Op de avond dat Eric, Ine en ik geïnstalleerd werden als gemeenteraadslid, en we dat uitbundig staan te vieren met onze steunfractie en familieleden, bereikt ons het droeve bericht van het overlijden van Hans van Mierlo. Zo dicht kunnen hoogtepunten en dieptepunten bij elkaar liggen.
Hans van Mierlo was geen gewone politicus. D66 is ook niet begonnen als een normale partij. Het was in 1966 een beweging die messcherp aanvoelde dat er reden was om belangrijke veranderingen aan te brengen in de politieke cultuur van Neerland. Een beweging die de oude Thorbeckiaanse waarden ter discussie stelde en voorstellen deed om in de rolverdeling tussen burgers en politici drastische wijzigingen aan te brengen. Hans van Mierlo was het boegbeeld van deze democratische beweging en is dat altijd gebleven.
Ik heb zijn terugkeer in het midden van de jaren negentig zeer bewust meegemaakt. Zijn speeches op de congressen over deelname aan Paars waren meeslepend. Zijn discussies met de andere partijleiders rond verkiezingen doorspekt van intelligentie en humor. Hij was de belichaming van D66, charismatisch en altijd optimistisch. Zelfs die ene keer toen hij ons allemaal verraste met het interview waarin hij aangaf dat D66 misschien wel klaar was en zich zelf moest opheffen. Op het congres, enkele dagen later, beantwoordde hij die vraag zelf negatief: er was en is reden voor D66 om in de Nederlandse politiek een rol van betekenis te spelen.
Hans van Mierlo is altijd blijven geloven in de kracht van D66, als redelijk alternatief voor ‘oude politiek’, als vernieuwer van het bestel. Ook in de moeilijke jaren van deze eeuw heeft hij onze leiders geïnspireerd om door te gaan en niet op te geven. Hij was verheugd over de recente wederopkomst en steunde Alexander Pechtold tot op het laatste moment.
Wij verliezen een groot leider. Maar zijn gedachtegoed leeft voort in onze partij en in ons.
Hans van Zijst
Tags: D66;