Gisteravond waren de politieke partijen in West uitgenodigd om te komen debatteren met de Alliantie voor een Rechtvaardig Amsterdam. Dit is een samenwerkingsverband van zo’n 17 zelforganisaties. Volgens wikipedia is ‘zelforganisatie het proces waarbij in een chaotisch systeem spontaan structuren ontstaan.’ Oftewel, de kracht van mensen!
Want krachtig waren de mensen in de zaal. Er was een grote zorg voor de toenemende armoede in de stad, voor de moeizame weg naar de arbeidsmarkt voor velen. Ook de wens voor sociale cohesie was groot. Het mooie is dat als deze voornamelijk Turkse en Marokaanse mannen het levende voorbeeld waren van sociale cohesie, de kracht van de individu die opstaat en samen met anderen de mouwen opstroopt omdat hij vind dat er iets moet veranderen.
Voor D66 is het belangrijk dat dergelijke initiatieven met een duidelijk doel de benodigde faciliteiten krijgen om hun werk te doen. Een meneer vertelde hoe ze nu al 12 jaar dezelfde subsidie kregen en elk jaar weer door dezelfde uitgebreide papiermolen moesten om weer diezelfde subsidie aan te vragen. Of dat nou niet wat eenvoudiger kon.
D66 wil dat een dergelijke organisatie, als het nut en de doelmatigheid evident is, niet zijn kostbare tijd kwijt moet zijn aan een jaarlijks terugkerend ritueel met een jaarlijks terugkerende uitkomst: ja, u krijgt wederom dezelfde subsidie. Maar subsidie is niet altijd hetgene wat nodig is. Een beschikbare en betaalbare ruimte is soms al voldoende.
De suggestie die gisteren werd gedaan was om niet alleen naar de kosten van organisaties te kijken maar ook naar de meerwaarde. Wat besparen we als deelraad als een dergelijke organisatie zijn werk goed doet en bijvoorbeeld mensen uit een sociaal isolement weet te krijgen, of naar een baan weet te helpen.
D66 denkt dat de beste weg uit armoede nog steeds het hebben van werk is. Uit het deze week verschenen rapport van het Rode Kruis blijkt dat 1 op de 5 Amsterdammers in armoede leeft, vaak in een sociaal isolement verkeerd, een slechtere gezondheid heeft en zelfs 10 jaar (!) eerder sterft. Het huidige bestuur van de stad heeft hier geen verandering in kunnen brengen.
Op stadsdeelniveau kunnen wij vooral de dingen beter en anders organiseren. Het bundelen van krachten. Onlangs sprak ik met Ibrahim van Buurtparticipatie in de Kolenkit die bij het stadsdeel wel 8 aanspreekpunten heeft. Hij vertelde dat als hij al bijna door de administratieve bomen het bos niet meer kon zien, hij wel begreep dat iemand die zichzelf uit armoede of een isolement moet zien te halen meteen vastloopt. Dat moet dan ook anders vinden wij. Een bereikbare overheid, die niet meteen allerlei drempels opwerpt maar die in heldere taal mensen verwelkomt. Een overheid voor de bewoners van dit stadsdeel. Een soort buurtwinkel waar mensen laagdrempelig binnen kunnen stappen en zich veilig voelen en eerst eens hun verhaal kwijt kunnen.
Vervolgens willen wij maatwerk leveren. En dat is goedkoper. Gerichte training en cursussen, gerichte hulp op individuele situaties maken het verschil. De massa voorbij, de kracht van de individu, verbonden door passie voor een mooi en krachtig West. Anders ja, D66!