Linkse partijen gebruiken in tijden van schaarste het al oude adagium “de sterkste schouders, dragen de zwaarste lasten”. Het is bijna een mantra, die we dagelijks horen en elke partij die daar niet tot in de meeste extreme voorbeelden in meegaat, wordt als rechts weggezet. Wouter Bos doet dat ook met Alexander Pechthold, maar hier in Haarlem gebeurt het ook. Sociaal-liberalen moeten daar iets tegenover zetten, maar wat?

De overheid hanteert al sinds jaar en dag bij de belastinginning het principe sterkste schouders, zwaarste lasten. Sociaal-liberalen huldigen dat principe ook. De vraag is echter hoe ver wil je daarin gaan? We willen niet naar een gelijk loon voor iedereen. Iemand die hard werkt, mag best meer verdienen. D66 kent het principe “beloon prestaties en deel de welvaart”. Dat impliceert ook dat sterke schouders hun welvaart delen met minder sterke schouders.

Sociaal-liberalen zijn bij uitstek mensen die andere mensen gelijke kansen willen geven. Iedereen verdient gelijke kansen en de overheid heeft daar een de belangrijkste rol in. Dat vraagt wat van mensen. Die kansen komen namelijk niet aanwaaien en je moet er wel voor werken. Mensen die hun kracht laten zien en hun kansen grijpen en desondanks door allerhande oorzaken het zelf niet kunnen redden. Die verdienen onze zorg. Dat is ook de sociale kant van D66. Bij zorgen voor de zwakkeren in de maatschappij denkt D66 dus in eerste instantie aan het creëren van mogelijkheden en kansen. Dus naast ”de sterkste schouders dragen de zwaarste lasten, staat “toon je kracht en grijp je kansen”.

Dilia Leitner – Kandidaat 2 D66 Haarlem

“Jullie zijn er snel bij”, werd er afgelopen zaterdag veel gezegd. “Je kunt niet snel genoeg zijn”, grapten we dan terug. Afgelopen zaterdag tijdens onze flyeractie dachten veel voorbijgangers dat we daar stonden vanwege de kabinetscrisis. “D66 maakt zich al op voor de Tweede Kamerverkiezingen”, dachten ze vast. Veel hadden geen idee dat de gemeenteraadsverkiezingen aanstaande zijn.

De gemeenteraadsverkiezingen zijn toch een ondergeschoven kindje. Dat blijkt wel uit de cijfers; in januari wist 13% van de kiezers dat er 3 maart gemeenteraadsverkiezingen zijn. Inmiddels zal dat wel gestegen zijn, maar het blijft teleurstellend.

Nu de campagnes van de lokale afdelingen van de partijen goed op stoom komen en alle vrijwilligers overuren draaien, wordt dit allemaal overschaduwd door wat er nu weer landelijk gebeurt. Gelukkig hebben we het in Haarlem nog over tunnels onder het Spaarne, groen in de stad en onze financiën Ik hoop dat de Haarlemse kiezer het hoofd koel houd en ik heb één tip; “Haarlem ligt niet in Uruzgan, maar gewoon in Noord-Holland.”
Anders? Nee, dit keer is het NIET anders.

Dilia Leitner – nr 2 D66 Haarlem

Er is iets aan de hand, we weten niet precies wat. Iets met opwarming van de aarde en CO2 uitstoot. De gevolgen zijn ook al niet helemaal duidelijk, maar dat de natuur heftig kan reageren dat weten we. Specialisten, wetenschapper, politici kunnen het maar niet eens worden over de klimaatverandering, het aantal sceptici neemt toe. Ondertussen leven wij lekker door en wachten we dan maar af tot “ ze” eruit zijn? Nee, natuurlijk niet.

Het aanpakken van de klimaatverandering begint bij het besef dat we als mensen zo niet goed bezig zijn. Volgens mij weet iedereen dat diep in zijn hart wel. Realiseer je dat er echt wat aan de hand is, laat anderen maar bakkeleien over cijfers, graden en percentages. Wij gaan aan de slag en maken werk van Haarlem Klimaatneutraal.

Je weet het wel, dat mensen niet goed bezig zijn. Kijk maar eens naar je eigen vuilnisemmer. Wat gooi je daar allemaal in, hoeveel vuilniszakken zijn dat in een jaar en wat koop je allemaal nieuw. Bij mij best veel,

Je weet het eigenlijk ook wel. Ga maar eens naast een file staan en haal diep adem. Niet goed voor ons en zou de natuur er ook last van hebben? Natuurlijk wel.

Het raakt je eigenlijk toch wel. Want het is best spannend om in deze tijd onder zeeniveau te leven.

Het klimaat verandert, de aarde wordt warmer en de mens is waarschijnlijk de oorzaak. Laat wetenschappers verder kibbelen, wij gaan vast aan de slag: Haarlem Klimaatneutraal! Dat is anders, ja dat wel.

Dilia Leitner – Kandidaat 2

Fietsend op weg naar een bijeenkomst viel mijn oog op een poster. Een prachtige foto van een herfstbos en onderaan het mooie nieuwe logo van Haarlem met vier gouden sterren. Prachtig plaatje, maar waar gaat het eigenlijk  het over?

Wat doe ik verkeerd? Haarlem associeer ik toch als eerste met monumenten, cultuur, winkelen en lekker eten en niet met een bos. Maar vrijdagmiddag bij de wijkraad Koninginnebuurt werd het me duidelijk. De Haarlemmerhout moet een toeristische attractie worden en aan de Dreef moet een groot hotel met een grote parkeergarage komen.

Haarlemmerhout een toeristische attractie? Het Vondelpark van Haarlem? Nee, dank u. Laat citymarketing Haarlem promoten met dat waar het in uitblinkt, monumenten, winkels, cultuur en de mensen.

Dilia Leitner, kandidaat 2

Een verschrikkelijk woord vind ik dat, burger. Meestal probeer ik het te vermijden, maar nu ontkom ik er niet aan. Ik wil het namelijk hebben over de kloof tussen burger en bestuur of beter tussen mensen en de overheid. Want die kloof, die is er, soms wat meer en soms wat minder. Nieuwe politieke partijen komen op en groeien op basis van de onvrede over die kloof, maar  wat gaan we eraan doen? Willen we nog aan de slag om de afstand naar de overheid te verkleinen of is dat “ niet realistisch”?

Mijn stelling is dat het begint bij besluiten over zaken in je eigen straat of buurt. De gemeentelijke overheid moet beginnen met beter te luisteren naar mensen juist als het gaat om hun eigen wijk. Betere participatie van mensen bij beslissingen over hun eigen wijk is belangrijk, want het past bij de ontwikkeling naar steeds geëmancipeerder en mondiger bewoners, het vergroot het draagvlak voor besluiten en bewoners zijn eigenlijk buurtspecialisten.

Om maar meteen een aantal grote begrippen erbij te halen; individualisering en technologische vooruitgang. De geëmancipeerde mensen vonden na de ontzuiling en toenemende individualisering op het internet een medium om hun mening te ventileren. Zodra het echter op besluitvorming door de overheid aankomt, voelen mensen zich niet serieus genomen.

Verder betekent betere participatie niet meer participatie, maar wel zinvoller participatie op een moment dat het er nog toe doet en mogelijk met moderne technieken als internet. Bewoners moeten echt mee kunnen denken en niet het gevoel hebben dat alles toch al is beslist. Onderzoek toont aan dat dat gewoon leidt tot meer draagvlak voor besluiten.

Tenslotte is participatie niet alleen een lastig en verplicht nummer, bewoners weten veel van hun wijk en kunnen als specialisten hun nuttige bijdrage leveren.

Kortom het luisteren naar mensen begint op het laagste bestuursniveau; de straat en de wijk. Dus niet meer participartie, maar betere en moderne participatie. Dat is anders, ja dat wel.

Dilia Leitner, kandidaat 2