Vrijdag wordt in Parijs door alle landen die vissen op blauwvintonijn vastgesteld hoeveel er volgend jaar mag worden gevist. De EU spreekt daarbij met één mond, dus er moest een standpunt worden vastgesteld. Nu zou je verwachten dat de EU deze schitterende vis van uitsterven wil behoeden. Helaas, helaas. Onder aanvoering van Frankrijk heeft de Raad vanavond unaniem besloten, dus met instemming van Nederland, de quota net als dit jaar op 13500 ton te willen vaststellen. Volgens de wetenschappers heeft deze tonijn hiermee slechts 30% kans om in 2020 te herstellen. Een onbegrijpelijk besluit, want hiermee komt de visserij op de langere termijn in gevaar. Straks is er niets meer te vissen.

Afgelopen week kwam informatie naar boven dat er op grote schaal met de vangstquota wordt gefraudeerd. Er wordt veel meer gevangen dan geregistreerd. De kans op overleven is dus in de praktijk nóg kleiner. Komend jaar zal het Europees visserijbeleid worden hervormd. Met dit besluit van onze lidstaten verdwijnt bij mij iedere hoop dat het nieuwe beleid wel duurzaam zal worden. Maar ik zal daar voor blijven vechten.

Waarom landen zonder belangen in blauwvintonijn toch akkoord zijn gegaan? In december worden de vangstquota voor andere vissen weer tijdens een nachtelijke koehandel verdeeld. Een land als Nederland wil dan weer goede quota voor o.a. tong binnen slepen. Nu Frankrijk tegenwerken zou dat nog wel eens in gevaar kunnen brengen. Zo wordt het spel gespeeld, ten koste van het zeeleven én uiteindelijk ook de vissers.

Europa moet, net als de Verenigde Staten, het wetenschappelijk advies leidend laten zijn en stoppen met politiek gemarchandeer met vissen. Want zo gaan alle vissen naar de haaien.