Onlangs werd bekend dat Wethouder Norder tot noodsloop van een tweetal panden aan de Stationsweg was overgegaan. U kunt daarover HIER meer lezen, maar dat zag er ongeveer zo uit:

Ik maak me al langer zorgen (en druk) om dit stuk van Den Haag: Het brede deel van de Stationsweg is een cruciale schakel in wat een mooie entree richting binnenstad zou moeten zijn, zodra je via Station Hollands Spoor in Den Haag aankomt.

De situatie werd vandaag vertrouwelijk in de raadscommissie Ruimte besproken; daarbij was de vraag hoe we nu met deze panden en de ontwikkelaar (Geste Groep) om moesten gaan . De raad had eerder al aangegeven te willen weten welke mogelijkheden er nu nog open staan om de schade aan de andere panden te herstellen, en de sloop- en andere kosten van de gemeente, te verhalen. Is de bouwer eigenlijk niet aan te pakken wegens nalatigheid? En hoe gaat het verder met dit stuk grond, na sloop? Zijn er geen ontbindende voorwaarden waardoor we van deze partij af kunnen? Over deze en nog een aantal zaken werd de raad deels openbaar, deels vertrouwelijk geïnformeerd, in de week voor deze vergadering. Op basis van die info besloot een meerderheid van de gemeenteraad vandaag dat er in een bepaalde richting acties moeten worden ingezet door de wethouder en de gemeente. Omdat het toch een gevalletje “Feind-hört-mit” is, als we die strategie zouden delen, werd er slechts beknopt openbaar vergaderd.

Dit is een dossier dat emoties oproept: door de voorgeschiedenis, de impact die sloop van historische panden altijd heeft. Maar ook los van die emotie liegen de feiten er niet om: Termijnen zijn verstreken, afspraken niet nagekomen of met voeten getreden, verplichtingen ontdoken of “vergeten”. Dit alles nog los van de zweem van malversaties die rond de paar bouwactiviteiten die er wel plaatsvonden hangen. Door hieromtrent niets dan een ijzige radiostilte te laten horen, om vervolgens pas bij sloop in de hoogste versnelling te schieten, diskwalificeerde Geste zich als betrouwbare partner voor de gemeente (en voor de buurt). Er is eigenlijk een soort van roofbouw gepleegd op een belangrijk stukje Den Haag. In het kleine deel van de vergadering dat openbaar was, beaamde de wethouder dit ook: “Geste Groep is verantwoordelijk voor de ontstane situatie, niet alleen de stilstand van de bouw, maar ook de staat van de panden”, aldus Norder. Om er aan toe te voegen: “Dat is onacceptabel”.

Stevige taal, maar het lijkt er wel op dat de wethouder te lang heeft gewacht om tot deze conclusie te komen en de ontwikkelaar tot de orde te roepen. Met als gevolg de inmiddels letterlijk afbrokkelende waardigheid van de beoogde rode loper de binnenstad in. Een voor de langere termijn veel erger gevolg is dat de opties om nu wel tot ontwikkeling te komen hoe dan ook tijd en geld gaan kosten. Hoe lang het gaat duren, zullen we moeten afwachten op basis van de eerste resultaten van de door de raad gekozen (vertrouwelijke) acties. Voor de zomer wordt de raad nader geïnformeerd.

De factor tijd is voor mij wel een heel belangrijke, want dit stuk toegangsweg tot de binnenstad verdient beter, de buurt verdient beter. Ik zei in juni 2010 al: “deze entree is de stad onwaardig”. En heb daar met vragen, voorstellen en in raadscommissies keer en keer verbeteringen voorgesteld en op actie aangedrongen. Daarbij heb ik toch het gevoel dat ik aan het lijntje, of in dit geval een rafelende rode loper, ben gehouden. Het kleine belastingkantoor staat er nog immer op dezelfde wijze bij, Stationsweg 45-49 nog immer onverhuurd, en dan nu het wondgat aan één kant van het brede deel van de Stationsweg. Het is nog een geluk dat de Wijkontwikkelingsmaatschappij nu eindelijk goed op gang komt en Liefhertje als een letterlijke ‘weerspiegeling’ van hoe het wel moet op het brede deel van de Stationsweg, precies tegenover het Geste-project is genesteld.

Als D66er vertrouw ik op de eigen kracht van mensen, met daar waar nodig een kleine rol voor de gemeente. De Stationsbuurt draagt die eigen kracht uit; met Jazzin’ de Gracht en Carnivale als mooie exponenten en met een optimistische blik van de bewoners op de wijk. Dit wordt een cruciaal jaar voor de buurt. Doorbraak naar echte vooruitgang of blijven steken: voorwaarde is spoedige voortgang en voorspoedige afloop van de projecten aan de Stationsweg en het Stationsplein. 1 van die 2 voorwaarden loopt dus nu al uit de pas. Dat maakt me bezorgd. De wethouder gaf in ieder geval aan dat de herinrichting van het Stationsplein niet in gevaar zou komen door de stokkende ontwikkeling aan de Stationsweg. Echter, ongeacht de ontwikkelvarianten, ben ik benieuwd hoe de wethouder er nu voor gaat zorgen dat het vanaf nu onder controle en op schema blijft. De rol van de gemeente is tot nog toe veel te passief geweest. Wethouder Norder die we kennen van een soms gedurfde en eigenzinnige manier van planvorming – iets dat vaak met heel wat weerstand gepaard gaat – is hier niet zichzelf geweest. Te weinig daadkracht, te veel vertrouwen in een ontwikkelaar die dat vertrouwen niet heeft waar gemaakt, te weinig de weerstanden bij die ontwikkelaar overwonnen. Elke keer weer werd een te rooskleurig perspectief geschetst of vergoelijkt met het argument van de crisis. De wethouder is te slap geweest en moet dat nu zien goed te maken.

Martijn Bordewijk