http://d66blog.nl/jan-bert-vroege/wp-content/themes/default

Archief voor juni, 2010

René en een beetje trots

Woensdag, 23 juni , 2010

Vorig week dinsdag was het zover; ik ontving, toch nog enigszins onverwachts de René van Veen Award. Deze prijs was me al toegekend in september 2009 ,maar fysiek het geval krijgen maakte het toch wel af.

René van Veen is een bijzondere D66-er; een a-typische D66-er. De meeste alhier in Amsterdam zijn geïmporteerde hogeropgeleiden. Voor studie of na studie naar Amsterdam gekomen, bewust gekozen voor een dynamische stad. René is geen import, maar een Jordanees; een Jordaneese kroegbaas, van ons P96. P96 is laatste jaren weer uitgegroeid tot onze huiskamer; het was een paar jaar in de vergetelheid geraakt maar sinds ik in 2006 het D-Café terug haalde naar P96, is het weer uitgegroeid tot de plek waar D66-ers in goede en slechte tijden bijeenkomen. Gek genoeg , ziet tegenwoordig ook GroenLinks dit als hun plek, ze moesten toch beter weten.

Dat René een atypische D66-er is, bleek en blijkt ook aan zijn inzet. Posters plakken, flyeren, in deelraad, en dat tientallen jaren lang. Zo zie je ze niet veel binnen D66. Vroeger was daar Jet de Busy en het was dan ook niet meer dan verdient dat René, als eerste, de naar haar vernoemde penning ontving. Later hingen we nog een plakkaat in zijn cafe; en nu is er een prijs een award naar hem vernoemd.  Ik wil mijzelf nog lang niet in het rijtje Jet de Busy en René van Veen scharen, maar toch is de ambitie om over een jaartje of 40 ook een prijs voor mij vernoemd te krijgen.

Op dit filmpje interview ik René.

Get the Flash Player to see the wordTube Media Player.
[media id=last width=320 height=240]

Jong&Oost

Zondag, 20 juni , 2010

Als nieuwbakken dorpspoliticus krijg je ineens te maken met hele volksgroepen waar je voorheen nauwelijks iets mee had; in mijn geval jongeren. Zelf geen kinderen en in mijn omgeving zijn  kinderen niet ouder dan een jaartje of 5-6 dus nog erg schattig en leuk. Jongeren, volgens mij is dat tussen 12 en 16 jaar, maar soms ook nog iets ouder; zijn natuurlijk een politieke en bestuurlijke uitdaging. Jongeren willen van alles, maar vooral hangen; jongeren zorgen voor overlast, tenminste dat vinden de klagende burger; jongeren zijn de toekomst, volgens politiek correcte politici; onderwijs onderwijs roepen wij van D66 dan.  Maar goed, sinds 3 maart marcheren die jongeren ineens mijn leven binnen, met als gevolg dat ik mij toch steeds meer een ouwelul begint te voelen.

Het begon op 4 juni jl. bij het Creatief Café Oost, maar die had ik zelf georganiseerd dus dat was mijn eigen schuld. Wat ik wel leerde deze avond is dat talentontwikkeling een 2.o term is voor het ouderwetse socialistische “verheffen” en dat we daar dus gauw mee moeten stoppen . Kort daarop mocht ik een groep VMBO-groen leerlingen ontvangen op het stadsdeelhuis. VMBO-praktijkschool, dat komt- niet gehinderd door enige kennisover als lastig, moeilijk en probleemgevallen. Maar niets was minder waar, het zijn leuke kids die ook drommels goed de problemen in de buurt wisten te duiden. Weg vooroordeel.

Vrijdag jl was ik bij de start van het Spring Festival van Nowhere , een jongerenproductiehuis in Oost. En dat is dus helemaal niet een beetje gesubsidieerd hangen en wat rappen, maar gewoon leuke dingen serieus doen en leren.  Daarnaast laatste weken nog gesproken met de jongeren van ASRI die oa heel serieus bezig zijn met de problematiek rond jeugdwerkeloosheid en de Rode Appel. Kortom, jongeren…je hebt natuurlijk de hangers, de ettertjes en zelfs crimineeltjes die we echt moeten aanpakken, maar jongeren is niet synoniem voor overlast. De meeste jongeren deugen en doen gewoon leuke en goede dingen (zonder dat we al overheid ons er teveel tegen aan moeten bemoeien); ze moeten alleen afleren u te zeggen tegen me!

Functioneel Fietsen

Woensdag, 16 juni , 2010

Bij de verhuizing vorige maand kwam mijn oude racefiets weer te voorschijn. Deze had ik een jaar of 20 geleden derdehands gekocht, en is dus van het type waar je tegenwoordig niet op gezien wil worden.  Het stond nu al jaren met platte banden te verstoffen in de berging. Omdat bij de nieuwe woning geen berging is, en het tuinschuurtje er nog niet is, neigde ik naar het grofvuil. Echter, in een sentimentele bui bracht ik het toch maar naar de fietsenmaker die voor 75 euro hem weer berijdbaar maakte.

Als raadslid in een vrij groot stadsdeel (Oost is 34 km2) ga je soms over dingen waar je niet eens weet waar ze liggen; de racefiets biedt dan uitkomst. Afgelopen zondagochtend was het weer precies goed voor de eerste verkenning; via Cruquiusweg, hier moet een haventje komen, fietste ik naar Diemerpark, Diemervijfhoek via IJburg en de Diemerzeedijk terug naar Zeeburg. Je ontdekt ineens plekjes, straatjes en rafelrandjes wiers bestaan je niet kende.

Fietsen door Oost; het is komende maanden en jaren vooral functioneel, kijken waar iets gebeurt of moet gebeuren. Maar fietsen door Oost is vooral boeiend en leuk, zeker op mijn 30 jaar oude racefietsje .

Bootjes bij de Bogortuin

Zondag, 13 juni , 2010

Terwijl heel Nederland zich druk maakte om Job of Mark;  over rechts of paarsplus en het H-woord; ging de echte politieke realiteit in Oost gewoon door. En met een bescheiden hoofdrol voor mijzelf :) . Het ging om de bootjes bij de Bogortuin ; of eigenlijk de hele Javakade, maar dat allitereert niet zo lekker. Aan die kade liggen al jaren bootjes van bewoners, sloepjes, zeilbootjes etc. Weliswaar is dit in strijd met bestemmingsplan, maar al 10 jaar werd dit gedoogd. Totdat er een 3 weken geleden een boze brief van het Centraal Nautisch Beheer kwam dat die bootjes binnen 2 weken weg moesten wezen , anders zou er wat zwaaien. Mooi staaltje van een ouderwetse overheidsdienst. Maar goed, bewoners in paniek en als ambitieuze politicus sprong ik er natuurlijk meteen boven op. Rondbellen, oa met een ambtenaar met de geweldige functienaam Nautisch Inspecteur; persberichtje ; interviewtjes op AmsterdamFM, de Echo,  het stadsdeelkrantje volgden.

Mijn opus magnum werd bereikt tijdens de raadsvergadering deze week; en het resultaat mag er zijn, al zeg ik het zelf. Het gedogen wordt na Sail weer voortgezet totdat er een permanente oplossing komt. Daarnaast wordt het wegslepen en bekeuringen uitdelen voorlopig uitgesteld. Ik  geef het toe, voor mijn ego was het een geweldige week; maar daarnaast vond ik het gewoon ook erg leuk. Je kunt af en toe gewoon concrete dingen voor mensen regelen. Natuurlijk, vergaderingen over fietsenstallingverordeningen en perspectievennota’s is ook allemaal best belangrijk’; maar wat is er nu leuker dan iets concreets regelen en tegelijkertijd je eigen ego strelen.

Een liberale as

Dinsdag, 8 juni , 2010

Willen we onder Job of willen we onder Mark? Die vraag lag gisteravond op tafel toen ik met een aantal D66-ers op een terrasje zat. We gaan, officieel, voor Paars. Of  zelfs Paars+.  De meningen waren nauwelijks verdeeld; dan maar Mark, en alsjeblieft geen Job. De argumenten kwamen overeen met hetgeen ik gister hier al schreef. Maar willen we eigenlijk wel echt paars? Of toch vooral bij gebrek aan beter.  Hardop denkend brak ik de lans voor een liberaal as. Volgens mij de enige remedie voor grote uitdagingen van de komende jaren. De liberale as wordt gevormd door VVD met D66 en Groenlinks. Alexander, Mark en Femke. Dat plaatje klopt (en je ziet Wouter in Amsterdam Noord balen dat die niet meer daarbij hoort). De eerste 2 jaar mag het CDA onder leiding van Klink en de Jager meedoen. Hervormingen van de arbeidsmarkt en economie kunnen worden doorgevoerd. Na 2 jaar wordt CDA bedankt en mag PvdA tegen die tijd onder leiding vanvan Dam, Diederik of Dijsselbloem aanschuiven voor de hervormingen van de woningmarkt. Het lijkt me een mooi scenario, en hoe onrealistisch ook ieder alternatief zal blijken minder te zijn.

Wat zou ik doen…

Zondag, 6 juni , 2010

als ik geen D66-er was. Ik moest daar gister ineens aan denken toen ik met een GroenLinkscollegaflyeraar op de Dappermarkt besprak dat wij, politieke junkies, alles zien horen en volgen maar de gemiddelde Dappermarktbezoeker die hele verkiezingen vast niet zo boeiend vindt.

Ik ben eigenlijk bij toeval D66-er geworden. Het was 2002, Pim Fortuyn enzo. Ik besloot op een dag dat ik ook iets moest doen, te beginnen lid te worden van een politieke partij. Maar welke? Ik heb toen de programma’s van PvdA, GroenLinks, VVD en D66 gedownload en ben die eens serieus gaan lezen. Tot mijn grote verbazing en schrik paste die van D66 als een maatpak, dus werd ik lid van D66. En omdat ik me toch graag met alles bemoei maar nog liever zelf doe, werd het al snel bestuurslid, campagneleider, voorzitter en nu dus raadslid.

Maar wat als ik die dag in 2002 niet had besloten lid te worden van een politieke partij; wat als ik nu een politiekloze 30-er was, gewoon een standaard dinky met leuk huis, werk en leven in Amsterdam. Wat had ik dan nu gaan stemmen?

In ieder geval geen CDA, PVV of CU. Ik denk dat PvdA ook snel zou afvallen. Waarschijnlijk had ik bij de vorige verkiezing nog wel op Wouter Bos gestemd. Maar Job Cohen is toch teveel van de oude politiek. Een babyboomer van een generatie die al genoeg verpest heeft.  D66 dan? Ik ben bang van niet. Natuurlijk ik D66 een sympathieke leuke partij gevonden, wellicht als tweede keus. We houden over Femke en Mark.

Femke is leuk, zo schreef ik al eerder en naast Femke kom je nog geregeld hele leuke Groenlinksers tegen. Maar het hoge halte brandneteltheedrinkers zou mij toch hebben afgeschrikt. Blijft over Mark, VVD Mark.  Mark doet het goed in de debatten; niet meer nat achter zijn oren maar de energie van  de nieuwe generatie.  En natuurlijk de crisis. Het H-woord had mij niet heel veel uitgemaakt, maar het gevoel dat de economie en dus ieders en ook mijn portemonnee daar toch het meest gebaat is. Het had dus Mark geworden.

Ik snap dus waarom de VVD het zo goed doet in de peilingen; waarschijnlijk ben ik net zo gewoon als vele anderen.  Maar toch niet helemaal, want ik ben die D66-er geworden. Komende dagen nog campagne. En als ik leuke 30-ers spreek die zeggen voor VVD te gaan, dan snap ik dat nu dus. Ik zal ze dan aanraden toch echt de verkiezingsprogramma’s te gaan lezen; het heeft mij indertijd overtuigd, en zal dat ongetwijfeld dat bij hen doen.

Evolutie van de televisie.

Dinsdag, 1 juni , 2010

De eerste tv die ik mij thuis kan herinneren was een grote houten doos. Daarop zag je nederland 1 en 2; na 1800 uur behalve op woensdag in degelijk zwart wit. De opmars van de vooruitgang werd in het dorp waar ik opgroeide zichtbaar door de televisietoestellen die voorbij kwamen. Na enkele jaren kwam er kleur en verscheen ook Nederland 3. Omdat wij ver uit de buurt van de Centrale Antenne Inrichting, de kabel,  woonden bleef het bij 3 netten; een afstandsbediening was ook niet nodig.

Weer jaren later verscheen er een schotel op het dak en gingen we van 3 naar meer dan 100 zenders; waar de Nederlandse commerciële al heel gauw weer van verdwenen. Een afstandsbediening was nu wel nodig, maar pas nadat de tv handmatig op het goede kanaal was gezet. Wilde ik op mijn eigen kamer naar een satelietzender kijken, dan moest ik wel eerst naar de huiskamer om daar het juiste kanaal aan te zetten. Een normaal tv-leven kreeg ik pas nadat ik in Amsterdam ging wonen. Een tv met afstandsbediening en kabelaansluiting; eindelijk hoorde ik bij de 95% van Nederland die dit al jaren gewoon vond.

Nu ruim 15 jaar later zijn we weer een stap verder; na de verhuizing kwam er niet alleen een brede platte tv te staan; het ding werd ook nog aangesloten op een digitale doosje van UPC voor nog veel meer zenders en beter beeld en de homecinema-geluidsinstallatie voor het beste geluid. Met als gevolg dat ik nu met drie afstandsbedieningen op de bank zit; een voor de TV; een voor de digitale zenders en een voor het geluid. Hoeveel vooruitgang kan een mens verdragen? Geregeld heb ik de verkeerde in de hand; in plaats van het geluid zachter verander je dan een instelling en is het beeld weg; en voor maximaal volume moet ik nu op 3 knoppen drukken. Ik word er eigenlijk doodongelukkig van. TV kijken op mijn telefoon biedt gelukkig uitkomst, daar zit immers nog geen afstandsbediening bij.