan Oost. Want #Oostbruist.  In Oost is er ruimte genoeg.  Neem het Zeeburgereiland.  Eerder dit jaar was daar het Magneetfestival, maar daar kan 538 met gemak ook een feest voor 200.o0o bezoekers organiseren. Zonder overlast voor omwonenden, want die zijn er nog niet.

De kop van Java, hier worden al vaker concerten gegeven, zou ideaal zijn voor een kleiner dance-podium. Dit is op loopafstand van Centraal Station dus een ideale plek. Verder hebben we nog ruimte in het Oosterpark, het Diemerpark, bij Oostpoort. Kortom voor ieder event een plek.  Wat mij betreft maken we er een mooi feest van maken in 2012, in Oost; Queensday #Qoost2012!

De knuppel in het D66-hoenderhok, zo kan het betoog van mijn collega Thijs Kleinpaste zeker wel genoemd worden. Zijn betoog tegen de stadsdelen deed onder heel wat stadsdeelfans de nodige stof opwaaien.  Hoe kon hij, één van ons, dit nu en public zeggen. Maar in plaats van schande te roepen over dat het gezegd en geschreven is, lijkt met me verstandiger om te kijken wat er nu gezegd is. Eens kijken of we die zogenaamde feiten van Kleinpaste een voor een kunnen  doorpriken.

De eerste misvatting in zijn betoog is dat de politieke tussenlaag van de deelraad leidt tot meer bureaucratie. Alsof de deelraad gezorgd heeft voor meer ambtenaren. Het is juist andersom. De deelraden zijn ingesteld oa om de macht van de bureaucratie, de ambtelijke diensten, te beteugelen, sommigen zeggen zelfs om te breken. Het is een misvatting dat met opheffen van de politieke laag op stadsdeelniveau ook de ambtenaren zullen verdwijnen. Deze blijven gewoon zitten en blijven uitvoering geven aan beleid. Niet langer gehinderd door raadsleden die zo nu en dan de boel een beetje kritisch beoordelen, kunnen zij voortaan hun gang gaan; als burger sta je dan zeker helemaal buitenspel. De bestuurder en raadslid op stadsdeelniveau is immers veel makkelijker te bereiken dan hullie op de Stopera.,

Dat die deelraadsleden amateurs zijn is eerder een zegen dan een bedreiging. Het gemiddelde deelraadslid heeft overdag een normaal bestaan met een baan, al dan niet een gezin, kortom net een gewone burger. Dat hij zijn avonduren besteed aan werkbezoeken, vergaderingen en stukken lezen is niet heel  anders dan die amateurs, die vrijwilliger zijn bij de lokale voetbalvereniging of fanfare.  Zij, die deelraadsleden  zijn niet de overheid, maar dus eerder onderdeel wat tegenwoordig hip de Big Society heet.  Door die raadsleden onder hetzelfde hoedje met de ambtenaren te plaatsen, maakt Kleinpaste zich er wel erg gemakkelijk van af. Die Big Society is natuurlijk niets anders dan het maatschappelijk middenveld, de samenlevingsgedachte, waar het CDA altijd prat opgaat. Dat naast de conservatieve Cameron nu ook liberalen als Rutte en Kleinpaste zich tot dit groepsdenken hebben bekeerd is op zich ook al wonderlijk.

Natuurlijk zit er ook een kern van waarheid in het betoog van Kleinpaste. Teveel bestuurlagen zijn inderdaad deel van  het kwaad en niet van de oplossing. Je zou je kunnen afvragen wat naast Europa, Den Haag, de provincie, de waterschappen, de regioraad en de gemeenteraad die stadsdelen nog te doen zouden moeten hebben.  Echter die bestuurlijke spaghetti maak je niet los door het laatste stukje eraf te hakken met een botte bijl.  Van de stadsdelen is redelijk goed uit te leggen waar ze precies over gaan, kortgezegd alles dicht bij huis. De inrichting van de straat, ophalen van afval, welzijnswerk in de buurt; genoeg scholen in de wijk het is allemaal stadsdeel. Juist deze dingen kunnen leiden, terecht,  tot grote frustraties en ongenoegen van burgers als ze niet goed geregeld worden. En dat daar een laag van amateurpolitici opzit die aanspreekbaar is door hun medeburgers is een zegen. Niet gehinderd door al te veel kennis maar wel met gezond verstand kunnen die frustraties maar ook ideeën van medeburgers vertaald worden en via de politiek omgezet worden in bureaucratische daden. En dat in een liberaal stadsdeel als Zuid andere keuzes worden gemaakt, dan Noord waar de SP stevig in het zadel zit en dat voor problematiek in Nieuw-West een oplossing op maat wordt gezocht in plaats van het grote grijze gemiddelde voor iedereen, daar kan toch ook niemand tegen zijn.

Van de diverse gremia boven de stadsdelen wordt het al een stuk minder eenvoudig te begrijpen wie nu waar overgaat, en waarom dit is. De uitdaging van de bestuurlijke verfrissing moet mijn inziens daar gezocht worden.  De noodzaak om daar eens met een botte bijl, of nog effectiever, met  een scherp mes in te gaan snijden lijken mij een stuk urgenter dan afhakken van de jongste loot aan de democratisch stam.

Hoe gaan burgers en overheid met elkaar om en hoe kan dit beter? Dat is al sinds 1966 de hoofdvraag waar D66 zich mee bezig houdt. Ook op lokaal niveau in de deelraad van Oost spelen deze vragen. Hoe betrekt je bewoners en ondernemers bij nieuwe plannen en waar ligt de grens als het gaat om verantwoordelijkheid. Deze discussie werd afgelopen winter, dankzij de vele sneeuw weer actueel. Waar het vroeger normaal was dat iedereen zijn eigen stoepje schoonveegde,  wordt er nu naar de overheid gekeken.  Vaak met de armen over elkaar.  Dat het stoepje vegen uit de APV is verdwenen, vind ik een goede zaak. Immers, alleen regels die je kan en gaat handhaven moet je daarin opnemen. Maar met het verdwijnen van het moeten, verdween blijkbaar ook de verantwoordelijkheid van de burgers.  Dat het niet moet, wil niet zeggen dat het niet mag, is mijn antwoord op de vraag waarom ik wel  mijn stoep  sneeuwvrij maakte.

De vragen over van wie is de openbare ruimte, het publieke terrein, gaan natuurlijk veel verder dan alleen de sneeuw. Denk aan afval en vuil, zwervend of rondom een container. Maar ook op onderhoud van openbaar groen.  Ik wil dat we meer de verantwoordelijkheid terug kunnen leggen bij bewoners en ondernemers.  Laat, met goede afspraken, buurtbewoners hun eigen stukje openbare groen onderhouden.  Uit experimenten elders in het land blijkt dat dit leidt tot meer sociale samenhang en een hogere kwaliteit. Dit alles ook nog tegen lagere kosten.  Spreek met winkelstraatverenigingen af dat zij zelf hun winkelstraat schoon en sneeuwvrij houden. Ieder winkelt immers graag in een schone straat. Kortom, heb als overheid vertrouwen in je burgers en durf hen ook aan te spreken op de eigen verantwoordelijkheid. Sommige politici zeggen dat de overheid geen geluksmachine is; ik zou daar aan willen toevoegen dat de overheid ook geen schoonmaakmachine is.

Deze blog verscheen eerder als Kroniek op de website www.meer-online.nl :

http://meer-online.nl/index.php?option=com_content&view=article&id=1202:tiers-bakker-van-de-sp&catid=128:kroniek-politiek&Itemid=531

Omdat ik natuurlijk graag op de hoogte blijft van alles in  Oost, heb ik in tweetdeck een kolom met #amsterdam oost ingericht. Terwijl ik gisteren met een half oog naar het lijsttrekkersdebat zat te kijken op tv, en met een ander half naar naar de livebroadcast van de cie Wonen van de raad van Oost, kwam er iets opmerkelijk op twitter voorbij. In de kolom van #amsterdam Oost. Twee jochies, ik schat 13-14 jaar, twitterden rond dat homos geklapt zouden gaan worden in oost. Aanleiding hiervoor was een ander puberjochie die een tvshowtje aan het cammen was, niet verhullend dat die mogelijk niet op meisjes verliefd zou gaan worden.

Toen ik de twee grote bekjes hierop aansprak, gingen ze lekker verder: In Amsterdam Oost sowieso geen respect voor homo’s kreeg ik oa te horen. Dat zullen we nog wel eens zien, was uiteraard mijn reactie. Grote pech voor deze ventjes dat er nogal wat fantieke twitteraars zijn onder de handhavers van de openbare orde in Oost. Kleine moeite dus om oa @fatimaelatik en de buurtregisseur @PAA_Java_KNSM even een tweet te sturen.   En toen ging het snel. Binnen 10 minuten kregen beide grote bekjes een uitnodiging zich vandaag te melden bij het stadsdeelkantoor; waren  al hun kwetsende, bedreigende en discriminerende tweets opgeslagen door de politie en was roze in het blauw ingeschakeld. Dat was schrikken. Een van de grote bekjes verdween meteen van twitter en hief zijn account op. De ander had nog even niets in de gaten.

Hoe het verder gaat weet ik nog niet,  de grote bekjes krijgen vandaag waarschijnlijk schrik van hun leven. Hopelijk leren ze ervan. Maar ik ben blij en trots dat de dienaren van de Openbare Orde en Veiligheid in Oost helemaal 2.0 zijn en ook in de avonduren gewoon kordaat optreden tegen grote bekjes.

Het hangt nu al een paar maanden in de lucht, en ook vanavond gaan we het er weer over hebben, een fusie of juist niet tussen D66 en GroenLinks. Discussie werd aangewakkerd door Femke, maar eerlijk gezegd snap ik nog steeds niet waarom. Een fusie is niet alleen niet nodig, het is ook nog eens niet verstandig.

Niet nodig

In de Nederlandse na-oorlogse politiek kennen we drie fusies; 3 conventionele machtspartijen werden begin jaren 80 het CDA. Vier linkse splinters werden in  1989 GroenLinks en de ChristenUnie werd gevormd uit de Vrijzinnig Gereformeerden en Reformatoren begin 21e eeuw.  Wat overeenkomt in deze fusie’s was de noodzaak tot overleven. De drie christelijke machtspartijen KVP, ARP en CHU werkten al sinds mensenheugenis samen, maar toch liep door de ontkerkelijking en ontzuiling hun achterban hard achteruit. Het binden van de krachten zou die achteruitgang stoppen of in ieder geval vertragen. Hetzelfde gold voor de fusie die leidde tot GroenLinks. De 4 linkse splinters waren bijna allemaal onzichtbaar en raakte hoogstens kiezers aan elkaar kwijt.  En ook de vrijgemaakte en reformatie-aanhangers kwamen nooit verder dan 2-2. De fusie’s gaf rust en toekomst.

Hoe anders is het nu met D66 en GroenLinks. Beiden worden niet in hun voorbestaan bedreigd. Sterker nog, GroenLinks is bijna nooit groter geweest, en D66 was enkele jaren geleden op sterven na dood maar is nu weer springlevend. Tellen we de zetels  van (de voorgangers van) GroenLinks en D66 bij elkaar op dan schommelt dit al vanaf de jaren 60 tussen 10 (2006-2010;dieptepunt D66) en 29 (1994-1998; hoogtepunt D66).  Met de 20 zetels die er nu voor beide partijen zijn zitten we dus eigenlijk gewoon waar we horen. Kortom, iedere noodzaak tot fusie ontbreekt.

Niet verstandig

Daarnaast lijkt een fusie mij ook niet verstandig. Bij de eerder genoemde fusies had de toenmalige achterban geen alternatief. De SP was er nog niet in de fusiejaren van GroenLinks, en voor confessionele kiezers die gewend waren aan de macht was er feitelijk ook geen alternatief.  Kortom, de fusiepartijen konden alleen maar groter worden, omdat er niemand vanwege de fusie weg zou blijven. Hoe anders is dat bij een fusie van D66 en Groenlinks.  De wat rechtsergeorienteerde kiezer maar ook leden die en nu nog voor D66 kiezen, zullen die linksigheid maar niets vinden en hun heil elders gaan zoeken. Hetzelfde geldt natuurlijk voor de Linksmensch die zich nu nog thuis voelt bij de GL, maar gruwelt  van alles wat neigt naar liberalisme. Kortom, een fusie levert minder van hetzelfde op, en is dus niet verstandig.

Wat dan wel?

In oktober 2010 deden GroenLInks en D66 het een tijdje echt samen bij ons in Oost. PvdA was even met zichzelf bezig en ineens moesten we het zonder anderen, maar uit eigen wil en keuze het met elkaar gaan klaren.  Mij beviel dat erg goed. Er was ineens meer chemie, er kwam energie vrij en het was vrolijk. Want dat bindt D66ers en GroenLinkers en onderscheidt hen van de rest: we zijn positief en toekomstgericht. Dat smaakt naar meer. Wat mij betreft houden we in de toekomst elkaars hand meer dan stevig vast. Spreken we hardop uit dat we, als het even kan en als eerste optie, we samen optrekken en samen de klus willen klaren.

Niet langer is de een of de ander de natuurlijke bijwagen van die verlepte roos, maar samen in de basis.In die toekomst heb ik wel zin.

Het Cultuur- en Ontspanningscentrum oftewel COC behartigt de belangen  van homo’s, lesbiennes, biseksuelen en transgenders in Nederland. Ongevraagd nog wel, doen ze soms best wel belangrijk werk, denk ik. Deze week was het COC boos. En wel op de Melkweg. Boos omdat er een rapgroep zou optreden die ooit lelijke dingen heeft gezegd over homo’s. En dat mag niet van het COC. Zeker niet omdat de Melkweg jaarlijks subsidie krijgt. Wie lelijke dingen zegt over homo’s in een gesubsidieerde zaal  moet een spreek en optreedverbod krijgen, tenzij je en public een grote mea culpa doet. Homo’s zijn namelijk een beetje zielig vind het COC, een bedreigd diersoort en daar mag je niet zomaar alles over vinden. Sterker nog, de mogelijkheid dat na het optreden in de Melkweg het hele publiek direct naar de Regulierdwarsstraat zou gaan om daar iedere homo in elkaar te gaan slaan, moeten we zeker wel serieus nemen.

Nu zeggen rappers vaker lelijke dingen: over vrouwen, over blanken, over elkaar. Sterker nog, op troetelrapper Ali B. na, komt er zelden liefdevolle taal uit de mond van een rapper. Dat ze homos daarin niet vergeten is eigenlijk een teken van integratie. Maar goed, COC boos en toen ze een verbod niet geregeld konden krijgen, gingen ze maar over tot een ludiek protest, ook zonder veel succes.

Nu ben ik van de vrijheid van meningsuiting en ben ik zeker niet van het verbieden van optredens. Kwetsen mag, en ieder poging  om kunstuiting te knechten , voorbeelden zijn natuurlijk het Ezelsproces van Reve,  het toneelstuk Aisha loopt vaak slecht af voor de verbodsaanhangers.

Nog ergerlijker dan de pogingen het optreden te verbieden is de link die werd gemaakt met het geloof van de voorman van deze rapgroep. Deze beste man was een paar jaar geleden moslim geworden en dus was er ineens sprake van  moslimrappers. Moslimgospel zeg maar; en daarom tegen homos, aldus de beeldvorming. Gek he, dat PVV ineens zo hoog scoort onder homos. Mede dankzij ons Cultuur en Ontspanningcentrum. Ik zou zeggen, ontspan een beetje COC en probeer te genieten van de cultuur, ook al  is die je niet welgevallig.

Mijn politiek besef begon in de tijd van  Ed Raket in het Kabinet; Maimi Vice; Gloria Estafan en het Veronicaliberalisme. Vrolijke mensen waren die VVD-ers toen. Je  bent jong en je wilt wat! Idealisme heet dat geloof ik in linksmenschjargon. Daarnaast waren er ook nog AVRO-liberalen. Nette dames met een parelketting en heren met een double breasted of geruit colbert en een snor. Een goed glas en een fijne sigaar nooit ver weg.

Iets later en iets minder fijnbesnaard zijn de Tros-Liberalen.  Gein-op-het-plein types als Erica Terpstra maar zeker Fritsie Huffnagel (gek genoeg bekend geworden bij de Vara) maak het allemaal niet zo veel uit, als het maar gezellig is. Kortom, het was en bleef een vrolijke liberale boel.

Maar recentelijk kwam daar toch verandering in. De VVD in Amsterdam sorteerde voor op 4 jaar oppositie en zette vooral scherpslijpers  op de lijst.  Een team met veel Nigel de Jongs, maar zonder sierlijke linksbuiten of creatieve middenvelders. Niets geen vrolijkheid meer, de toon moest hard want flinkrechts is de mode.

In Oost doen ze daar graag nog een schepje boven op. Jijbakken, op-de-man-spelen; en halve beledigingen, het gemiddelde stuk op hun website zou op Geenstijl niet misstaan. En waar Rutger zichzelf volgens mij nog erg kan relativeren; lijkt die eigenschap bij de geenstijlliberalen nog niet erg doorgedrongen. Nog steeds zijn ze jong, maar ze willen vooral iets niet!

Er gloort echter hoop; de vvd wil terug naar vroeger, de tijd zonder internet, de tijd van 2 netten en dus van Veronica!