Door Odile Swankhuizen
Voor D66 heb ik me opgegeven als internationaal correspondent. Dat betekent onder andere dat je de partij op de hoogte houdt over het politieke wel en wee in jouw land. Mijn land. Dat zijn er twee en in geen van beiden heb ik ooit gewoond. Geen idee hoe de kleine middenstander, huizeneigenaar of topkok over het land denkt of waar ze tegenaan lopen. Ik weet misschien meer dan de gemiddelde nieuwskijker over de politiek daar, maar een goed beeld ervan hebben? Maar de interesse is er wel. Ditzelfde geldt waarschijnlijk ook voor de meerderheid van jullie – mijn lezers. Mijn komende stukjes gaan dus een verslag worden van mijn onderzoek naar de politieke ins en outs in mijn landen.
‘Mijn’ landen. Allereerst is dat Zwitserland. Het land dat maar niet bij de rest wil horen. Geen lid van de EU of de NAVO en pas sinds 2002 één van de Verenigde Naties. En dat terwijl ze letterlijk midden in Europa liggen en er gewoon niet omheen kunnen. Groot-Brittannië kan zich tenminste nog distantiëren door de EU ‘continental’ te noemen, maar dat argument gaat voor de Zwitsers niet op. Je vraagt je bovendien af waarom ze niet bij ons willen horen. Zwitserland is een soort EU in het klein: het is een Confederatie van 26 kantons met elk hun eigen grondwet, regering en rechtbank. Het land is viertalig en Genève is een internationaal ‘bolwerk’. De stap naar lidmaatschap van de EU kan dus nooit zo groot zijn.
Het interessante aan de Zwitserse politiek is het feit dat ze referenda hebben. Ik ben half-Zwitsers en mag meerdere keren per jaar stemmen. Binnen D66 zorgt dit onderwerp voor heftige discussies, maar daar is het de normaalste zaak van de wereld. Zwitserland fungeert voor ons dus als een heerlijk voorbeeld van wat er goed en fout kan gaan als je de burger de macht geeft (denk aan het minarettenverbod recentelijk)
In het zuiden grenst Zwitserland aan Italië – mijn andere land. Het land waar ik van hou (vooral van de taal – ik ben net afgestudeerd in Romaanse Talen en Culturen), maar waar ik nooit langere tijd zou kunnen wonen. Berlusconi (oftewel Caesar) is berucht, daar hoef ik niets over uit te leggen. Sophie probeert nu opnieuw via de Europese Unie zijn macht in de dammen. De vorige keer scheelde het maar een paar stemmen, we zullen zien hoe het dit keer uitpakt .
Italië is sinds 1948 een democratie, officieel. Maar hoe democratisch is een land als sommige mensen maar één keus hebben? Als het brood en de spelen in de handen van één man zijn? Als de poten onder de stoel van de oppositie worden weggezaagd? Tenminste, dat is hoe wij het hier zien. Wat vindt Italië nou echt? En hoe gaat de oppositie hiermee om? Om preciezer te zijn, hoe gaan onze zusterpartijen hiermee om? The truth is out there…
Tags: internationaal, Italie, Zwitserland