Een Brave Burger was mijn antwoord. Met een aantal toevallige mensen zat ik vrijdag jl toevallig rond een kampvuur op het BovenIJfestival en zoals vaker gaat het dan wel eens over politiek. Wat maakt iemand nu een D66-er en wat is het verschil met bijvoorbeeld een GroenLinkser werd mij gevraagd.

Brave burgers, er is niets mis mee. Twee jaar lang organiseerde ik het D-Café in Amsterdam met bijbehorend Nieuwe-Leden-Inloop.  Tientallen, honderden nieuwe leden heb ik in die jaren binnen zien komen. Over het algemeen brave burgers. Verder zijn ze blank, hoger-opgeleid, man en tussen de 25-40 jaar. En, en dat was het opmerkelijke, bij z0′n eerst bijeenkomst, al gekleed in wat ik het D66-uniform noem. Dus niet geconformeerd aan de groep, maar authentiek zo zijn. Authentiek braaf. Andere verenigingen hebben ook een uniform. Bij de VVD is dat een pak of parelketting. Bij GroenLinks sandalen en een linnen tasje en bij de SP een verwassen t-shirt. Bij D66 is dat uniform netjes, maar niet te formeel. Braaf; een overhemd, colbert met spijkerbroek. De hipsters dragen daaronder sneakers, de meer traditionelen hebben mooie, gepoetste, leren schoenen, bruin.

Opvallend dat Amsterdam, veruit de grootste afdeling van het land, weinig in de melk te brokkelen heeft in het landelijke D66-gebeuren. Want Amsterdam is natuurlijk niet braaf genoeg. Grote bekken en kapsones. Nee, bij D66 zijn het de oud-Hollandse stadjes die het voor het zeggen hebben. Onze Ingrid, hoofd-akela, is wethouder te ‘s-Gravenhage. Haar voorganger, ex-senator en tegenwoordig TK-lid Gerard Schouw deed dat in Dordrecht. En voormalig partijbureaubaas Robert Strijk doet het in Leiden. Daar begon natuurlijk ook de politieke carriere van Alexander Pechtold. Voordat hij burgervader werd in Wageningen. Een keurige plaats ook, netjes met eigen universiteit.  En zelfs Roger van Boxtel, notabene bobo bij Ajax, woont in Gorinchem.

Brave burgers dus, en een beetje provinciaals.  En ik ben er ook zo één.

Kredieten en Noord-Holland, dat blijkt geen goede combinatie te zijn heden ten dage. Een jaar geleden ging het al mis bij de provinciale staten, waar de VVD-er die op de centen moest passen IJsland een betrouwbare plek vond.
Ook met Marco B. de semi-italiaanse zanger uit Schagen en zijn kredieten ging het niet goed. Hij stopte het weliswaar niet in een IJslandse geiser, maar toch verdampte zijn miljoenen als een gletsjer in de zon. Met de credits van de eierkoekenkoningin Sonja ging het ook snel bergafwaarts. Noord-Hollanders zeggen graag dat ze nuchter zijn en zo gewoon blijven maar nadat Sonja een villa kocht en haar man dumpte voor Rik met een franse villa geloofde we dat ook niet meer.
En dan is er nog natuurlijk nog Dirk S. Zeg maar gewoon Dirk Dirk. Dirk met de geitenwollen sokken. Dirk kocht schilderijen, vliegtuigen, schaatsploegen en een voetbalclub van zijn kredieten. En ook dat barbertje moet hangen.

Gelukkig leek er ook goed nieuws te komen uit Noord-Holland deze week. In de brievenbus een 8 pagina-tellende glossy van D66 Noord-Holland (ook hier met streepje). Tijd voor een tussenstand. De voorpagina voorspelde weinig goeds; de fractievoorzitter poseert  als een eigentijdse  Noord-Hollandse verlicht despoot  met twee kinderen compleet met een teddybeer. Als politici kinderen,hun eigen kinderen, inzetten voor  propaganda, dan moet je op je hoede zijn.
Op pagina 2 wordt belooft dat we de resultaten krijgen te lezen; vol spanning lees ik verder. Er zijn vragen gesteld; er zijn motie’s ingediend die door niemand werden gesteund, maar vooral er is veel bereikt. Tot drie keer toe lees ik dat. Uiteindelijk komt de aap uit mouw; de enige reden waarom er niet voor de voorstellen van D66 wordt gestemd is dat anderen “D66 als oppositiepartij de credits niet gunnen”.  Agossie! Met deze  Calimero-insteek verspelen ze ook mijn krediet.