Deze zomer zijn mijn vriendin en ik op fietsvakantie geweest in (Noord-)Italië. Zo hebben wij bijvoorbeeld gefietst door de provincies Verona, Trentino, Friuli-Venezia-Gulia en tenslotte Toskane.

Veel Italiaanse provincies, zoals Trentino, hebben het afgelopen decennium hard gewerkt om hun provincies voor de recreatieve fietser aantrekkelijker te maken. En dat is gelukt!

Zo liggen er nu schitterende, vrijliggende fietspaden door verschillende valleien zoals in de Val di Sole, Val Sugana etc. In deze laatste vallei fiets je door velden met wijnranken (langs het fietspad met borden met welke druifsoort de fietser hier te maken heeft) en oleanders, langs de rivier de Brenta en aan weerszijden geniet je van ruige bergkammen. Dit soort routes zijn ook voor niet-berggeiten zoals wij Nederlanders, prima te doen.

De provincie Trentino heeft, om de fietspaden aantrekkelijker te maken verschillende routes op een aparte site geplaatst waar ze vaak ook als GPS-route te downloaden zijn. Ook zijn ze bij elke lokale VVV gratis af te halen. Langs de paden zelf staan watertappunten, betrouwbare wegbewijzering (op zich al een unicum in Italië!) en er zijn veel zogeheten ‘bicigrills’ te vinden waar je een hapje en een drankje kunt kopen en het op terras kunt zitten. Om het helemaal af te ronden, kan je je fiets voor slechts € 1,= in de provinciale treinen.

Italianen zouden echter geen Italianen zijn als het niet allemaal zo goed doordacht is als het op het eerste gezicht lijkt. Wat aardige voorbeelden:

1) De meeste routes zijn namelijk bedoeld voor wielrenners en mountainbikers, maar voor hybridefietsen met bepakking zijn sommige stukken veel te steil. Soms dus simpelweg lopen geblazen.

2) Daarnaast zijn veel fietspaden op zichzelf staand. Het vormt geen geheel van een aaneengesloten routes. Door een echt netwerk te maken, zoals we dat in Nederland steeds vaker hebben, zou het nog aantrekkelijker worden.

3) Daarnaast zijn langs veel van de meest schitterende fietsroutes geen overnachtingsmogelijkheden te vinden. Ja, wel veel 5-sterrenhotels, maar die liggen dan weer 5 km bergopwaarts, iets wat je als fietser met bepakking liever niet doet, zeker niet als je de volgende morgen gewoon weer naar beneden kan.

4) Tenslotte hetgeen wat ons bevreemdde was dat je in veel treinen makkelijk en goedkoop je fiets mee kan nemen, maar je vervolgens niet met je fiets het perron op of af komt. Grote stations als Verona, Venetië Mestre of Pisa kennen namelijk het fenomeen lift niet! Je staat dan toch met je fiets vol bagage en je mond vol tanden als je 10 perrons verder moet zijn… In de mode- en miljoenenstad Milaan bleek het station na een half uur zoeken toch een klein goederenliftje te hebben in de wachtkamer, maar daar mocht je niet in met de fiets, zo maakten wij op uit de druk pratende en gebarenmakende wachtkameropzichter. Uiteindelijk bleek het ‘problemo’ waar deze man naar verwees hijzelf te zijn want hij zag uiteindelijk ook in dat wij anders simpelweg het station niet uit kwamen met onze fietsen. Om ons nou drie weken op station Milaan Centraal te laten bivakkeren vond ook deze man wel wat ver gaan…. Het Italiaanse temperament is dus een factor waar je als fietsvakantieganger mee rekening te houden hebt in Italië!

Mocht u de fietsroutes in de provincie Trentino eens willen bekijken, kan dat via:
http://www.ripristino.provincia.tn.it/Piste_Ciclabili/E-index.htm

Onderstaande quote uit de weblog van Ronald Sørensen wil ik u niet onthouden.

Quote weblog Ronald Sørensen van 23 mei jl. (www.leefbaarrotterdam.nl):

“Ik zit in de Provincie in bijna dezelfde positie (heb wel ruimschoots de kiesdeler gehaald) en kies daar voor bescheidenheid. Ik neem geen zitting in het presidium en de raad van fractie voorzitters, omdat ik zo’n positie niet vind passen bij de uitspraak van de kiezer.

Zo niet D66. Zowel in de Provincie (minder stemmen dan Leefbaar Z.-H.) als in Rotterdam in vol ornaat aanwezig en meepraten (in deze colleges is het nog enigszins begrijpelijk omdat daar wel naar rato gestemd wordt.). Het is toch volslagen van de gekke dat in de hele procedure iemand die 2 % van de kiezers achter zich heeft, de zelfde inbreng wil hebben als iemand die 40% van de kiezers achter zich heeft. Logisch toch dat er in die schijncommissie naar rato gestemd wordt? De vertegenwoordigster van de Democraten vindt van niet en voelt zich anders niet serieus genomen. In de raad is ze één van de vijfenveertig en dat wil ze via manipulatie tot één van de acht maken.”
Einde quote.

De constatering dat D66 in Rotterdam en Zuid-Holland ‘in vol ornaat aanwezig is en meepraat’ is een groot compliment. Bedankt, Ronald!

En dan komt de vraag wat Sørensen nu eigenlijk bedoelt met deze constatering: is het een non-argument om als Leefbaar Zuid-Holland niet deel te nemen aan debatten in Provinciale Staten en Statencommissies of, is Sørensen eigenlijk toch wel jaloers op de wijze waarop D66 zich op basis van kwalitatief goede inbreng zijn zegje kan doen in zowel Rotterdam als Zuid-Holland?

Tja, ik weet het antwoord wel. U ook?

Sinds kort is er een bijna geheel nieuw D66-regiobestuur verkozen en aan de slag gegaan. Wie dat precies zijn is te vinden via de website.

De fractie wenst hen veel succes toe in de uitdaging toe te werken naar een goed verkiezingsresultaat voor D66 Zuid-Holland bij de komende verkiezingen. Ook is het van belang dat het regiobestuur lokale afdelingen, waar mogelijk, ondersteunt om ook bij de komende raadsverkiezingen D66 in de Zuid-Hollandse gemeenten weer terug op de kaart te zetten.

Persoonlijk werd ik gegrepen door de motivatie van onze nieuwe voorzitter, Johan Oldenbug, om zich van harte in te willen zetten voor D66. Getogen in Zuid-Afrika heeft hij, zo vertelde hij, aan den lijve ondervonden dat democratie een breekbaar begrip is. In Nederland wordt de liberaal-democratie en relatieve vrijheid, te weinig gewaardeerd en zijn bepaalde partijen in de landelijke politiek zich er niet van bewust wat voor invloed populisme kan hebben op de staat van de democratie.

Tja, wat heb ik daar nou nog aan toe te voegen?