Door Casper Wuite
“De Egyptische revolutie is in gevaar.” Ik lees de woorden van de leiders van de Moslimbroederschap in de krant bij de kandidaatstelling van Moslimbroeder Khairat El-Shater voor het presidentschap en luister stil naar de geluiden van buiten. Het is rustig in Caïro. Maar schijn bedriegt. De politieke spanningen in Egypte lopen op nu het land het einde van de officiële transitieperiode nadert.
Het is een jaar na de euforie van Tahrir plein. Als je de internationale media leest, staat er veel op het spel – het seculiere en liberale karakter van de staat (lees: de Islamistische dreiging), de pro-Westerse houding van de regering (lees: het vredesakkoord met Israël), en het succes van de revolutie (lees: de universele rechten van de mens).
Laten dit nu juist de belangen zijn waar het merendeel van de Egyptenaren zich op het ogenblik nauwelijks druk om maken. Met een begrotingstekort van 12 procent, meer dan 50 procent van de bevolking onder de armoedegrens, een jeugdwerkloosheid van rond de 20 procent en een explosief groeiende (beroeps)bevolking staat Egypte aan de vooravond van een financiële crisis én een economische crisis. Zoals Jan Schaefer, voormalig PvdA politicus, eens zei: “In geouwehoer kun je niet wonen”.
De Moslimbroederschap, in tegenstelling tot veel andere (liberale) partijen, beseft dit donders goed. In de laatste maand heeft zij dan ook noodgedwongen de confrontatie gezocht met het militaire regime. Ten eerste door het indienen van een motie van wantrouwen tegen de overgangsregering onder leiding van oud-gediende Kamal Ghanzouri. En nu dus met de verrassende kandidaatstelling van El-Shater voor het presidentschap.
Een Egypte met een islamistisch parlement èn president is het schrikbeeld van het Westen en de Opperste Raad voor de Strijdkrachten in Egypte. Maar met meer posities komt ook meer verantwoordelijkheid en de Moslimbroederschap staat voor de grote taak om oplossingen aan te dragen voor de crises. Dit maakt Egypte tot een uniek laboratorium. Hoe zal de politieke islam de modernisering te lijf gaan of naar haar hand zetten zonder in het bezit te zijn van grote hoeveelheden olie?
Politieke gematigdheid en economisch pragmatisme zullen naar verwachting de boventoon voeren in de komende jaren. Dit zal niet resulteren in de moderne seculiere staat waar het Westen op hoopt. Maar een revolutionaire default is geen alternatief. Dat zouden ze in het Westen moeten weten.