Woensdag, gehaktdag. Van oorsprong was woensdag de dag dat de slager zijn gehakt draaide. Maar sinds het jaar 2000 heeft het ook een politieke lading: Verantwoordingsdag .  De dag dat het kabinet verantwoording aflegt over het afgelopen jaar. Zijn de doelen bereikt en is het geld op de juiste manier uitgegeven; dat zijn de vragen die centraal staan.  Het zou, vanuit de volksvertegenwoordiger gezien, het hoogtepunt van het politieke jaar moeten zijn. Immers, controleren van het kabinet is de voornaamste bevoegdheid van de Staten-Generaal. Toch is deze woensdag-gehaktdag nooit echt aangeslagen. Waar Prinsjesdag  voluit wordt gevierd, met hoedjes en al, verloopt de Verantwoordingsdag vaak zonder enig slag of stoot.

In de lokale politiek is het vaak niet anders. De voorjaarsnota, de vergadering waar de begroting in de steigers wordt gezet, en de begroting worden vaak gezien als politieke hoogtepunten. Algemene of financiële beschouwingen worden uitgesproken; vergezichten geschetst en politieke paradepaardjes voluit de ruimte gegeven. Over het algemeen niet al te veel gehinderd door  enig realiteitszin. En de verantwoording, die komt er vaak bekaaid van af.

Zo ook bij ons in Oost. Het gebeurde de laatste jaren geregeld dat de behandeling van de jaarrekening op weinig enthousiasme kon rekenen. Enkele keren was ik de enige in de hele raad die er nog een paar woorden aan vuil maakte. Vandaar dat ik vorig jaar een poging heb gedaan dit feest der democratie wat meer cachet te geven, iets meer franje, toeters en bellen in de hoop dat de verantwoording de aandacht krijgt die het verdient.

Drie moties heb ik ingediend en allen werden ze aangenomen. Vandaar dat we dit jaar voor het eerst een officieel verantwoordingsdebat gaan houden. Niet alleen de cijfertjes controleren, maar verantwoording afleggen voor het hele gevoerde beleid. Zijn alle beloften die in de begroting zijn gedaan, ook werkelijk uitgevoerd en is het geld besteed waarvoor het bedoeld is.  Daarnaast moet er ook over ander politieke zaken verantwoording worden afgelegd door ons bestuur. In een jaar worden heel wat moties, amendementen aangenomen en toezeggingen gedaan. Vanaf nu moet eenmaal per jaar een duidelijk overzicht worden opgeleverd wat de status van uitvoering is. Zo houden we als raad veel strakker de vinger aan de pols. Tenslotte moet ook de raad zelf zich beter verantwoorden. Immers, wat je van  een ander verlangt, moet je zelf ook waarmaken. Show dont tell!

De komende weken gaan we zien hoe de uitvoering van mijn drie moties in de praktijk gaat uitwerken. Aan mij en mijn collega’s de taak te zorgen dat het gehakt deze woensdag lekker pittig en goed van smaak wordt.

Tot wie, anders dan de overheid, moeten burgers zich kunnen wenden als  een ander zich willens en wetens niet aan de regels houdt? Dat is de kern van het conflict rond de locatie De Guldenhof van zorgorganisatie Ons Tweede Thuis (OTT). Het is dan ook opmerkelijk dat de gemeenteraad van Amsterdam in dit dossier de kant kiest van de overtreder van het bestemmingsplan en de burger in de kou laat staan. Een reeds genomen besluit van de deelraad van Oost dreigt te worden overruled door de gemeenteraad, maar voor de vorm wordt de Burgemeester eerst nog op pad gestuurd.

Eén ding is duidelijk, ook voor de gemeenteraad, OTT heeft zich willens en wetens niet aan de regels gehouden. Het Parool  schreef dan ook op 8 november jl terecht dat de buren boos reageerden en de deelraad van stadsdeel Oost zich bedonderd voelde.  Toch worden deze buren nu gedwongen tot mediaton met OTT, maar zonder  een eerlijke kans. Het besluit van de meerderheid van de gemeenteraad (D66, Red Amsterdam en de PvdD stemden tegen ) is om verschillende redenen een bizarre vertoning.

Allereerst kiest de gemeenteraad voor mediation met een stok achter de deur. Als de buren en OTT niet voor 1 januari 2013 tot een oplossing komen, kiest de gemeenteraad partij voor OTT. Het besluit van de deelraad waarin OTT wordt gedwongen zich aan de regels te houden zal dan worden vernietigd, zo luidt het dreigement.  Bij de mediation is het stadsdeel overigens geen partij terwijl het juist het stadsdeel is dat tot handhaving van het bestemmingsplan heeft besloten en dat niet alleen maar  vanwege klachten van omwonenden. De mediation wordt hiermee een lege huls, immers  OTT heeft geen enkele baat bij een minnelijke oplossing, terwijl de omwonenden zich zo gedwongen zullen voelen om veel water bij de wijn te doen.

Dat de gemeenteraad een besluit van één van de deelraden dreigt te vernietigen, is op zich ook al een unieke gebeurtenis. De deelraad van Oost heeft in dit dossier uitgebreid de tijd genomen om alle aspecten te belichten en is al ruim een jaar geleden tot besluitvorming gekomen met een zeer ruime meerderheid van SP, VVD, D66 ,PvdA en Méérbelangen. Er is dus niet lichtzinnig besloten en de deelraad in Oost is zeker niet over één nacht ijs gegaan. Hoe anders ging dat in de gemeenteraad. Opgejut door wethouder Van der Burg koos een meerderheid in de Stopera voor de emotie en het sentiment. Zonder de feiten te kennen, zonder uitgebreide kennis van het gehele dossier.

Tenslotte laat deze meerderheid in de gemeenteraad een zeer kwetsbare groep enorm in de kou staan.  Namelijk de kinderen en hun ouders voor wie Guldenhof ooit bedoeld was.  Aan logeerplekken voor kinderen met een handicap is in Amsterdam en omstreken een enorme behoefte.  Zeker nu twee andere locaties op korte termijn gaan sluiten. Voor deze kinderen was de Guldenhof bedoeld, en het waren juist deze kinderen waarvoor omwonenden en deelraad van Oost in 2005 besloten Guldenhof mogelijk te maken.  Deze kinderen kunnen er  nu niet  terecht, dankzij OTT en dankzij het gemakkelijke sentiment van een groot gedeelte van de gemeenteraad.

Gisteravond organiseerde D66 Amsterdam Centrum een thema-avond voor het verkiezingsprogramma 2014.  Mij was gevraagd een stelling of dilemma te schetsen en deze in te leiden voor discussie. Mijn verhaal ging als volgt:

Beste D66-ers uit het centrum,

Zoals sommigen van u al weten woon ik zelf niet in het centrum maar in Oost, het bruisende stadsdeel tussen Amstel en het IJ, Van het Muziekgebouw tot ijburg, via Watergraafmeer tot aan de groene staart bij Ouderkerk, allemaal Oost.

Maar toch kom ik ook graag in het centrum van Amsterdam.  Voor theater of bioscoop, ik drink graag een biertje langs de Amstel en ga te kerk hier in de Westerkerk. Het centrum van Amsterdam is ook mijn centrum,  en niet alleen van mij ook van al die anderen die hier, al eeuwen lang, dagelijks komen om te ondernemem, tewerken, te recreëren te studeren.  En dan maakt het niet uit of ze uit Oost komen, of een ander gebied van Amsterdam, een ander gedeelte van Nederland of nog verder. Het Centrum van Amsterdam is van ons allemaal. Ons nationale, misschien zelf internationale dorpsplein.
Toch hebben, sinds de invoering van stadsdeel centrum in 2002, alleen de bewoners het hier voor het zeggen. Bewoners, u kent ze vast wel,  die ooit jong en voor weinig de mooiste plekjes hebben gehuurd of gekocht en nu, veelal ouder,  willen zij rust, reinheid en regelmaat in hun buurt.

De lokale politiek, de deelraad,  laat zijn oren veel te veel naar deze mensen hangen. Bang voor het electoraat, Bang voor de toorn van de babyboomers.  En al die andere stakeholders, te beginnen met ondernemers, maar vergeet ook niet alle andere Amsterdammers, Nederlanders, de  expats de studenten en de toeristen  het Centrum maken tot het  die dynamische en bijzondere plek hebben niets in de melk te brokkelen. Hoogste tijd om dit te gaan veranderen. Daarom is mijn stelling:

D66 moet zich hard maken voor meer invloed van alle stakeholders in het centrum ipv alleen belang van de lokale kiezer te dienen.

De reacties vanuit de zaal waren wisselend. Sommigen vonden dat wie te gast was, zich moest aanpassen en terecht niet te zeggen had. Maar gelukkig hoorde ik ook dat het nieuwe particpatiebeleid juist ook zo wordt ingericht dat iedereen uit de BOB (bewoners, ondernemers en bezoekers) vertegenwoordigd wordt.

Dit dilemma speelt natuurlijk niet alleen in Amsterdam Centrum. In Oost komt ook steeds meer grootstedelijk horeca, en ook bij hier de bijbehorende discussie.  Ook hier probeert D66 verder te kijken dan alleen het belang van de kiezer en bewoner, maar ook de belangen van de andere stakeholders mee a f te wegen.

Vandaag kwam  na 7 weken plots een einde aan de onderhandelingen in het Catshuis.  Nieuwe verkiezingen voor de Tweede Kamer lijken onafwendbaar. Hoogste tijd dus om de rekening op te maken. Wie zijn nu de winnaars en verliezers van deze situatie en hoe pakt dit uit als er pakumbeet in september naar de stembus moet worden gegaan.

Winnaars

1) Geert Wilders.

“Wie breekt, betaalt” luidt een politieke wet. Toch is Geert Wilders de grote winnaar op dit moment. Door nu te breken praat niemand meer over Hero Brinkman, hullie in Limburg, PVV-ers in welke statenvergadering dan ook. De PVV stond op imploderen en in de peilingen ging Geert langzaam onderuit. Extra bezuinigingen die vooral Henk en Ingrid zouden raken, zouden de boel nog erger maken. Dat proces is nu gestopt. Geert kan weer voluit doen waar die het best in is, populistisch taal uitslaan, niet gehinderd door welke verantwoordelijkheid dan ook. Het is de schuld van Europa (Islam is uit en Polen werkte toch niet zo erg goed) en die slappe Haagse elite. De breuk vandaag is een vlucht vooruit. Uitstel van executie voor tenminste een paar jaar.

2) PvdA

De tweede winnaar is de PvdA. Niet dat ze boven de huidige 30 zetels zullen komen, maar intern zit de sfeer er goed in. De wittebroodsweken van Diederik Samsom worden een paar maanden verlengd. Didi is de leider en niemand gaat het nu tegen hem opnemen in een lijsttrekkersstrijd. Verkiezingen over 2 jaar zouden zijn uitgemond in wederom een machtsstrijd, Samsom versus Lodewijk Asscher. Dezelfde Asscher kan nu rustig in een volgend kabinet wennen aan Den Haag op een mooie ministerspost en daar langzaam profiel opbouwen. Je stemt Samsom en je krijgt Asscher erbij.

3) CDA

Als er een partij klaar voor verkiezingen is, dan is het het CDA.  De rust is allang weer wedergekeerd en Maxime Verhagen maar zeker ook Martijn van Helvert in Limburg hebben laten zien waar het CDA voorstaat; Een stabiele middenpartij die voor eigen achterban het maximale rendement eruit sleept, maar ook een streep durft te trekken. Tot hier en niet verder. Het zal mij dan ook niet verbazen als over enkele jaren gaat blijken dat de breuk gister in Limburg zorgvuldig is geregisseerd door het CDA. Dat CDA nu geen echte leider heeft, is voor deze partij geen probleem. Dat heeft Jan Peter Balkenende in 2002 laten zien. Of het nu Camiel, Sybrandt  of  Jan Kees (wie van de drie is de hetero) wordt, het CDA zal een stuk groter worden dan de huidige peilingen doen voorspellen.

Verliezers

1) GroenLinks

GroenLinks, Jolande..ach.. Te kort leider om af te serveren, te lang om te weten dat het niets is en niets wordt. Een namaak Femke, en dan ook nog uit Venlo. De gedroomde opvolger Kathalijne is nog niet beschikbaar. Tot 2014 moet zij voor de kinderen zorgen, omdat haar man Maarten nu een paar jaar mag werken.

2) SP

Die olijke Roemer doet het leuk in de peilingen. Maar als het straks om het eggie gaat, dan zal voor veel kiezers de linkse Samsom een veel aantrekkelijker alternatief blijken. Immers SP gaat niet regeren, niet zonder heel veel water bij de wijn te doen. Dat die andere populist Geert dat ook doet, maakt niet uit.  Die neemt itt de SP de politiek immers toch niet serieus. Kortom, Samsom voor de realistische linkse stemmer, Geert voor wie van populisme houdt. En Roemer..ach die doet het best leuk, maar erop stemmen..

Om het even

1) VVD

De premierbonus zal mager zijn, maar de VVD zal wederom de grootste worden. Rutte 2 komt erwel. Een paar zeteltjes erbij voor de moeite.

2) D66

Hard maar waar. Ook D66 zal geen grote sprong voorwaarts maken. Hervormingen op de arbeids- en woningmarkt dat gaat iedereen nu min of meer verkondigen.  Van de “het was mijn idee en ik ga het verst” retoriek van Pechtold, zal niemand wakker liggen. En hoewel Rutte zich niet van zijn meest liberale kant heeft laten zien de laatste 2 jaar, er zullen maar weinig VVD-stemmers,  nu echt liberaal en dus D66 stemmen. Zeker niet  als daardoor niet Rutte maar Samsom premier dreigt te worden. Kortom,  D66 heeft weinig groeipotentie en zal blij moeten zijn met een paar zetels extra.

Glazenbol

Stel we krijgen verkiezingen in september 2012 dan is mijn voorspelling op dit moment

VVD 35; PvdA 29; PVV 20; CDA 20; SP 17; D66 13, GL 8 , CU 4, SGP 2, DP 2; Dat is dus gewoon Paars3! Of VVD-CDA-D66-GL; mij om het even.

De geruchten gingen al langer, maar gister werd het officieel bekend. Loveland komt op Koninginnedag naar het Oosterpark. En dat is goed nieuws, voor Oost, voor Loveland en voor iedereen die van een feestje houdt. Vorig jaar werd al bekend dat het aantal feesten op Koninginnedag in het centrum van Amsterdam drastisch wordt verminderd. De zoveelste stap in een jarenlange trend van minder mogen, minder willen. Ik heb toen al gepleit om een aantal van die feesten naar Oost te halen. Immers, in Oost is er genoeg ruimte;  maar vooral in Oost willen we graag. Niet voor niets zijn de hipste clubs, denk aan TrouwAmsterdam en Canvas hier al gevestigd. En staan we in Oost open voor nieuwe activiteiten en frisse ideeën.

Onze wethouder Jeroen van Spijk is de grote motor achter deze ontwikkeling. Actief benaderd hij festivalorganisatoren en laat ze zien wat en waar er mogelijk is. Het magneetfestival  in 2011 op het Zeeburgereiland was hiervan een mooi resultaat. En nu dus Loveland. Tel daarbij op voor Koninginnedag 2012  het mogelijke nieuwe strand in Oostpoort, maar ook ouwe getrouwe als het Bredewegfestival en het is weer duidelijk. Oranje Bruist;  Oost Bruist.

Paniek bij de PvdA vorige week. Drie kandidaten hadden zich gemeld voor het partijleiderschap, allen man. Op zaterdag kon iedereen opgelucht adem halen. Nebahat Albayrak werd ook kandidaat. Niet zo maar een kandidaat, maar de eerste vrouwelijke kandidaat, zo konden we overal lezen. Voor ieder die het nog niet zeker wist, langer twijfelen was niet nodig; Nebahat is een vrouw. Opgelucht kon de partijleider (m/v) strijd nu echt van start gaan.

Bij geen andere politieke partij is het geslacht van een politicus zo belangrijk als bij de PvdA. Op iedere kandidatenlijst voor welke raad dan ook staan vrouwen en mannen netjes om en om.  Er wordt net zolang gezocht naar de juiste hoeveelheid van elk tot het plaatje klopt, geschiktheid is van latere zorg.

Ook op etniciteit worden de kaarten bij de PvdA altijd zorgvuldig geschud. Onder het mom van heers en verdeel is er altijd een goede spreiding. Is de hoogste allochtoon van Turkse afkomst, dan is de eerst volgende Marokkaans en degene daarna weer Surinaams.  Behalve je wieg is het nog van invloed waar je bed staat. Dus worden de provincies niet vergeten,   regionale herkenbaarheid noemen ze dat. Kortom,  eerlijk zullen we alle baantjes verdelen.

Opvallend is het dus dat bij een partij waar geslacht, afkomst en zelfs woonplaats zo zwaar meewegen, seksuele voorkeur niet  telt, of in ieder geval niet positief telt. Bij de laatste verkiezing van de Tweede Kamer stond de hoogste PvdA-homo op plek 39. In vergelijk de ChristenUnie scoorde met plek 41. Maar ook in de periode 2006-2010 kende de fractie van PvdA in de Tweede Kamer geen enkele openlijk homo of lesbo. Peter Rehwinkel, kamerlid tot 2002,verklaarde dat zijn homoseksualiteit zelfs tegen hem heeft gewerkt binnen zijn partij .

Persoonlijk ben ik niet zo van het indelen in hokjes.  Het leidt namelijk al gauw tot  excuustruzen of een neger omdat het moet. Maar ben je, zoals de PvdA, een voorstander van dit beleid, doe het dan ook goed. De homo’s  ”vergeten” is dan toch zeer merkwaardig, of zelfs verdacht. Dan zeg je; “Bij de PvdA telt iedereen verplicht mee. Iedereen behalve homo’s.”