De afgelopen weken was de campagne in volle gang: flyeren in het centrum, Schalkwijk en Cronjé, langs de deuren met folders en debatten voeren. Wat ik daarbij heb geleerd is dat allerlei Haarlemmers het leuk vinden om over hun stad te praten en betrokken zijn bij hun wijk. Vaak hebben ze hele concrete vragen en noemen ze concrete knelpunten.
Wat ik bijvoorbeeld heb gehoord: “U wilt dat ik op u ga stemmen. Wat gaat u voor mij doen?” en “ Bij mij in de straat is drie keer in een week ingebroken. Wat gaat u hieraan doen?” en “Er is sprake van veel lerarenuitval op het VMBO. Hoe gaat u dit aanpakken?”.
Wat mij daarbij opvalt, is dat politieke partijen niet altijd de vragen net zo concreet kunnen beantwoorden. Dat geldt ook voor mezelf. Ik kan bijvoorbeeld vertellen dat Haarlem gelukkig relatief veilig is, dat D66 veiligheid belangrijk vindt en hieraan wil bijdragen onder meer door de ouderwetse wijkagent op straat. Maar ik kan niet vertellen dat de politie in die betreffende straat drie keer per dag gaat surveilleren en dat de inbrekers worden gestraft. De gemeente is niet alleen verantwoordelijk voor de veiligheid en kan dat niet alleen garanderen. Sterker nog, op het gebied van veiligheid is de rol van de gemeenteraad zelfs beperkt. De politie is hier veel meer aan zet. De verwachtingen van wat een raadslid kan doen, lijken soms wel heel hoog.
Is dit de kloof tussen burger en politiek waarover wordt gesproken? Volgens mij is het een onderdeel daarvan. En dat terwijl we bij een debat of gesprek op straat letterlijk tegenover elkaar staan en het gesprek met elkaar willen voeren. Maar ik denk dat die gesprekken en debatten juist van belang zijn om ´de kloof´ te overbruggen. Voor mij is het heel waardevol om te horen waar Haarlemmers concreet mee zitten en ik kan hen ook vertellen wat de gemeente wel en niet kan doen.
Linkse partijen gebruiken in tijden van schaarste het al oude adagium “de sterkste schouders, dragen de zwaarste lasten”. Het is bijna een mantra, die we dagelijks horen en elke partij die daar niet tot in de meeste extreme voorbeelden in meegaat, wordt als rechts weggezet. Wouter Bos doet dat ook met Alexander Pechthold, maar hier in Haarlem gebeurt het ook. Sociaal-liberalen moeten daar iets tegenover zetten, maar wat?
De overheid hanteert al sinds jaar en dag bij de belastinginning het principe sterkste schouders, zwaarste lasten. Sociaal-liberalen huldigen dat principe ook. De vraag is echter hoe ver wil je daarin gaan? We willen niet naar een gelijk loon voor iedereen. Iemand die hard werkt, mag best meer verdienen. D66 kent het principe “beloon prestaties en deel de welvaart”. Dat impliceert ook dat sterke schouders hun welvaart delen met minder sterke schouders.
Sociaal-liberalen zijn bij uitstek mensen die andere mensen gelijke kansen willen geven. Iedereen verdient gelijke kansen en de overheid heeft daar een de belangrijkste rol in. Dat vraagt wat van mensen. Die kansen komen namelijk niet aanwaaien en je moet er wel voor werken. Mensen die hun kracht laten zien en hun kansen grijpen en desondanks door allerhande oorzaken het zelf niet kunnen redden. Die verdienen onze zorg. Dat is ook de sociale kant van D66. Bij zorgen voor de zwakkeren in de maatschappij denkt D66 dus in eerste instantie aan het creëren van mogelijkheden en kansen. Dus naast ”de sterkste schouders dragen de zwaarste lasten, staat “toon je kracht en grijp je kansen”.
“Jullie zijn er snel bij”, werd er afgelopen zaterdag veel gezegd. “Je kunt niet snel genoeg zijn”, grapten we dan terug. Afgelopen zaterdag tijdens onze flyeractie dachten veel voorbijgangers dat we daar stonden vanwege de kabinetscrisis. “D66 maakt zich al op voor de Tweede Kamerverkiezingen”, dachten ze vast. Veel hadden geen idee dat de gemeenteraadsverkiezingen aanstaande zijn.
De gemeenteraadsverkiezingen zijn toch een ondergeschoven kindje. Dat blijkt wel uit de cijfers; in januari wist 13% van de kiezers dat er 3 maart gemeenteraadsverkiezingen zijn. Inmiddels zal dat wel gestegen zijn, maar het blijft teleurstellend.
Nu de campagnes van de lokale afdelingen van de partijen goed op stoom komen en alle vrijwilligers overuren draaien, wordt dit allemaal overschaduwd door wat er nu weer landelijk gebeurt. Gelukkig hebben we het in Haarlem nog over tunnels onder het Spaarne, groen in de stad en onze financiën Ik hoop dat de Haarlemse kiezer het hoofd koel houd en ik heb één tip; “Haarlem ligt niet in Uruzgan, maar gewoon in Noord-Holland.” Anders? Nee, dit keer is het NIET anders.
De spanning stijgt. En de opwinding ook. Blogs schrijven, canvassen, flyeren, twitteren en inlezen op bestaande en nieuwe onderwerpen. De krant uitpluizen en alles volgen op het internet. Overleg met alle raadskandidaten. Hopelijk geen last van infobesitas! Van werken komt deze dagen niet veel, gelukkig kan ik mijn tijd flexibel inzetten. Maar ik zal na de verkiezingen toch wat moeten inhalen!
Afgelopen week: twee multiculturele debatten . Opvallend veel betrokken bewoners aanwezig, de stad leeft wel degelijk en de reacties uit de zaal logen er dan ook niet om. Van minarettenverbod tot stageplaatsen, van jongerencentrum Prisma tot ouderenbeleid. Wat zeuren we toch over sociale cohesie, die is in ons Schalkwijkse in ieder geval in hoge mate aanwezig! Dat bleek maar weer. Betrokken jongeren komen op voor ouderen en betrokken ouderen voor de jongeren. De roep om meer aandacht voor cultuuraspecten in onze verzorgingstehuizen en de roep om meer stageplaatsen in Haarlem zodat jongeren in ieder geval de school met diploma verlaten want: zonder stage, geen diploma! Hoe zit dat dan met die cohesie?
Is sociale cohesie wel “te maken”????, veel beleidsmakers lopen hier al stuk, bij deze maakbaarheid! Sociale cohesie ìs er wel, zowel in positieve, en ook in negatieve zin. Mensen zijn nou eenmaal op elkaar betrokken, ook als ze elkaar wat minder toewensen, en zeker in de wijken waar we het vaak over hebben. De buurten kennen een eigen dynamiek, er wordt veel steun- en leun verricht door en naar bewoners onderling. Moet je dat allemaal willen regisseren als gemeente? Dan haal je immers de kracht eruit! En het getuigt van weinig vertrouwen in wat mensen zelf doen.
Het steeds benadrukken van de verschillen helpt hier niet . En ook niet terug naar alleen maar spruiten in de winkel. Ik weet nog hoe blij ik was als 14-jarige (1975) met de komst van de paprika in winkel: tot dan aten we de macaroni alleen met een bloemige Hollandse kaassaus en wat gesneden ham.
Het gaat dus om het maken van ruimte voor verschil! Op basis van wat ons samen bindt. Uitgaande van de twee debatten gaat dat toch vooral om schone, hele en veilige wijken. Lik op stuk beleid, goed onderwijs, en een arbeidsmarktbeleid die aansluit bij de wensen van het bedrijfsleven en andere werkgevers. We hebben iedereen straks hard nodig. Passende zorg voor onze ouderen, waar ze ook zijn opgegroeid. Gelijke kansen voor iedereen: D66
Nog 6 dagen tot de verkiezingen, de spaning stijgt!
De lente lijkt nu toch weer aan te breken, de dagen lengen en het is tijd voor de grote voorjaarsschoonmaak. In huis, in de tuin, maar ook in de gemeenteraad. Na de verkiezingen op 3 maart zal er een nieuwe gemeenteraad komen. Iedereen mag hopen dat die nieuwe raad ook frisse ideeën zal brengen voor de toekomst van Haarlem.
Aan de D66 fractiekandidaten zal het niet liggen. Vol enthousiasme zijn we ons aan het voorbereiden, we spreken met de kiezers door op straat onze mooie flyers en groene krantjes uit te delen. Vaak leidt dat tot een enkele opmerking, soms tot een kort gesprek.
We zijn ook gaan ‘canvassen’, we bellen aan en vragen de bewoner of ze gaan kiezen en zo ja welke partij. We lopen in witgroene D66 jassen, dus het is voor iedereen meteen duidelijk met wie ze te maken hebben. Het komt weinig voor dat de deur direct weer wordt dichtgedaan. Vaak heb je aardige gesprekken, ook met mensen die op andere partijen stemmen. En regelmatig komen we kiezers tegen die zeggen niet te gaan stemmen, want “het heeft toch geen nut” of “ik stem al jaren niet meer”. Het blijkt in de meeste gevallen niet moeilijk om hen – in elk geval voor dat moment- op andere gedachten te brengen. Juist omdat wij langs kwamen werd D66 dan voor velen een partij om op te stemmen of in elk geval erover na te denken.
Ook een aardige: “we zien nooit iemand van de politiek”, nou dat was dan bij deze opgelost. We kregen echt de indruk dat ons bezoekje op prijs werd gesteld en dat we er ook kiezers mee hebben gewonnen. Ik vind het een goed idee om vaker de wijken in te gaan en ons op evenementen daar te laten zien, in elk geval op de avonden van de wijkraden.
Je spreekt natuurlijk niet alleen met de mensen, je kijkt ook hoe de buurt eruit ziet. Het is interessant dat in een eentonige rij woningen iedereen toch zijn huis een persoonlijk gezicht probeert te geven. Maar je ziet ook anonieme openbare plekken, zoals een tochtige hangplek voor jongeren, een soort fietsenstalling zonder rekken dat niets aantrekkelijks heeft. Eromheen liggen dan ook de restanten: kapotte flessen, zwerfvuil. Dan merk je meteen: er is nog veel werk aan de winkel om voor de kiezers nu en later van Haarlem een veilige en opgeruimde stad te maken waarin iedereen met plezier kan leven. De voorjaarsschoonmaak kan op 3 maart in het stemhokje beginnen!
Hoeveel mannen kunnen er in een zaal? Gisteravond in de Ringvaart voor het Marokkanendebat. Sinds ik, als klein meisje, met mijn vader mee moest naar de postzegelveiling niet meer zoveel mannen bij elkaar gezien. Ik signaleerde 1 eenzame vrouw uit de doelgroep. ‘Het is altijd hetzelfde’ reageerde ze verontwaardigd. ‘De vrouwen willen niet’. Ook hier maar doorzetten mevrouw!
Allemaal Haarlemmers, jawel, maar sommige toch wel meer dan de ander. Dat bleek toen 3 kandidaat raadsleden hun potentiële achterban probeerden te mobiliseren. Eigenlijk 4 want de SP zette extra versterking in. Of 5 want de PvdA had nog even hulp nodig van de eigen wethouder ook in de zaal. Sjoekran gazielan! Want er kwam gemor over gebroken beloften door de PvdA. Ja, dat krijg je: teleurstellingen met een overheid als oplosser van al uw problemen.
Waar de overheid wel pal moet staan is bij de belangrijkste klacht van de avond: te veel inbraken! Wat wordt gestolen? Geld, thuis, en dat is gebrek aan vertrouwen in de bank.
Dat kan ook anders!
Louise van Zetten – kandidaat 6
Dat was in ieder geval de conclusie van wethouder Van der Molen (SP) tijdens het debat in de bibliotheek op 13 februari. Tijdelijk ophokken was volgens haar nodig om nu dan eindelijk al deze organisaties eens effectief en zinvol samen te laten werken. De discussie vond plaats in het kader van mogelijke bezuinigingen op de gemeentelijke begroting de komende jaren.
In totaal kent Haarlem een zestig organisaties, die gezamenlijk een slordige 30 miljoen euro besteden. Dit is nog los van bijvoorbeeld de huishoudelijke zorg uit de WMO, los van re-integratiebudgetten, en los van het locale armoedebeleid en ondersteuning bij schuldhulpverlening.
Deze 60 organisaties bedienen vaak dezelfde mensen, mensen in een kwetsbare positie. Een positie die overigens in veel gevallen ontstaat door een haperende (semi)publieke dienstverlening, slechte afstemming en gebrekkige samenwerking. Het aanbod van al deze organisaties overlapt elkaar ook nogal eens, en mogelijke “klanten” hebben vooralsnog weinig invloed op het aanbod van deze 60 organisaties.
Uit onderzoek van de universiteit van Twente naar het vertrouwen in hulpverleners in Enschede blijkt dat 40% van ondervraagde mensen uit een zgn Vogelaarwijk (Velve) geen of weinig vertrouwen heeft in hulpverleners, 46% voelt zich niet echt geholpen, 47% voelt zich van het kastje naar de muur gestuurd, en 35% geeft aan dat nooit geluisterd is naar wat mensen zelf wilden! Een controlebuurt gaf geen verschillen! Hoe zou dat in Haarlem zijn?
De WMO gaat niet over gesubsidieerde organisaties. De nieuwe WMO gaat over de relatie tussen weerbare en kwetsbare burgers. En daar zouden we het over moeten hebben!
Laten we eerst eens goed naar op ons afkomende vragen uit het Haarlemse luisteren, en dan eens kijken welke organisatie hier het beste iets kan betekenen! Vanuit kennis, ervaring en kwaliteit. Binnen door de gemeente gestelde kaders. Betere afstemming levert efficiencywinst, en minder frustraties voor Haarlemmers.
Bezuinigen kan hier, en mag hier. Niet op de directe dienstverlening aan de burger. Sterker nog: die kan beter, met minder geld. Wel op de organisatie van dit brede spectrum aan maatregelen, verdeeld tussen 60 organisaties. Maatschappelijke ondersteuning is in de eerste plaats een zaak van de Haarlemse burger zelf, laten we dat niet vergeten.
Om deze kanteling te kunnen maken is visie nodig, en lef! En een stevige regierol vanuit de gemeente. Dat lukt niet in een weekendje ophokken. Daarvoor moet je naar buiten!
Vrijdagavond 19 februari nam ik met veel plezier namens D66 Haarlem deel aan een verkiezingsdebat in de Selimiye moskee. Wat mij vooral opviel was dat er vanuit de aanwezigen veel aandacht werd gevraagd voor het onderwijs. Als D66´er vind ik dat natuurlijk fantastisch! Voor D66 staat het onderwijs immers voorop. Goed onderwijs is de beste garantie voor persoonlijke, maatschappelijke en economische ontwikkeling voor iedereen. Het is de basis voor een samenleving waarin iedereen tot zijn recht komt en iedereen de kans krijgt het beste uit zichzelf te halen.
De kwaliteit van het onderwijs in Nederland is nu onvoldoende en moet echt beter. Landelijk staat D66 voor stevig investeren in het onderwijs! En daarbij hoort als eerste het investeren in leraren. De gemeente heeft ook een rol op het gebied van onderwijs: het aanpakken van achterstanden bij jonge kinderen, het tegengaan van schooluitval en zorgen voor goede schoolgebouwen. Er komen bezuinigingen op ons af, maar voor D66 Haarlem geldt: geen bezuiniging op onderwijs!
In het eerste deel van de avond waren vooral de politieke partijen aan het woord. Wij werden gevraagd onze visie te geven op verschillende onderwerpen, zoals over diversiteit binnen de gemeente en de bezuinigingen. Op deze manier konden de aanwezigen een beeld krijgen van de partijen en hun standpunten. En nu hoop ik natuurlijk dat alle aanwezigen gaan stemmen op 3 maart!
Ik heb altijd geleerd: vertrouwen “krijg” je niet… dat moet je verdienen. Gek toch dat met zoveel gemak wordt gesproken over ons “vertrouwen”. Wij moeten vertrouwen in de economie om ervoor te zorgen dat we geld uitgeven. We moeten vertrouwen in de financiële wereld, zodat we ons geld in financiële producten stoppen. We moeten vertrouwen in de politiek en er vanuit gaan dat zij voor ons de juiste beslissingen nemen.
De eerste twee voorbeelden, spelen zich niet op ons gemeentelijk niveau af. Grotere, mondiale, machten spelen hierbij een rol. Maar het vertrouwen in de volksvertegenwoordigers is bij uitstek iets waar raadsleden zelf veel aan kunnen doen. Het moet toch mogelijk zijn om ervoor te zorgen dat politici het vertrouwen van de burger verdienen?
Minder dan de helft van de kiezers zegt te gaan stemmen op 3 maart, las ik gisteren. Als verklaring hiervoor geven de onderzoekers van TNS NIPO het volgende aan: ” Meer dan de helft van de mensen is niet of nauwelijks geïnteresseerd in de lokale politiek”. Ligt deze desinteresse aan de kiezer, of ligt het aan de politiek? Mijn antwoord: het ligt aan de politiek.
Het schort wat mij betreft in de politiek aan het volgende: het gaat niet om het vertrouwen van de burger in de politiek, nee…het gaat er om dat politici weinig vertrouwen hebben in de burger.
Niet voor niets krijgen burgers en belangenorganisaties zo moeilijk een voet tussen de deur van het stadhuis als zij mee willen praten over een onderwerp, of ideeën hebben over hoe zaken anders kunnen.
Als wij willen dat de burger weer vertrouwen in de politiek krijgt, moeten we ze daar een reden voor geven. Inwoners van Haarlem moeten hun vertrouwen in de politiek weer aan ons gúnnen. Niet voor niets pleit D66 voor meer inspraak van de Haarlemmers. Laat wijkraden meepraten in commissievergaderingen, geef de Wmo-adviesraad een grotere stem, ga de straat op en vraag onze inwoners naar hun mening, schrijf referenda uit.
Pas als de politiek laat zien dat zij vertrouwt in de burger, zal de burger de politiek weer gaan vertrouwen. Dat is mijn overtuiging!
