De feesten op koninginnedag moeten het centrum van Amsterdam uit . Dat vindt onze burgemeester. Na de geweldige Oranje-WK-feesten vorig jaar, het dramatisch verlopen huldigingsfeest van Ajax voor de zomer is de maat voor hem en vele Amsterdammers vol.  Teveel lol, teveel jolijt, te veel drank en te weinig ruimte voor de gewone Amsterdammers, voor gezinnen met kinderen en voor iedereen die niet van dancefeesten houdt.  En daar is iets voor te zeggen.  Al 20 jaar vier ik ook Koninginnedag in de stad, eerst als provinciaal laatste jaren als bewoner, maar de grote pleinen mijd ik, en iedereen die ik ken ook.

Dat het nu Anders! moet,  biedt kansen. Allereerst voor Amsterdam zelf. Amsterdam is groter dan de grachtengordel en er is meer ruimte dan alleen op het Museumplein.  De burgemeester denkt aan parkeerplaatsen bij de Arena of NDSM in Noord, maar ik natuurlijk aan Oost. Want #Oostbruist.  In Oost is er ruimte genoeg.  Neem het Zeeburgereiland.  Eerder dit jaar was daar het Magneetfestival, maar daar kan 538 met gemak ook een feest voor 200.o0o bezoekers organiseren. Zonder overlast voor omwonenden, want die zijn er nog niet.

De kop van Java, hier worden al vaker concerten gegeven, zou ideaal zijn voor een kleiner dance-podium. Dit is op loopafstand van Centraal Station dus een ideale plek. Verder hebben we nog ruimte in het Oosterpark, het Diemerpark, bij Oostpoort. Kortom voor ieder event een plek.  Wat mij betreft maken we er een mooi feest van maken in 2012, in Oost; Queensday #Qoost2012!

De knuppel in het D66-hoenderhok, zo kan het betoog van mijn collega Thijs Kleinpaste zeker wel genoemd worden. Zijn betoog tegen de stadsdelen deed onder heel wat stadsdeelfans de nodige stof opwaaien.  Hoe kon hij, één van ons, dit nu en public zeggen. Maar in plaats van schande te roepen over dat het gezegd en geschreven is, lijkt met me verstandiger om te kijken wat er nu gezegd is. Eens kijken of we die zogenaamde feiten van Kleinpaste een voor een kunnen  doorpriken.

De eerste misvatting in zijn betoog is dat de politieke tussenlaag van de deelraad leidt tot meer bureaucratie. Alsof de deelraad gezorgd heeft voor meer ambtenaren. Het is juist andersom. De deelraden zijn ingesteld oa om de macht van de bureaucratie, de ambtelijke diensten, te beteugelen, sommigen zeggen zelfs om te breken. Het is een misvatting dat met opheffen van de politieke laag op stadsdeelniveau ook de ambtenaren zullen verdwijnen. Deze blijven gewoon zitten en blijven uitvoering geven aan beleid. Niet langer gehinderd door raadsleden die zo nu en dan de boel een beetje kritisch beoordelen, kunnen zij voortaan hun gang gaan; als burger sta je dan zeker helemaal buitenspel. De bestuurder en raadslid op stadsdeelniveau is immers veel makkelijker te bereiken dan hullie op de Stopera.,

Dat die deelraadsleden amateurs zijn is eerder een zegen dan een bedreiging. Het gemiddelde deelraadslid heeft overdag een normaal bestaan met een baan, al dan niet een gezin, kortom net een gewone burger. Dat hij zijn avonduren besteed aan werkbezoeken, vergaderingen en stukken lezen is niet heel  anders dan die amateurs, die vrijwilliger zijn bij de lokale voetbalvereniging of fanfare.  Zij, die deelraadsleden  zijn niet de overheid, maar dus eerder onderdeel wat tegenwoordig hip de Big Society heet.  Door die raadsleden onder hetzelfde hoedje met de ambtenaren te plaatsen, maakt Kleinpaste zich er wel erg gemakkelijk van af. Die Big Society is natuurlijk niets anders dan het maatschappelijk middenveld, de samenlevingsgedachte, waar het CDA altijd prat opgaat. Dat naast de conservatieve Cameron nu ook liberalen als Rutte en Kleinpaste zich tot dit groepsdenken hebben bekeerd is op zich ook al wonderlijk.

Natuurlijk zit er ook een kern van waarheid in het betoog van Kleinpaste. Teveel bestuurlagen zijn inderdaad deel van  het kwaad en niet van de oplossing. Je zou je kunnen afvragen wat naast Europa, Den Haag, de provincie, de waterschappen, de regioraad en de gemeenteraad die stadsdelen nog te doen zouden moeten hebben.  Echter die bestuurlijke spaghetti maak je niet los door het laatste stukje eraf te hakken met een botte bijl.  Van de stadsdelen is redelijk goed uit te leggen waar ze precies over gaan, kortgezegd alles dicht bij huis. De inrichting van de straat, ophalen van afval, welzijnswerk in de buurt; genoeg scholen in de wijk het is allemaal stadsdeel. Juist deze dingen kunnen leiden, terecht,  tot grote frustraties en ongenoegen van burgers als ze niet goed geregeld worden. En dat daar een laag van amateurpolitici opzit die aanspreekbaar is door hun medeburgers is een zegen. Niet gehinderd door al te veel kennis maar wel met gezond verstand kunnen die frustraties maar ook ideeën van medeburgers vertaald worden en via de politiek omgezet worden in bureaucratische daden. En dat in een liberaal stadsdeel als Zuid andere keuzes worden gemaakt, dan Noord waar de SP stevig in het zadel zit en dat voor problematiek in Nieuw-West een oplossing op maat wordt gezocht in plaats van het grote grijze gemiddelde voor iedereen, daar kan toch ook niemand tegen zijn.

Van de diverse gremia boven de stadsdelen wordt het al een stuk minder eenvoudig te begrijpen wie nu waar overgaat, en waarom dit is. De uitdaging van de bestuurlijke verfrissing moet mijn inziens daar gezocht worden.  De noodzaak om daar eens met een botte bijl, of nog effectiever, met  een scherp mes in te gaan snijden lijken mij een stuk urgenter dan afhakken van de jongste loot aan de democratisch stam.

Hoe gaan burgers en overheid met elkaar om en hoe kan dit beter? Dat is al sinds 1966 de hoofdvraag waar D66 zich mee bezig houdt. Ook op lokaal niveau in de deelraad van Oost spelen deze vragen. Hoe betrekt je bewoners en ondernemers bij nieuwe plannen en waar ligt de grens als het gaat om verantwoordelijkheid. Deze discussie werd afgelopen winter, dankzij de vele sneeuw weer actueel. Waar het vroeger normaal was dat iedereen zijn eigen stoepje schoonveegde,  wordt er nu naar de overheid gekeken.  Vaak met de armen over elkaar.  Dat het stoepje vegen uit de APV is verdwenen, vind ik een goede zaak. Immers, alleen regels die je kan en gaat handhaven moet je daarin opnemen. Maar met het verdwijnen van het moeten, verdween blijkbaar ook de verantwoordelijkheid van de burgers.  Dat het niet moet, wil niet zeggen dat het niet mag, is mijn antwoord op de vraag waarom ik wel  mijn stoep  sneeuwvrij maakte.

De vragen over van wie is de openbare ruimte, het publieke terrein, gaan natuurlijk veel verder dan alleen de sneeuw. Denk aan afval en vuil, zwervend of rondom een container. Maar ook op onderhoud van openbaar groen.  Ik wil dat we meer de verantwoordelijkheid terug kunnen leggen bij bewoners en ondernemers.  Laat, met goede afspraken, buurtbewoners hun eigen stukje openbare groen onderhouden.  Uit experimenten elders in het land blijkt dat dit leidt tot meer sociale samenhang en een hogere kwaliteit. Dit alles ook nog tegen lagere kosten.  Spreek met winkelstraatverenigingen af dat zij zelf hun winkelstraat schoon en sneeuwvrij houden. Ieder winkelt immers graag in een schone straat. Kortom, heb als overheid vertrouwen in je burgers en durf hen ook aan te spreken op de eigen verantwoordelijkheid. Sommige politici zeggen dat de overheid geen geluksmachine is; ik zou daar aan willen toevoegen dat de overheid ook geen schoonmaakmachine is.

Deze blog verscheen eerder als Kroniek op de website www.meer-online.nl :

http://meer-online.nl/index.php?option=com_content&view=article&id=1202:tiers-bakker-van-de-sp&catid=128:kroniek-politiek&Itemid=531