Wat ons – raad en college – niet lukt om in beeld te brengen, wordt door de insprekers in één keer overtuigend helder gemaakt: de meerwaarde van het theater voor Houten. Ik voelde bijna een gevoel van schaamte dat wij als raad hier al zo lang zo moeizaam mee omgaan.

Wij zitten eigenlijk nog steeds naar het financiële plaatje van het theater te kijken vanuit de oorspronkelijke ideeën over dit theater, als vervanging van de voorstellingen in de raadzaal. En zo blijven we maar denken in termen van dat het theater meer kost dan begroot. Ja, dat lijkt me, denk ik dan … Zouden we niet naar een gesprek over het theater moeten gaan waarin we het theater benoemen in termen van wat het theater werkelijk betekent voor de Houtense samenleving, op dit moment en voor de toekomst van Houten. En dat is een compleet ander en veel groter verhaal dan bij de start werd gedacht. Helaas hebben we dat nauwelijks in beeld, wat overduidelijk werd door de vele insprekers, Volgens mij zullen we in de Raad dan een heel ander gesprek voeren over de werkelijke waarde van het theater en wat we daar voor over (moeten!) hebben. En dan zullen we ook veel genuanceerder naar het financiële plaatje van het theater kijken, want volgens mij doet het theater het financieel waanzinnig goed (goed (zie de vergelijk met andere steden die adviesbureau LaGroup heeft gemaakt).

Tenslotte, bij de vragen over de professionalisering van eindverantwoordelijkheid bij aanwezigheid van bezoekers in het gebouw aan de insprekende vrijwilliger, voelde ik plaatsvervangende schaamte. Ik heb veel moeite met de twijfel van de Raad over de professionalisering, want hoe kunnen we nu vasthouden aan het archaïsche idee dat het toch best goed gaat met vrijwilligers in een rol van eindverantwoordelijke bij diverse voorstellingen in het theater? Want we weten allemaal dat als er maar iets gebeurt we om het hardst gaan roepen dat we ons zeer verbazen dat het theater de organisatie niet professioneel had ingericht, want het bestaat toch niet in een goed georganiseerd land als Nederland dat we de veiligheid niet serieus nemen ….

Peter Hoogenveen
commisielid D66 Houten

De avond werd gevuld met gesprekken over diverse thema’s zoals de gemeentelijke financiën, ruimtelijke ordening en duurzaamheidsvraagstukken. Erg inspirerend om te ervaren dat mensen direct mee beginnen te denken en hulp aanbieden om beleid te realiseren. In deze politiek-economische tijd kan actieve participatie een mogelijk wenselijke aanvulling zijn op het werk van de gemeentelijke beleidsmedewerkers.

Ook de D66 standpunten op de diverse terreinen kwamen aan bod. Hierbij liep de lokale en landelijke partijpolitiek voor mij als nieuw lid soms verwarrend door elkaar maar aan het eind van de avond was mij dit een stuk duidelijker.
Persoonlijk heb ik de avond als leerzaam en waardevol ervaren en zie uit naar een mogelijk vervolg hierop.

Hartelijk groet,
Michel Schuurman

Er is geen gemeente in Nederland die zo zijn grootschalige ruimtelijke ontwikkeling weet te plannen. Het gaat immers om geld, dat per definitie schaars is en dus in een reeks van jaren worden uitgegeven. Het gaat ook om initiatiefnemers die op tijd klaar moeten zijn met hun plannen , en later met hun uitvoering; Het gaat om voorzieningen die pas renderen als er genoeg mensen wonen en dus per definitie te laat komen. Dat is de werkelijkheid van Vinex, ook in Houten.

Gelukkig zijn er bestemmingsplannen, waarin we vroegtijdig kunnen vastleggen wat er op termijn nog moet gebeuren. Nieuwkomers in Houten-Zuid kunnen daarin nalezen welke bouwplannen nog zullen worden gerealiseerd nadat zij komen wonen in hun nieuwe woning. Dat geldt ook voor de bewoners langs de Oosterlaakplas. Zij hebben al vele jaren een mooi uitzicht op een bouwkavel die maar niet wil lukken. Thans is projectontwikkelaar Dura Vermeer aan zet om woningen te realiseren, nadat voorheen WCN/Phanos hier bouwrechten had. Het plan van Dura Vermeer is slecht ontvangen bij de bewoners. Het nieuwe college heeft de oorspronkelijke plannen eerst terug gebracht binnen de bestemmingsplangrenzen. Inmiddels heeft Dura Vermeer aangekondigd het plan over een andere boeg te willen gooien en wachten de burgers en de gemeenteraad vooralsnog op nieuwe plannen. En zo wordt deze plek voorlopig weer even met rust gelaten, maar vermoedelijk niet lang….

Tijdens een werkbezoek aan vertegenwoordigers van de omwonenden vroeg één van hen aan mij: ‘Waarom moeten hier eigenlijk huizen komen?’ Mijn korte antwoord was: ‘Omdat we dat met elkaar hebben afgesproken!’ Net zo als de huizen aan het Rimpelmos en het Riviermos zijn gerealiseerd, zullen ook de woningen langs de oude Beusichemseweg worden gebouwd. Zo goed mogelijk ingepast, transparant qua proces en waar mogelijk met inspraak van de omwonenden, maar afspraak is afspraak.

Burgerparticipatie betekent niet dat plannen van laatkomers kunnen worden tegengehouden door vroegkomers. Burgerparticipatie betekent wel dat omwonenden vroegtijdig en juist worden geïnformeerd over ontwikkelingen in hun directe omgeving en -waar mogelijk- ruimte krijgen om hun inzichten te delen met de plannenmakers, de gemeente en de besluitvormers. Als de plannen ingrijpend veranderen gaat het participatieproces overnieuw. Het besluit van het college van B&W om het nieuwste plan van Dura Vermeer niet direct naar de raad te sturen, maar eerst met de omwonenden te gaan bespreken, is dan ook volkomen terecht.

Hans van Zijst

Eric van Vliet

Hans van Mierlo was geen gewone politicus. D66 is ook niet begonnen als een normale partij. Het was in 1966 een beweging die messcherp aanvoelde dat er reden was om belangrijke veranderingen aan te brengen in de politieke cultuur van Neerland. Een beweging die de oude Thorbeckiaanse waarden ter discussie stelde en voorstellen deed om in de rolverdeling tussen burgers en politici drastische wijzigingen aan te brengen. Hans van Mierlo was het boegbeeld van deze democratische beweging en is dat altijd gebleven.

Ik heb zijn terugkeer in het midden van de jaren negentig zeer bewust meegemaakt. Zijn speeches op de congressen over deelname aan Paars waren meeslepend. Zijn discussies met de andere partijleiders rond verkiezingen doorspekt van intelligentie en humor. Hij was de belichaming van D66, charismatisch en altijd optimistisch. Zelfs die ene keer toen hij ons allemaal verraste met het interview waarin hij aangaf dat D66 misschien wel klaar was en zich zelf moest opheffen. Op het congres, enkele dagen later, beantwoordde hij die vraag zelf negatief: er was en is reden voor D66 om in de Nederlandse politiek een rol van betekenis te spelen.

Hans van Mierlo is altijd blijven geloven in de kracht van D66, als redelijk alternatief voor ‘oude politiek’, als vernieuwer van het bestel. Ook in de moeilijke jaren van deze eeuw heeft hij onze leiders geïnspireerd om door te gaan en niet op te geven. Hij was verheugd over de recente wederopkomst en steunde Alexander Pechtold tot op het laatste moment.

Wij verliezen een groot leider. Maar zijn gedachtegoed leeft voort in onze partij en in ons.

Hans van Zijst

Ik vind het Rond niet geslaagd, nooit gevonden trouwens, maar ook na de recente opknapbeurt niet. Dat komt omdat de kerngedachte van het plein niet is veranderd. Sterker nog: het ziet er nog steniger uit dan weleer door ook de zuidwest kant vol te bouwen. Mijn grootste zorgpunten zijn de uniformiteit van de bebouwing en de afwezigheid van de groenstructuur. Beide zijn een bewuste keuze van de toenmalige stadsarchitect.

Het Rond was geïnspireerd op Il Campo van Siena, inderdaad een boomloos plein, maar vol van diversiteit in de bebouwing, hoogteverschillen, pallazzo en terrassen, en een rijke traditie. Het Rond mist dat allemaal. Een gelijke hoogte, uniforme appartementen en een groot leeg plein, behalve op de donderdagse markt. En vooral altijd tochtig en kil. Niet gewoon koud, maar kil. De jongste uitbreiding met de smal ogende straat naar de Molenzoom maakt het er niet beter op. Het ligt altijd in de schaduw en het is er niet prettig verblijven. Geluid ketst tussen de wanden heen en weer.

De karakteristieke structuur van de Groenzone die twee waterplassen dwars door Houten met elkaar verbindt, ontbreekt plots in het Centrum. Alleen het water liep door. Ik heb die keuze nooit begrepen. Dat groen had juist de kwaliteit kunnen brengen die bijvoorbeeld met de lindebomen op ‘t Plein in het Oude Dorp wel wordt bereikt.  Al was er maar één bomenrij doorgetrokken om de verbondenheid van Noord-Oost en Noord-West te symboliseren, dan was het wat mij betreft al goed geweest.

Kan het anders? Natuurlijk kan het anders, namelijk met het doorbreken van de monotone bouwhoogte, meer variatie in bouw en verspringende gevels, een bomenlint in het verlengde van de groenzone, meer terrassen en meer sociaal-culturele en sportactiviteiten op het Rond in het seizoen. Een plein waar mensen verblijven (zoals Il Campo) in plaats van zo snel mogelijk oversteken. Gaan we het dan nu weer veranderen? Nee! Als we flink bij kas zouden zijn, was me dat de investering waard, maar Houten is de komende jaren allerminst goed bij kas. Ik vind het investeren in mensen, onderwijs, wonen en zorg belangrijker dan de beleving van een plein. Dus de tweede revisie van het Rond zal wat mij betreft moeten wachten. Maar laten we alsjeblieft leren van dit plein als we de Slinger inrichten (zie mijn blog over de Slinger).

Voorgaande blogs van Hans van Zijst lees je hier

Ik ben niet zo van de schriftelijke vragen over klein leed. Teveel voor de buhne! Ik praat meestal met de wethouder die het betreft, en laatst ook eens -meer in algemene zin – met de burgemeester. Het is frappant dat uit statistieken en enquêtes van de gemeente vaak grote tevredenheid bij de burgers naar voren komt en dat tegelijkertijd onze mailbox regelmatig kleppert met burgerzorgen. Deze tegenstelling kan niet onbesproken blijven. Voor D66 Houten is het een belangrijke reden om in de komende verkiezingen meer aandacht te vragen voor een omslag in de cultuur van burgerparticipatie en behandeling van burgerklachten. Het kan immers niet zo zijn dat de behandeling van een klacht er toe leidt dat de klagende burger na de behandeling nog bozer, gedesillusioneerder of gekwetster is dan daarvoor.

Het is in Houten aangenaam wonen, maar daarmee nog geen Nirwana. We moeten met elkaar op buurt-, wijk- en kernniveau de samenleving samen maken. De rol van de gemeente wordt daarbij nog wel eens overschat. Daar waar burgers verwachten dat het afnemende sociale cement in de samenleving zal worden opgevuld door de gemeente, is mijn antwoord: probeer meer zelf op te lossen, met de buren, met de straat, in de wijk. Onze teentjes zijn steeds langer en we worden luidkeelser als er op getreden wordt. Mijn reactie: het mag wel een onsje minder….

De burger heeft niet altijd gelijk, maar wel altijd recht op een goede en oplossingsgerichte benadering vanuit ambtenarij en politiek. Veel meer dan nu het geval is, moet daar regie op gezet worden. Veel meer denken vanuit de burger dan vanuit de regels. Veel meer denken in wegnemen van de irritatie. En bovenal helder zijn over het waarom van een besluit. Ik denk dat hier een wereld te winnen is, zowel in het oplossend vermogen van de straat en de buurt als in de omgang met burgers vanuit het gemeentehuis.Van beide kanten dus. En als dat onverhoopt nog niet leidt tot een bevredigende oplossing, mag u mij mailen en vragen wat ik er aan ga doen…..

Hans van Zijst, lijsttrekker D66 Houten

Voorgaande blogs van Hans van Zijst lees je hier

En daarmee confronteerde hij mij met een dilemma, want als rechtgeaard sociaal-liberaal vind ik dat de overheid (en dus ook de gemeente) niets te zoeken heeft achter de voordeur. Burgers hebben een eigen verantwoordelijkheid om hun leven in te richten naar eigen goeddunken. De overheid regelt de kwaliteit van het publieke domein, maar bij de voordeur houdt het op. Gelden er andere regels voor mensen die weliswaar zelfstandig wonen, maar door psychiatrische problemen zorg en hulp mijden? De parallel met euthanasie drong zich bij mij op en daar vind ik: eigen verantwoordelijkheid, geen overheidsbemoeienis.

Tegelijkertijd krijg ik uit het wijkwerk, de medische stand en vanuit het gemeentehuis signalen dat er een kleine groep medebewoners is die de weg een beetje kwijt is. Het gaat niet om een duidelijke keuze om geen zorg te willen, eerder om het ontlopen van contacten met anderen en het in zichzelf gekeerd zijn. Zouden we hen niet moeten helpen om hun leven weer op de rit te krijgen?

Uiteindelijk heb ik voor het amendement van Rensen gestemd. Hij roept het college op om de groep zorgmijders eerst eens beter in kaart te brengen en hen in contact te brengen met zorgverleners. Daar kun je nauwelijks tegen zijn….. maar ergens in 2010 hebben we dat inzicht en dan komt de vraag terug: mag je iemand die hulp weigert, hulp opdringen, tot in zijn of haar woning? Ik neig langzamerhand naar een positief antwoord als er een gegronde reden is, zoals bij mensen met (ernstige) psychische problemen. Maar zonder gegronde reden is er geen reden voor bemoeizorg vanuit de gemeente. Ik zal het onderzoek van de gemeente met grote belangstelling volgen in de hoop dat ‘een gegronde reden’ duidelijk gedefinieerd zal worden.

Voorgaande blogs van Hans van Zijst lees je hier

Voorgaande blogs van Hans van Zijst lees je hier

Waarom Noord-Oost? Enkele jaren terug heb ik mij verdiept in de demografische gevolgen van de aanleg van Houten-Zuid. Algemeen werd aangenomen dat de nieuwe woningen werden gekocht of gehuurd door mensen van buiten Houten. In de praktijk bleek echter ook een grote interne volksverhuizing plaats te vinden. Veel Houtenaren die zich inmiddels een beter huis konden veroorloven, gingen van Noord naar Zuid. Hun achtergebleven woningen werden gehuurd of gekocht door nieuwkomers. Voor deze nieuwkomers bestond weinig aandacht, omdat zij in ‘oude’ wijken gingen wonen. Het toenmalige leefbaarheidsonderzoek dat de gemeente tweejaarlijks uitvoert, toonde een relatieve negatieve verschuiving in tevredenheid en toename van eenzaamheid.

Ik vroeg met een vlammend betoog aandacht voor deze ontwikkeling. Ik wilde meer geld voor de sociale cohesie in de oudere wijken, en op basis van de getallen primair in Noord-Oost. De reacties waren vooral: ongeloof en ontkenning. Maar in het jaar dat er op volgde won ik steeds meer raadslieden aan mijn zij. Uiteindelijk is er geld gereserveerd voor meer opbouwwerk. Toen nog een jaar later de directeur van Klavertje Vier haar visie op de brede school voorhield aan de raadsleden, bleek mijn beeld vanuit de wijk bevestigd te worden. Inmiddels is er een hoop gebeurd: de eerste sociale wijkkaart, een wijkfeestdag, en veel extra aandacht in opbouwwerk e.d.

Rest nog een mooi centrum, waar de activiteiten die bewoners zelf met elkaar kunnen organiseren, gaan plaatsvinden. Een kloppend hart voor Noord-Oost! Ondanks de financiële crisis zullen we met elkaar zowel een locatie als een budget vinden, waarmee ook deze wijk haar ‘vuurtoren’ krijgt. Het is wat mij betreft een grote prioriteit voor het nieuwe college.

Hans van Zijst, fractieleider D66 Houten

Voorgaande blogs van Hans van Zijst lees je hier