Door Pieter van Midwoud
Vorige week stonden er voor het eerst in de geschiedenis boze mensen voor het huis van de Bundespresident, a la islamitsch gebruik, met hun schoenen te zwaaien.
Niet iedereen weet dit: Angela Merkel bekleedt niet het hoogste ambt in Duitsland! Het hoogste ambt wordt bekleed door de Bundespresident. Zijn rol is tamelijk vergelijkbaar met die van de Nederlandse Koningin. Hoewel hij op papier de hoogste baas is die elke wet moet onderschrijven, is de functie voornamelijk ceremonieel en werkt de Bundespresident als vertegenwoordiger van Duitsland op handelsmissies en functioneert hij als troostende vader bij binnenlandse rampen. De huidige Bundespresident, de heer Wullf, heeft zich aardig in de nesten gewerkt en moet nu vrezen voor zijn toekomst.
De affaire begon op 12 december. De Bildzeitung publiceerde een artikel waarin zij beschreven dat de Bundespresident in zijn tijd als minister-president van Nedersachsen, gelogen heeft tegen het parlement. Hij beweerde destijds namelijk, naar aanleiding van vragen van dat parlement, nooit een lening te hebben ontvangen van de Firma Geerkens. Bild had echter uitgevonden dat Wullf wel degelijk een half miljoen van mevrouw Geerkens had geleend, voor een huis in Hannover. Deze lening werd kort na de parlementaire vragen afgelost door een bij de BW bank aangegane lening. Ook niet helemaal fris, want hij had deze lening voor de lage rente van 4% gekregen terwijl hij net daarvoor de bank met politieke instrumenten van de ondergang had behoed.
Toen het artikel uitkwam was Wullf net op reis in de Golf regio, maar hij liet desgevraagd weten dat hij niet had gelogen omdat hij de lening van de persoon Geerkens had gekregen en niet van het bedrijf. Als dit al waar was, was het natuurlijk zwak. Om verwarring te voorkomen was het natuurlijk handig geweest dit er toch even bij te vermelden. Der Spiegel kwam er echter enige dagen later achter dat er wel degelijk direct van de firma was geleend en dat Wullf in zijn tijd in Nedersachsen ook nog eens gebruik had gemaakt van door verschillende bedrijven beschikbaar gestelde reizen en vakantiehuizen. Het roepen om zijn aftreden begon, ondanks pogingen van Wullf om duidelijkheid te creëren.
Een en ander zou misschien nog wel met de mantel der liefde bedekt kunnen worden (Duitsland heeft genoeg aan zijn hoofd), als niet op 1 januari twee grote kranten bekend maakten dat Wullf kort voor de publicatie van het artikel in Bild met de redactie van de krant had getelefoneerd en gedreigd had alle verdere samenwerking op te zeggen als het artikel zou worden uitgebracht. En dat kon natuurlijk niet, want dan kwam de persvrijheid in het geding.
Met kronkelen en draaien en “hand op mijn hart interviews” probeerde Wullf er nog uit te komen. Zo zou hij niet hebben geëist het artikel te schrappen, maar het slechts een dag uit te stellen. Bild, die op zich geen behoefte had aan een oorlog met de President, was echter genoodzaakt te melden dat deze uitspraak niet klopte en dat het wel degelijk om een dreigtelefoontje ging over het cancellen van de publicatie.
De media is natuurlijk erg geprikkeld door de hele affaire en ondanks dat de meeste politieke partijen er nog weinig over kwijt willen, lijken de dagen van Wullf geteld. En dat is na de vorige Horst Köhler alweer een man die het “eervolle amt van Bundespresident” niet naar behoren kon uitvoeren.
Tot slot mag u uzelf de vragen stellen of u een half miljoen over zou hebben voor dit huis in Nedersachsen.
