Het was een ouderwetse feestweek. Dinsdag jl stond Sir Elton John op het programma. Een muzikaal feestje van een stel oude rockers en een rode piano. Gisteren nog meer rood jaren 70 sentiment met Diana Ross’ symphonica in rosso . Twee avonden met muziek , twee avonden een feestje. En twee avonden met 1000-en mensen van diverse pluimage die samen komen, samen zingen, en het klinkt heel eo-erig samen zijn.

Ook een feestje , maar dan van een heel ander calimber was Appelsap . Het grootste gratis hiphopfestival was deze zomer weer terug in het Oosterpark. Appelsap is een uit de hand gelopen feestje dat een paar vrienden een paar jaar geleden waren begonnen maar nu niet meer weg te denken uit de hiphopscene en Oosterpark. En toch dreigt het weer te verdwijnen. Stadsdeel Oost-Watergraafmeer draait de noodzakelijk subsidiekraan weer dicht.
Appelsap, eerlijk gezegd ik hou er niet van, maar vele anderen wel. Ruim 7000 bezoekers waren er dit jaar, ook daar een divers pluimage. Maar er is meer, ruimte voor talenten, initiatieven voor de buurt, jongeren die betrokken worden bij cultuur en elkaar. Juist Amsterdam Oost zou dit soort initiatieven moeten omarmen en stimuleren. Ruimte voor initiatief dat zeiden we in 2006 al. Maar dat anders moet en binnenkort ook wordt, dat is zeker

Gisteren voor de tweede keer deze maand de pont naar Noord genomen, dit keer voor de Vrijstaat Amsterdam. De vrijstaat is een bijzondere tentoonstelling over de toekomst van Amsterdam, de speeltuin van Zef Hemel, chef bij DRO. Hemel had ik al eerder horen spreken bij een D66 bijeenkomst en ook gisteravond stond hijzelf op het programma.

Dromen en Polderen, daar ging zijn inleiding over. Aan de hand de 9 Amsterdam Principles leerde hij ons de regels van echt polderen. Echt polderen is Spinoza en Verlichting, van echt polderen wordt je blij! En ja, ik volg Zef hierbij helemaal. Zijn enthousiasme, visie en openheid zijn een verademing, zeker in een tijd met visieloze politici aan het roer van stad en land.

De avond ging verder over de Amstel. Zo was er de droom over de Amstelsteg, die wel erg aan mijn jeugd in het groene hart deed denken. Maar ook De Amstel Verandert. Op een frisse open, en moderne manier probeert het stadsdeel met anderen onder leiding van Sander Meijer te polderen over de toekomst van de Amstel. Meedenken vooraf in plaats van inspreken achteraf is kortgezegd hun idee. Via internet ideeën, netwerken en dromen verbinden, het is eigenlijk domweg bestuurlijke vernieuwing maar zo nodig en boeiend.

Zef en Sander, twee mannen met passie voor de stad, die durven te dromen en te polderen. Twee ambtenaren die hoop en visie tentoonstellen, waar politici een voorbeeld aan kunnen nemen.
Jammer dat de oude boze blanke mannen (je hebt ze overal, dit keer de woonbootvariant) het bijna nog lukte de avond te “> bederven, maar ook zij zullen er aan moeten geloven: we gaan polderen aan de Amstel!