Waarom hebben we ook al weer de jaarlijkse klimaattop van de VN? Oh ja, ‘tuurlijk, om met elkaar af te spreken hoe we de aarde gaan redden. Is dat gelukt? Mwah, niet echt. Wat heeft Durban ons opgeleverd? 1) Een Kyoto 2 light; 2)een nieuwe klimaatportemonnaie, groot genoeg voor $100 mld, maar nu nog leeg; 3) de afspraak om in 2015 bindende doelen af te spreken die in 2020 ingaan.

Dat veel deelnemers aan de top positief reageren op deze uitkomst, zegt veel over de verwachtingen van te voren en de oververmoeidheid na 40 uur non-stop onderhandelen. Het klimaat schiet er niets mee op. Ondanks de sterke inzet van de EU.

Staatssecretaris Atsma is diktevreden met de overeenkomst. Vreemd eigenlijk. Want of de coalitie gelooft in de bedreiging van klimaatverandering en dan is de uitkomst gewoon slecht, of ze vinden klimaatverandering allemaal maar onzin en dan zijn de verplichtingen die de EU aangaat volstrekt onnodig.

Grootste verliezers zijn landen die als eerste geconfronteerd worden met de klimaatveranderingen. Eilandjes in de Stille Oceaan, maar ook veel Afrikaanse landen waar de droogte onmenselijk wordt.

Verliezers zijn ook de koplopers in het bedrijfsleven. De knuffelbedrijven van politici. Zij worden nu gestraft voor hun durf en excellentie ten faveure van hun vieze achterblijvende broertjes. Dat is hetzelfde als de zwaarte van schoolexamens afstemmen op de slechtste leerling. Waar de politiek bedrijven zou moeten aansporen schoner te produceren, is nu het omgekeerde aan het gebeuren. De politiek loopt storend in de weg. Als een scheidsrechter die de watervlugge aanvaller zelf neerhaalt, in plaats van deze tegen vliegende tackles van verdedigers te beschermen.

Voor de 17e keer op rij keurde de Europese Rekenkamer vorige week de jaarrekeningen van de Europese Unie af. Voor menig burger reden om maar weer eens te hoop te lopen tegen Brussel. Ook de nationale parlementen van de 27 lidstaten richten hun pijlen op de EU. Onterecht! Want kijk nou eens even goed wie de verantwoordelijken zijn: dat zijn de eigen ministers. De fouten zitten vooral in de landbouw- en regionale subsidies, geld dat wordt besteed onder verantwoordelijkheid van nationale overheden.

Met een schriftelijke vraag zet ik vandaag de lidstaten voor het blok. Zijn de landen echt bereid om hun fouten naast elkaar te leggen en in het openbaar te bespreken? Zijn de lidstaten bereid dit probleem expliciet te agenderen in de Raad van Ministers?

Lidstaten houden elkaar al jaren de hand boven het hoofd: “Begin jij niet over mijn gerotzooi, dan laat ik jou lekker je gang gaan”, lijkt het adagium. Een soort financieel niet-aanvalsverdrag. Een veel gebruikte truc om Europees geld in eigen land te houden, is om projecten achter de hand te houden. Moet er geld worden terugbetaald aan Brussel, dan wordt een ‘nieuw’ project uit de la getrokken om de poen te behouden. Ruim 120 miljard euro Europees geld is door dit soort praktijken een lachertje. Het is vermomde begrotingssteun aan lidstaten, zonder enig verband met Europese doelen.

Moeten we daar genoegen mee nemen? Nee!

Het Europees Parlement moet de mogelijkheid krijgen om nationale ministers te horen over Europese bestedingen. Nu nog kan het EP alleen de Europese Raad van Ministers als instituut ondervragen. Dan staat het roulerend voorzitterschap keurig het parlement te woord, maar kunnen we niet op het bestedingspatroon van individuele lidstaten ingaan. Dat heeft dus geen enkele zin!

Nationale ministers van Financiën moeten politieke verantwoordelijkheid nemen voor bestedingen van Europees geld in eigen land. Lidstaten die onvoldoende meewerken bij het opsporen van onregelmatigheden, moeten maar eens worden geschorst voor Europese subsidies. Ze zijn altijd maar in één ding geïnteresseerd: zoveel mogelijk geld uit Brussel naar eigen land harken.

Was de Europese begroting niet bedoeld om de economieën van Europa structureel te hervormen? Laten we dan aan deze praktijken snel een einde maken!

Soms kunnen dingen heel snel gaan. Niet alleen neutrino´s van Zwitserland naar Italië, maar ook besluiten in Brussel. Op 6 september werd ik in Amsterdam geraakt door een prachtig project om led-lampjes in Afrika te verspreiden. In de trein terug schreef ik een voorstel voor de Europese begroting van 2012. En vandaag, een maand later, heb ik het Europees Parlement succesvol kunnen overtuigen.

Waar gaat het over? 780 miljoen mensen in de wereld gebruiken kleine kerosine lampjes als verlichting. Dat is duur, vies en gevaarlijk. Er overlijden wereldwijd schandalig veel kinderen door ontploffende kerosinelampjes. Straatarme gezinnen geven 20procent van hun geld uit aan kerosine.

En er is een schitterend alternatief: een klein led-lampje op zonne-energie. Binnen twee maanden terugverdiend, brandschoon en totaal ongevaarlijk. Bijna te mooi om waar te zijn. Dat moet zo snel mogelijk op grote schaal worden verspreid.

Dolblij ben ik dat mijn voorstel is aangenomen en dat straks Europees geld kan worden gebruikt om het leven van miljoenen mensen te verbeteren. Ik zal er bovenop blijven zitten om de huidige snelheid erin te houden!

Ik werd geïnspireerd door www.wakawakalight.com.

Transnistrië, Nagorno-Karabach, Zuid-Ossetië, het zijn politieke conflicten die zich in een andere wereld lijken af te spelen. Deze week niet voor mij. Als vicevoorzitter van de Parlementaire Assemblee met de oostelijke nabuurlanden heb ik twee intensieve dagen acht de rug met collega’s uit Moldavië, de Oekraïne, Georgië, Armenië en Azerbaijan. Wit-Rusland mocht niet meedoen, want dat parlement is nooit eerlijk verkozen.

Niet eens door de hangsnorren voelde ik mij soms Kuifje in de Kaukasus. Nee, vooral door de volstrekt andere politieke cultuur. Valt de uitslag van een stemming tegen, dan vraag je gewoon tot drie keer toe een herstemming aan. Is iets al eerder besloten, dan zeg je dat we het daar toch echt opnieuw over moeten hebben. Doet een Armeniër onaardig tegen een Azeri, dan vertelt die laatste nog eens uitvoerig hoeveel goede Azeri’s al in hun onderlinge strijd zijn gesneuveld. Lijk je eindelijk tot een compromis te komen, dan roepen de Georgiërs dat hun nationale belangen in het geding zijn en dat ze daarom een veto mogen uitspreken.

Kortom, politiek op z’n Kaukasisch. Het woord ‘compromis’ komt niet in hun talen voor. En duidelijk ook niet in het Russisch dat ze allemaal machtig zijn. Eenzaam probeer ik met een Zweedse collega de emoties te dempen, maar de - ook aan EU-zijde door heetgebakerde Oost-Europeanen gedomineerde - Assemblee is niet in toom gehouden. Resultaat: geen gezamenlijke resolutie. Zelfs een paragraaf over het afzien van geweld is te controversieel.

De verleiding is groot de stekker uit dit parlementaire  experiment te trekken. Maar hoe lang hebben we er in Europa niet over gedaan elkaar normaal te laten uitspreken? En dat heeft uiteindelijk een unieke vrede en welvaart opgeleverd. Ik ben best bereid mij nog een tijdje Kuifje te voelen, als er door deze samenwerking uiteindelijk geen oorlog komt om Nagorno-Karabach, en vrede en welvaart in de Kaukasus net zo vanzelfsprekend zijn als bij ons. Of zou ik in de rol van kapitein Haddock meer succes hebben?