Eerlijk is eerlijk, Elia was er ‘s morgens en wij kwamen ‘s middags op bezoek. Zijn komst maakte ook veel meer indruk dan dat van ons.  Op het Ketelplein in Laak-Noord raakten ze er niet over uitgepraat.  Hij had handtekeningen uitgedeeld en was, werd mij verteld, nog steeds een gewone Haagse jongen. Jammergenoeg moest hij weer snel weg, naar zijn club, Hamburg SV.  Maar trots dat ze allemaal waren op dat Cruiyf court dat nu zijn naam droeg: het veldje waar hij ooit leerde voetballen.

Maar op dat Ketelplein was nog veel meer te zien. De dames op deze foto waren er helemaal enthousiast over. Fitness toestellen in de buitenlucht. Goed om jezelf te trainen als je kinderen toch aan het spelen zijn.  En die mooie sintelbaan. Kun je ‘s avonds je man nog eens naar buiten sturen om een beetje te gaan sporten, werd mij verteld. En je kunt toch alles in de gaten houden.

Het was een van de plaatsen die ik op de fietstocht door Laak Noord heb bezocht. Een van die plaatsen waar je ziet dat de buurtbewoners samen werken aan het verbeteren van de kansen in de wijk. En wie Jaap is vertel ik de volgende keer.

Afgelopen dinsdagavond ben ik – na eventjes bij de Binnenstadborrel te hebben rondgelopen – een kijkje gaan nemen bij de Ondernemersmarkt in Den Haag Zuidwest. Doel van dit soort bijeenkomsten is niet alleen om ondernemers uit de wijk te informeren, maar juist ook om hen de gelegenheid te geven elkaar te ontmoeten en een netwerk tot stand te brengen.

Samen met onder andere de Kamer van Koophandel Den Haag, de Belastingdienst Haaglanden en woningcorporaties Vestia, Haag Wonen, Staedion en de gemeente Den Haag was er een gevarieerd programma samengesteld met interessante workshops, netwerkmomenten en een informatiemarkt. De markt vond plaats in de oude Mondriaanschool aan de Bentelostraat 313 (inmiddels verstopt achter de Hema in winkelcentrum Leyweg).

Hoewel opgezet in het kader van de plannen in Zuidwest waren er ondernemers uit heel Den Haag. Er was een goede opkomst en de mensen die ik sprak gaven aan dat dit soort bijeenkomsten in een behoefte voorziet. Zowel startende ondernemers (“ik wil een broodjeszaak beginnen”) als de al wat ervarener ondernemers vulden de workshops, o.a. over microkredieten; Budgetbeheer maar zeker ook kredietverlening door banken blijft ondanks een iets opgaande economie lastig.

Een rondje langs de standhouders (van Belastingdienst tot Radio Discus) van de informatiemarkt bevestigde nog eens dat dit soort informatie ‘brengen’ bij de ondernemers een goede manier is om wijk- stads- en regio-economie te versterken. Ook ondernemers hebben baat bij ‘onderwijs’, want begrijpelijkerwijs blinkt niet iedereen uit in alle takken van sport die nodig zijn om een onderneming te drijven. Gelukkig gebeurt er op dit vlak veel: de samenwerkingsverbanden van de gemeente Den Haag met o.a. de Kamer van Koophandel, woningcorporaties, banken, belastingdienst en MBK Nederland zijn goed.

Als D66er heb ik vertrouwen in ondernemerschap en innovatie, waardoor veel vanzelf goed gaat. De (lokale) overheid kan wel de omstandigheden creëren waarin de economie optimaal draait. Dat vraagt een beleid gericht op ondernemers sneller helpen, met meer mogelijkheden en minder lasten. Het vraagt ook een investering in communicatie (van regels, mogelijkheden, initiatieven, etc.). Dit soort markten zijn daarvoor een uitstekend instrument. Ik ben dan ook erg benieuwd naar een initiatief als Partners in Nieuw Ondernemerschap (PINO) – het schijnt behoorlijk succesvol te zijn (en niet alleen voor de multiculturele doelgroep maar ook anderen). In december heb ik een bezoek gepland.

De gedachten uit ons verkiezingsprogramma sluiten goed bij het bovenstaande aan: De gemeente dient ruimte te geven aan het particuliere initiatief. Ideeën voor handel en bedrijvigheid moeten worden gestimuleerd en beloond. De regels om te starten of uit te breiden, moeten eenvoudig, begrijpelijk en uitvoerbaar zijn. De laatste jaren heeft de gemeente daarin al flinke stappen gezet, met onder andere het project Red Tape. Nu nog een heldere economische visie op de stad en we zijn goed op weg.

Dat hadden we niet meer verwacht in oktober:  zo’n prachtige zonnige dag.  Op de fiets ben ik nog even door de duinen en langs de zee gereden. In Kijkduin waren er meer zongenieters, vooral op de terrassen. De strandtenten waren voor het grootste deel al verhuisd naar de opslag.  In het winkelcentrum was het niet echt druk. Er staan nu nog meer panden leeg en voor het assortiment in de andere winkels hoef je steeds minder naar Kijkduin te gaan.

Van de week hebben we  over Kijkduin gesproken in de Commissie Ruimte. De wethouder, Marjolein, had een brief gestuurd over de afspraak die in het coalitieakkoord was gemaakt, om geen percentage sociale woningbouw meer te verplichten in Kijkduin.  De oppositiepartijen vonden de behandeling niet nodig, omdat de plannen voor Kijkduin niet direct aangepakt kunnen worden. Maar met de VVD hebben wij aan gedrongen op behandeling.  Zonder de verplichting van sociale woningbouw wordt  het immers voor investeerders aantrekkelijker om met een goed plan te komen dat past in het Masterplan.  En eigenlijk is dat wel nodig, Kijkduin Bad mag niet afzakken, het moet een aantrekkelijke badplaats blijven voor bewoners en voor bezoekers.  Komende week hebben we het er weer over als we praten over het IPSO  (lijst van prioriteiten in bouwactiviteiten).  En ook op donderdag  in de gemeenteraad: dan zal  deze afspraak uit het coalitieakkoord aan de orde komen. Ben benieuwd wie er met ons mee stemt.

Elke zaterdag heeft radio Discus een stamtafel waaraan ze gasten uitnodigen over een actueel probleem in de stad. Deze keer was ik uitgenodigd om te praten over de problemen van dak- en thuislozen. Samen met twee ervaringsdeskundigen: Patrick Zwiers die nu straatambassadeur is en Michel Turk als lid van de clientenraad van de Kessler Stichting.  Ook aan tafel zat Elly Burgerink van het Straatconsulaat. En natuurlijk Joop, die het gesprek leidde. We bespraken veel problemen en waren zo druk in gesprek dat we zelfs door praatten tijdens de muzikale intermezzi.  Mijn gesprekspartners maken zich echt zorgen over de tijden die komen. Ze verwachten meer werkeloosheid, minder geld voor uitkeringen, meer huisuitzettingen en daardoor meer mensen die aankloppen bij de nachtopvang.  Ze hebben me ook een wensenlijstje meegegeven voor de Haagse politiek: meer plaatsen voor de nachtopvang, zeker nu de winter er weer aankomt. Ervoor zorgen dat mensen die hulp nodig hebben ook echt geholpen worden. Voorkomen dat mensen in de problemen komen. En de saamhorigheid in de maatschappij niet laten verdwijnen.

Na afloop hebben we buiten nog lang staan napraten in de septemberzon.  En elkaar beloofd dat we elkaar zullen blijven volgen.

Gisteravond werden de algemene beschouwingen gehouden in de Raad. Op mijn plaats op de tweede rij, achter Rachid, heb ik een goed zicht op wat er gebeurt. Je ziet of mensen geinteresseerd luisteren, zich ergeren of juist instemmend knikken, en dat vaak onbewust.  Als je goed kijkt, zie je meer ( zoals Cruyf al beweerde).  Dat was gisteren ook het geval. Bijvoorbeeld toen de PVV beweerde dat in een deel van Den Haag vrouwen werden geweigerd in horecagelegenheden; dat hun vrouwelijke raadsleden geen toegang hadden gekregen in etablissementen aan de hoefkaderin, maar niet konden verklaren waarom ze deze discriminatie  niet gemeld hadden en o0k geen andere ondersteunende informatie konden geven…

Ja, toen zag ik de rug van mijn fractievoorzitter zich spannen. Je zag hem denken: louter suggestie, geen bewijzen. Hij interrumpeerde met de vraag naar feiten, naar namen en rugnummers. Maar kreeg die niet, alleen de opmerking: ga dan zelf kijken. ’Voorzitter, moet ik dan een jurk aantrekken?’

Kim en ik, zijn nu toch wel nieuwsgierig geworden. Zijn er echt plaatsen waar je niet binnen mag, terwijl je er wel binnen zou willen?  Wie weet, gaan we toch binnenkort nog eens op onderzoek.