Paniek bij de PvdA vorige week. Drie kandidaten hadden zich gemeld voor het partijleiderschap, allen man. Op zaterdag kon iedereen opgelucht adem halen. Nebahat Albayrak werd ook kandidaat. Niet zo maar een kandidaat, maar de eerste vrouwelijke kandidaat, zo konden we overal lezen. Voor ieder die het nog niet zeker wist, langer twijfelen was niet nodig; Nebahat is een vrouw. Opgelucht kon de partijleider (m/v) strijd nu echt van start gaan.

Bij geen andere politieke partij is het geslacht van een politicus zo belangrijk als bij de PvdA. Op iedere kandidatenlijst voor welke raad dan ook staan vrouwen en mannen netjes om en om.  Er wordt net zolang gezocht naar de juiste hoeveelheid van elk tot het plaatje klopt, geschiktheid is van latere zorg.

Ook op etniciteit worden de kaarten bij de PvdA altijd zorgvuldig geschud. Onder het mom van heers en verdeel is er altijd een goede spreiding. Is de hoogste allochtoon van Turkse afkomst, dan is de eerst volgende Marokkaans en degene daarna weer Surinaams.  Behalve je wieg is het nog van invloed waar je bed staat. Dus worden de provincies niet vergeten,   regionale herkenbaarheid noemen ze dat. Kortom,  eerlijk zullen we alle baantjes verdelen.

Opvallend is het dus dat bij een partij waar geslacht, afkomst en zelfs woonplaats zo zwaar meewegen, seksuele voorkeur niet  telt, of in ieder geval niet positief telt. Bij de laatste verkiezing van de Tweede Kamer stond de hoogste PvdA-homo op plek 39. In vergelijk de ChristenUnie scoorde met plek 41. Maar ook in de periode 2006-2010 kende de fractie van PvdA in de Tweede Kamer geen enkele openlijk homo of lesbo. Peter Rehwinkel, kamerlid tot 2002,verklaarde dat zijn homoseksualiteit zelfs tegen hem heeft gewerkt binnen zijn partij .

Persoonlijk ben ik niet zo van het indelen in hokjes.  Het leidt namelijk al gauw tot  excuustruzen of een neger omdat het moet. Maar ben je, zoals de PvdA, een voorstander van dit beleid, doe het dan ook goed. De homo’s  ”vergeten” is dan toch zeer merkwaardig, of zelfs verdacht. Dan zeg je; “Bij de PvdA telt iedereen verplicht mee. Iedereen behalve homo’s.”

Iedere crisis biedt ook kansen, maar dan moet je deze wel grijpen. Het is dan ook goed te lezen in Parool van woensdag 22 februari dat stadsdeel Oost van de enorme kale en lege bouwvlakte van Oostpoort tijdelijk een creatief en bruisend terrein wil maken. Oostpoort is na jaren van sanering nu al weer tijden een kale zandvlakte. De bouw van honderden woningen is al jaren vertraagd, waardoor een doodse plek midden in het stadsdeel is ontstaan. Dit biedt juist kansen voor iets nieuws, iets creatiefs. Met het aanleggen van een stadstrand en een tijdelijke evenemententerrein komt er eindelijk wat leven in de brouwerij.  Dat is goed voor de buurt, voor Oost en voor Amsterdam.  Op diverse andere plekken in Oost hebben we al gezien hoe goed dit kan werken.  Blijburg was ooit ook zo’n plek, nu niet meer weg te denken op IJburg.  In de zomer van 2011 zette het Magneetfestival wekenlang die andere zandvlakte op het Zeeburgereiland in de spotlight.  En ook de nu al internationaal befaamde club TrouwAmsterdam is alleen mogelijk doordat er tijdelijk een creatieve invulling wordt gegeven aan een plek waar in de toekomst gebouwd gaat worden.  Ook buiten Amsterdam Oost zijn er diverse voorbeelden, denk aan Hanneke’s boom bij het CS maar ook de stadstranden van Parijs en Berlijn.

Natuurlijk, in een stad als Amsterdam zijn omwonenden nooit ver weg en wiens stem zeker ook gehoord moet worden. Echter, al telt hun belang  zwaar , het is niet het enige belang dat telt.  Laten we daarom niet  bij voorbaat de boel afschieten en met de hakken in het zand gaan, maar in goed overleg,  deze unieke kans grijpen om deze doodse plek midden in de stad  te laten bloeien en bruisen.