In 1974 werd Nederland wereld beroemd vanwege zijn “totaalvoetbal”. Maar, onder leiding van maestro Cruijff hadden we de finale nooit gehaald als we in de halve finale tegen Brazilië niet spijkerhard gespeeld hadden. Van Hanegem en Krol hadden rood moeten krijgen, maar kregen het niet. Het had toen dus héél anders kunnen lopen, maar niemand weet dat meer. Uiteindelijk moest wel een Braziliaan het veld af en won Oranje die pot, door onder andere een prachtige goal van der Johan. Wel werd het beste elftal wat we ooit hebben gehad ook toen géén wereldkampioen.

De kritiek van Cruijff dat Oranje veel te hard gespeeld had in de finale geeft dus op z’n minst wat dubbele gevoelens. Zeker, het was hard en misschien soms te hard, maar met de les uit 1974 dus wel te rechtvaardigen. Bovendien, als je voetballend minder bent, dan moet je met strijdlust compenseren. Hoe vaak is Nederland niet in de kwartfinales uitgeschakeld met mooi voetbal door stug en hard spelende ploegen?

Met alleen mooi en technisch voetbal kom je er niet meer, Spanje is wat dat betreft een grote uitzondering, maar een groot deel bestaat dan ook uit spelers van Barcelona. Een club die al zeker 15 jaar een Europese topploeg is die de nodige prijzen heeft gewonnen.

Het Oranje elftal heeft het maximale uit de ploeg gehaald en dat is een groot compliment voor Bert van Marwijk. Onze keeper en rechtsback hadden nog amper Europese ervaring op hoog niveau. Ons centrale verdedigingsduo speelt bij HSV en Everton, goede ploegen, maar geen absolute top. De aanvallende kwaliteiten van onze verdediging (met name de backs), maar ook het middenveld zijn beperkt. Van Bommel en De Jong waren top, maar dan vooral verdedigend en storend. Sterke en ervaren buitenspelers, behalve Robben, hebben we niet. Elia heeft talent, maar moet nog volwassen worden. Sneijder was de grote man, maar verdedigend kwetsbaar. Een echt sterke spits hebben we niet, al heeft Van Persie het goed gedaan, ook al stond hij vaak op een eiland. De selectie was bovendien smal, wat gemiddeld op de bank zat was toch wat minder “top”.

Dit in ogenschouw nemend, is vice-Weltmeisster worden in 2010 met recht de beste prestatie ooit uit de Nederlandse WK-voetbal gescheidenis. Pas na 115 minuten moesten wij kapituleren.

Als we het advies van Cruijff hadden gevolgd was het ongetwijfeld een mooie finale geworden, waarin (het beste elftal) Spanje ons met 3 of 4-1 had verslagen. We zouden volstrekt kansloos geweest zijn tegen de huidige Europese kampioen, met het beste middenveld van de wereld. De Duisters waren niet voor niets na 75 minuten al kansloos en werden de hele wedstrijd achteruit gedrukt en op eigen veld vast gezet, terwijl ze Engeland en Argentinië met speels gemak juist hadden overlopen.

Cruijff als speler en Van Basten als speler en trainer hebben het Nederlands elftal misschien in het verleden beter doen laten voetballen, zij zijn op WK’s nooit succesvoller geweest. Als je de spelers ervoor hebt, moet je mooi voetbal spelen. Maar als je die spelers onvoldoende hebt, moet je als leeuwen voetballen en een team vormen. Dat is juist nu eindelijk eens gelukt! In 1974 waren er veel brandjes in het team, dat heeft ons uiteindelijk de titel gekost. Er was veel te weinig discipline. In 1978 was de aanloop (“trek Cruijff over de streep”) dramatisch. In 1990 hadden we veel kwaliteit, maar was iedereen met zichzelf bezig. Later kregen we de breuk tussen de witte en zwarte spelers. Juist in 2010 heeft dit Nederlands elftal elke minuut als een team gespeeld en eigenlijk voor het eerst. Beste speler was ongetwijfeld Joris Mathijsen, die foutloos heeft gespeeld tegen de beste aanvallers van de wereld en pas na de goal van Spanje zijn eerste gele kaart van het toernooi kreeg wegens nota bene “protesteren”.

Tweede worden is niet erg als je verliest van een ploeg die beter is. Maar Iniesta had rood moeten krijgen voor slaan, Puyol had zijn tweede gele kaart moeten krijgen na de doorbraak van Robben, maar dat gebeurde allemaal niet. En natuurlijk had Robben moeten scoren. De goal van Spanje gingen 2 verkeerde scheidsrechterlijke beoordelingen aan vooraf. We kregen ten onrechte geen hoekschop en uit de spelhervatting viel de goal. Maar aan de goal ging ook een buitenspelsituatie aan vooraf. Desalniettemin, Spanje was beter, zette Oranje zoals verwacht vast en is terecht wereldkampioen geworden. Maar Nederland heeft met strijd en stevig spel het toch bijna gered met een elftal dat top is, maar geen wereldtop. Dan heb je het gewoon héél, héél goed gedaan en is hulde op zijn plaats.

Oranje was de enigste ploeg die zonder verlies(punt) de finale bereiktte. Topsport is met al je kwaliteiten en beperkingen het hoogst haalbare proberen te bereiken. Dat is in 2010 gelukt en in 1974 en 1978 helaas niet. Dat maakt deze prestatie zo groots. Het land begrijpt dit en Johan zal dit met zijn Catelaanse hart later ook in gaan zien. Want dat is toch logiesssss …

Op dit moment vliegen de 2 helicopters met spelers en staf over het Oranje gekleurde Museumplein in Amsterdam … Holland, Holland, Holland. Of met de nieuwe media te spreken: Respect, respect, respect …

In elk geval zijn de Europese regeringsleiders met hoge snelheid door de EU-zone geraasd op weg naar een pakket maatregelen van maar liefst 720 miljard steun. Hoe kun je zo snel komen tot besluiten over zoveel geld? Kan dat wel zorgvuldig? Of komt wat goed is snel? Ik herinner me dat in de gemeenteraad van Hoorn vroeger ook altijd veel langer gesproken werd over 100 gulden subsidie aan een vereniging, in vergelijking tot investeringen van tonnen of miljoenen in allerlei complexe projecten. De impact van die kleine bedragen kon men namelijk nog overzien, dus daar kon men over mee praten …

Gaat dat wel goed denk ik nu? U hoort het goed: 720 miljard steun. 60 miljard is cash uit te betalen vanuit de EU-landen, meer steun moet eventueel bij gefinancierd (lees geleend) worden. Ongetwijfeld bij banken die zelf een tekort aan eigen vermogen hebben. Snapt u het allemaal nog? Al die EU-landen hebben toch allemaal een BKR-melding nu aan de broek? Dan kun je toch niet lenen meer of werkt dat op die schaal niet zo?

De meeste verkiezingsprogramma’s van de politieke partijen in Nederland gaan uit van 2 bestuursperiodes (8 jaar bezuinigen). We kunnen ook allemaal structureel morgen 5% (dat wil zeggen de minima 0% en ik 6% en misschien u 7%) inleveren op ons salaris, zijn we er in één keer vanaf. De pijn in één keer nemen, kunnen we weer leuke dingen gaan doen, het leven is al zo kort. En dat is nog altijd beter dan in Ierland, waar de lonen met 15% omlaag gaan volgens de plannen. Maar waarschijnlijk gaan we 8 jaar ongelofelijk ingewikkeld doen, kool en geit proberen te sparen, opgebouwde rechten en fatamorgana’s moeten bevochten worden, we gaan dus enorme discussies voeren (en wat dat niet allemaal kost, in elk geval veel ambtenaren …). In 2005 kwam D66 met het voorstel om de AOW naar 67 te verhogen, iedereen schreeuwde moord en brand. Nu vinden we het gewoon. De zeepbel is doorgeprikt!

De commissie De Wit meldt, hoe kan dat ook anders, dat controles en wetgeving moeten worden aangescherpt. De standaardconclusie na elk debacle! Maar meer wetgeving en meer controle kost ook geld en leidt zelden tot oplossingen. Er was namelijk genoeg controle, alleen die faalde, DAT was het probleem. En de reden daarvan is niet wetenschappelijk onderbouwd, maar wel heel simpel te bedenken: elke controle faalt op termijn! Daarom ontsnappen er nog steeds gevangenen. Daarom hebben we de bouwfraude gehad. Daarom worden dictators uiteindelijk panisch en achterdochtig. Daarom winnen de Duitsers altijd in de laatste minuut. Controles verslappen namelijk altijd. Daarom moet je de paarden verversen op een gegeven moment. Daarom moet je niet langer dan 8 jaar wethouder zijn, want de organisatie om je heen gaat naar jou staan (lees: het kritisch vermogen zakt).

Als de huizenprijzen al 30 jaar stijgen (laatste daling was eind jaren ’70), dan gelooft menig huizenmakelaar (laat staan de consument) ECHT oprecht dat dit eeuwig zal duren. Dat zit in de mens, we willen dat ook graag geloven. De laatste economische wereldcrisis was in de jaren ’30 van de vorige eeuw. Weinigen hebben dat meegemaakt, zeker niet zij die nu de touwtjes in handen hebben. Logisch dat men NIET KON geloven dat het weer zou kunnen gebeuren.

Zeker vandaag de dag, nu de wereld zo complex is geworden, dat we veel dingen niet meer kunnen overzien, laat staan begrijpen. Door dit niet-rationele, maar emotionele en goedgelovige gedrag is 30% lucht ontstaan in de economie. Het financieel systeem was zo complex geworden, dat niemand het meer kon overzien. Quickwins leverden bonussen op. Iedereen deed mee aan het systeem, tot dat het schip gekeerd werd door de wal. Daarom is iedereen schuldig, of niemand, net hoe je het bekijkt.
Zelfs ik, niet erg gevoelig voor dit soort bewegingen, heb me ooit laten overhalen om mijn aanvullende pensioen met aandelen te financieren. Geen probleem verder, maar het zal waarschijnlijk niet meer rendement opleveren, dan dat ik het gewoon 30 jaar op de bank had laten staan. Maar je wilt zo graag wat anders geloven toch?

Net zo goed als we goed gelovig zijn in ons geprivatiseerde zorgstelsel. Want weet u wat uw polis precies wel en niet dekt en hoe uw eigen risico in elkaar zit? Weet u welke gegevens er in uw elektronisch dossier zijn opgenomen? Weet u welke rechten u hebt en welke plichten de zorgverlener heeft ten opzichte van u? Kunt u wijs worden uit de factuur die u ontvangt met al die ingewikkelde en onduidelijke codes? Op papier is het allemaal goed geregeld hoor! Ik kan u nu al vertellen dat een toekomstige onderzoekscommissie zal aangeven dat de wetgeving aangescherpt moet worden en dat er meer controles moeten komen.

Want … U gaat er toch ook vanuit dat de deskundigen het allemaal goed doen en integer handelen? Daarom kijken we allemaal massaal naar Peter R. De Vries op zondagavond, omdat we WEL weten dat mannen kaas eten, maar dat eigenlijk niet willen weten.

Dit schreef ik zojuist in het condoleanceregister. Wat moet Hans zich ongelukkig hebben gevoeld met wat er in de stemhokjes is gebeurd in Rotterdam. Wat moet hij hebben gedacht op de run op machtigingen, alsof het om de voetbalplaatsjes ging van Albert Heijn. Wat zal hij Bos en Balkenende graag toegesproken hebben die maandenlang als ruziënde tieners door de kamer rolde. Wat moet hij tenenkrommend hebben aanschouwd dat prominenten zich op verkiezingslijsten hebben laten plaatsen (overal in het land!) en nadat ze vele stemmen hebben binnengehaald en zijn gekozen, gewoon hun raadszetel NIET innemen. Wat dat betreft hulde voor Wilders die dat WEL deed in Den Haag.

Eerder schreef ik al eens in mijn blog dat ik me erg ongelukkig voel bij al die politici die van partij hoppen, soms zelfs tijdens een zittingsperiode in de raad. Alsof je even je moeder omwisselt. Ik heb de diverse aanbiedingen van andere partijen altijd weggewimpeld, onder het mom dat “ze mij niet konden betalen.” Maar het gaat natuurlijk niet om geld, dan was ik wel voor het wethouderschap gegaan nu. Het gaat erom dat je fris en ideologisch jezelf blijft, ook al ontwikkelt je eigen gedachtegoed zich natuurlijk wel mee met de tijd.
Het zap-gedrag wat je op dit moment overal in de samenleving terugvindt, dus ook in de politiek, baart mij zorgen. De overheid is geen wegwerpartikel, wat je zo kunt vervangen door wat anders. Daarin moet je structureel investeren. Het zorgt voor veiligheid, voor hygiëne, voor een sociaal vangnet. Dat is niet vanzelfsprekend. Zeker nu er weer krachten opkomen die ad-hoc willen shoppen in de overheid en die aangeven dat de overheid er niet voor iedereen zou moeten zijn.

Hans wilde juist mensen meer invloed geven in een duidelijk en vernieuwend democratisch systeem. Het referendum, het districtenstelsel, de gekozen minister-president.
De liefde voor de democratie heb ik van Hans gekregen. Ik heb me groen en geel geërgerd hoe partijen, ook D66, zich in de tijden na september 2001 zo makkelijk allerlei individuele rechten van mensen weggaven in ruil voor (schijn)veiligheid. Gelukkig heeft Sophie in ’t Veld in Europa namens D66 veel zaken op dat punt aan de kaak gesteld. Want democratie is het enige echte wapen in de strijd tegen terrorisme en andere ontwrichtende bewegingen. Investeer daar dus in!

In onze campagne hebben we ons ook onderscheiden door ons sterk op de nieuwe media te richten: Hyves, Facebook, Linkedin, Twitter, YouTube, alles gebruiken we. Voor Cees Franke (kandidaat 2) en Mark Leek (kandidaat 3) is het hun way of life en beiden hebben veel politiek talent. Het is een genot om met hun dagelijks te werken en te lachen.
Maar alle generaties van Bob (kandidaat 13, 22 jaar) en Dirk (kandidaat 6, 23 jaar) tot Johan (lijstduwer, kandidaat 15, 85 jaar) doen mee in de campagne. Solidariteit tussen de generaties kenmerkt ons en dat geeft een fantastisch gevoel. Zo zou het ook moeten in de Hoornse samenleving.

Nog teveel bepaalt de babyboomgeneratie het speelveld. Leendert Faber (kandidaat 5) waarschuwde me daar al 2 jaar geleden voor. Ben blij dat we als D66 daar verandering in proberen te bewerkstelligen.

Want wie de jeugd heeft, heeft de toekomst. Dirk en Bob als (b)rookies met een dosis durf en enthousiasme geven de campagne zeker kleur. Ik zie veel van mezelf terug in hen. In 1989 werd ik lid van D66 en op mijn 21ste jaar ontvangen alsof ik Koning Arthur was. De rode loper werd door alle veertigers en vijftigers binnen D66 Hoorn uitgerold voor me. Ik kreeg alle ruimte om me te ontwikkelen van “lovebaby” tot fractievoorzitter en wethouder. Daar ben ik hen nog dankbaar voor. Het heeft me als mens mede gevormd. Nu mag ik de rode loper uitrollen voor anderen …
Laatst sprak ik de kersverse lijsttrekker Michiel Pijl (CDA) daarover en die had binnen zijn partij een zelfde soort beleving gehad. Jongeren zijn (nog altijd) schaars in de politiek …

Ik ben apetrots dat “mijn” Dirk en Bob het zo lekker doen. Hoewel ik me met mijn 42-ste jaar zeker nog niet oud voel, wil ik graag veel van mijn kennis doorgeven aan hen. Maar tegelijkertijd leer ik ook van hen en dat is het mooie. Ze geven mij ook nieuw elan. Maar zeker zo erg geniet ik van onze “oudere jongeren”. Paul Klöters (kandidaat 4) is met zijn 66 jaar (mooi getal!) helemaal terug. Inspirerend en qua geest zeker nog zo fris als een hoentje. Als ik naar Paul kijk denk ik: “Ouderenbeleid? Daar staat het!”

Tenslotte nog iets over Ina Bakker (kandidaat 7). Ze is géén geboren politiek talent, maar heeft zich desondanks de afgelopen jaren krachtig geweerd en alleen staande gehouden in de gemeenteraad. Ze heeft D66 op de kaart gehouden in Hoorn. Dank aan onze “First lady”!

Daarom verdienen al deze prachtige mensen eigenlijk een plaats in de nieuwe fractie straks. U kunt dat mogelijk maken! Ik hoop dat u in de afgelopen tijd geproefd heeft dat “ANDERS JA, D66” inhoud en beleving heeft met een prachtig stel mensen. Denk daarom niet alleen aan ons op 3 maart, maar geef uw stem ook aan een creatieve, progressieve en positief ingestelde groep mensen. Abonneer u ook op onze nieuwsbrief op deze website. Want we willen samen met u verder!

Maar wat als je zoveel mooie mensen in de samenleving hebt, die door hun inzet als bestuurder, vrijwilliger of gewoon als mens de wereld elke dag weer een beetje mooier proberen te maken? Dan stuur je ze een kaart!
Een Greetzkaart natuurlijk met geschreven en gesproken tekst en een stemadvies, dat dezer dagen niet mag ontbreken.

“Maar het ging natuurlijk vooral om het plezier en de lol die je daarvan hebt! Vele leuke reacties … iedereen ziet de humor er wel van in. En ach wat “achter-de-hand-vriendinnen”, je weet nooit waar het goed voor is toch?”

Dit stond er op de kaart:

Hoi Kanjer,
Je passie en gedrevenheid voor Hoorn blijft voor mij niet onopgemerkt.
Mede door jouw inzet ben je van onschatbare waarde voor de lokale samenleving!
Ik heb een oogje op je en hoop dat jij de match ook ziet! Is de liefde wederzijds?
Wil je dan tijdens de gemeenteraadsverkiezingen op 3 maart mijn Valentijn zijn?

Arthur Helling, lijsttrekker D66

Nu we voor de Westfrisiaweg de Hoornse bijdrage aan de weg geregeld hebben, kunnen we ook dat andere grote infrastructurele vraagstuk oppakken: de ontwikkeling van het stationsgebied met een nieuwe verbindings- en ontsluitingsweg voor de binnenstad en de Grote Waal onder het spoor door.

Met de eenmalige middelen uit de NUON-gelden en een grote investering waarvan de lasten uitgesmeerd kunnen gaan worden over de komende decennia is dat goed mogelijk. Hoorn wil een grote stad zijn, maar bedrijft al tientallen jaren dorpspolitiek. Het is waar, je kan zo’n huzarenstukje maar eens in de 30 jaar uitvoeren, maar het vraagt vooral durf en lef om je nek op dat punt uit te steken.

Deze ontwikkeling maakt de weg vrij voor een goede, organische groei van de binnenstad, nog altijd wel de plek waar we onze dagelijkse identiteit aan ontlenen. Mag het dan ietsje meer kosten??? Desnoods geven we opnieuw VOC-aandelen uit.

Met deze ontwikkeling kan niet alleen wat aan de stad toegevoegd worden, het kan letterlijk de ruimte bieden en plek geven aan ruimtevragers die in de stad niet meer kunnen worden gehuisvest. Of het nu om auto’s of grootschalige winkelformules gaat, aan de rand liggen de oplossingen. Rond het station zou je ook best wat de lucht in kunnen en maak rond de stoomtram een mooi tijdsbeeld anno 1926. Maar voeg vooral iets toe! Moderne architectuur en unieke historie, dat kan fantastisch spannend zijn en echt, echt iets toevoegen aan onze stad. Juist in economisch slechte tijden, moet je wat durven.

Martin Luther King had een droom, hij mocht hem niet verwezenlijken. Victor Muller had een droom en is bezig hem te verwezenlijken. Laten wij onze droom oppakken en de binnenstad toekomstproof maken. Laten we de Spyker op z’n kop slaan.

Maar de lokale politiek schiet gelijk weer in de kramp. Het lijkt wel of men met goedwillende initiatieven niet kan omgaan.

Er zijn veel gemeenten die “theetuinen” wel toestaan. Tuurlijk, je moet wel goed kijken hoe je het regelt. Het moet beperkt blijven tot thee en koffie en inderdaad geen commerciële uitbating worden. De openingstijden moeten beperkt blijven, evenals het aantal theetuinen. De reguliere horeca zal er dan zelf weinig tot geen last van hebben. Als hiermee bijzondere collecties, beelden, tuinen etc. meer openbaar worden, dan heeft dat een cultureel, maatschappelijk nut. Een broedplaats voor nieuwe ideeën. En als we ergens behoefte aan hebben, is het ontvluchten van de wereld van alle dag en nieuwe inspiraties en ideeën krijgen.

Koffiespeciaalzaken mogen ook al een tijdje in de binnenstad koffie schenken. Als er in de reguliere horeca goede koffie wordt geschonken en dat leuk wordt opgediend, dan is wat je in een speciaalzaak hebt geproefd door de reguliere horeca goed uit te nutten. Dan versterk je eerder de keten, dan dat het concurrentie geeft.

Dat kan met een beperkt aantal theetuinen ook. De gemeente moet een goed overleg met de horeca in Hoorn gaan opzetten en daar veel meer mee samen werken. Ik weet zeker dat in een goede samenwerking, ook ruimte kan worden gevonden voor theetuinen.

D66-raadslid Ina Bakker heeft zich terecht opgeworpen als voorstander van theetuinen. D66 wil in haar verkiezingsprogramma meer ruimte bieden juist voor maatschappelijke initiatieven en tegelijkertijd met allerlei organisaties, mensen en ondernemers veel meer gaan samenwerken. Het wordt tijd om de luiken naar buiten weer open te zetten, met een gemeentebestuur dat initiatieven uitlokt en frisse ideeën een kans geeft.

Maar als ik eenmaal ergens aan begin, dan wil ik het afmaken. Ik zag dat ik niet de enigste was met die instelling. Niemand wilde de jager zijn, die met lege handen thuis aankwam. Op zo’n moment schik je je in je lot. Bovendien, zo’n rij is goed voor de sociale contacten. Ik kon even uitgebreid spreken met de voorzitter van één van de ondernemersclubs die in het zelfde schuitje zat. Maar er was meer. Een lieve moeder werd geheel uitgekafferd, anders kan ik het niet zeggen, door een 14-jarige pubi-dochter die het allemaal maar achterlijk en stom vond. Is met het zap-gedrag van de jeugd ook de rust en kalmte verdwenen? De aanwijzingen van dochterlief (neem dan krentenbollen in plaats van oliebollen, dan mag je voor) werden in de wind geslagen door moeders. Zelfs de zwartgallige buurtbewoner kon er de humor allemaal wel van inzien en bleef in opperbeste stemming op de laatste dag van het jaar. Het ontlokte bij hem zelf de conclusie ”dat ze dit thuis niet moeten zien, want dan moet ik daar vanaf nu ook aardig gaan doen.”
Logistiek zit het allemaal even tegen. De krentenbollenmix zat in de machine en iedereen kwam voor oliebollen. De krentenmix moest eerst op, dus menige verse aanvoer werd met teleurstelling ontvangen in de rij: “Weer géén oliebollen.”

Een Poolse auto schoof het parkeerterrein op. Even zag ik de verbaasde blik van de bestuurder. Hij zag de rij en zal voor even gedacht hebben weer thuis te zijn. Of zal hij al zo ingeburgerd zijn dat hij vermoedde dat de nieuwe vestiging van Mediamarkt toch op de Huesmolen werd geopend?
Na 2,5 uur en volledig versteend van de kou had ik tien oliebollen en 10 appelflappen bemachtigd. Door de telefoon meldde ik spontaan en met opluchting mijn vangst aan het thuisfront met het vriendelijke verzoek per direct een warme kruik klaar te leggen.

Volgend jaar ga ik beslist eerder jagen.

In elk geval leert het ons altijd weer dat klagen en zeuren over het weer en de gemeente ons gewoon in het bloed zit. Ook de afgelopen dagen weer, over bevroren wissels en sneeuwploegen die 24 uur per dag doordraaide, volledig in tegenspraak met hetgeen kon worden opgetekend uit menige mond: “De gemeente doet niets!” Leven we tegenwoordig in verschillende werkelijkheden?
D66 gaat uit van de eigen verantwoordelijkheid van mensen, want daar begint het, daar zou het in elk geval moeten beginnen. De overheid is aanvullend, heeft een zorgplicht daar waar de individuele verantwoordelijkheid niet genomen kan worden of daar waar die overgaat in de collectieve verantwoordelijkheid.
Het makkelijkste is altijd lekker achteroverleunen en mee klagen. Die kwaliteit is mij echter nooit aangeleerd. Daar ben ik op de dag van vandaag blij om. Elke keer moet ik me weer inhouden met deze openbare discussies.

Het is waar, menige gemeente lijkt overvallen door het winterweer. Nat strooien werkt zeer goed preventief, maar ook alleen als het wegdek nog droog is. In die zin is vermoedelijk menige gemeente te laat geweest. Met zout strooien wordt vanwege het milieu terughoudend omgegaan, vaak is zand een alternatief. Maar het beste middel is natuurlijk dat we zo snel mogelijk collectief onze eigen verantwoordelijkheid pakken en onze stoepen en straten aanpakken. U heeft toch ook het hele jaar het zand en zout klaar staan? Dus niet … Het viel mij erg op dat al het kookzout uit de supermarkten was gekocht en desondanks zie ik maar heel weinig mensen die de afgelopen dagen een poging hebben ondernomen om een kleine collectieve bijdrage te leveren. We kruipen liever warm achter de pc, om van daaruit ingekomen stukjes te schrijven op internet en in de krant.
Een beter milieu begint toch bij jezelf, dat was hem? Ik herinner me nog een aantal jaar geleden dat de schoonmaakplicht uit de APV werd geschrapt. Dit, omdat niemand het toch meer deed. Tegen die gemakzucht heb ik toen stevig geprotesteerd. Het kwam er weer in, maar weet eerlijk gezegd niet of de schoonmaakplicht er nu nog in zit? Ook adviseerde ik duidelijk te communiceren aan het begin van de winter, met de mogelijkheid bij de rayonposten zout of zand te halen. Dit alles lijkt weer weggezakt, ik heb er in elk geval niets over gelezen.

De gemeente is primair verantwoordelijk voor de doorgaande routes, althans, daar gaat de eerste prioriteit terecht naar uit. Dat heeft men ook wel degelijk opgepakt, al was men, waarschijnlijk wel wat verrast door de plotselinge sneeuw??? Als we collectief de rest hadden gedaan, dan hadden we elkaar halverwege wel gevonden. Een goede winkelier wacht immers ook niet af, klantvriendelijkheid begint al voor de deur. Maar ook de consument gaat niet vrij uit. Als je lekker wilt winkelen, maar overal wordt voor gladheid gewaarschuwd, dan moet je niet klagen als je valt. Je neemt dan zelf bewust een beperkt risico, dat kan dus ook verkeerd uitpakken. Dan niet naar een ander wijzen, maar eerst naar jezelf.

Velen zullen het niet met mij eens zijn, denk ik. Ik begeef me letterlijk op glad ijs … Naar de overheid wijzen is natuurlijk vele malen makkelijker. Maar de komende jaren heeft de gemeente voor veel zaken geen geld meer. Wen er maar vast aan zou ik zeggen, want de overheid zal zich op een aantal vlakken ongetwijfeld wat gaan terugtrekken.
Ik verheug me er op … Gaan we eindelijk weer zelf nadenken en onze verantwoordelijkheid oppakken.

In het voetbal mag je, zolang een speler nog onder contract staat, een bedrag vragen bij een zogenaamde “tussentijdse transfer”. Ik zou dit systeem niet snel op de politiek willen toepassen, maar toch … even een ogenblik heb ik er aangedacht.

In het verleden heb ik de oud-wethouders Gerard van der Meer en wijlen Theo Hoogkamer (allen VVD) er altijd fijntjes opgewezen dat ze de opleiding bij D66 hadden genoten en dat we het opleidingsgeld nooit terug hebben gezien. Uiteraard dit alles in de context van een “lach en grap”.

Opmerkelijk is dat in de afgelopen bestuursperiode er wel heel veel heen en weer geshopt is tussen partijen onderling. De wereld globaliseert en dit laat ook die andere wereld, die van de politiek niet onberoerd. Ook hier zien we gelukzoekers. Roger Tonnaer verliet na jaren trouwe dienst de PvdA en begon een eigen fractie: fractie Tonnaer. Chris de Meij stapt uit de VVD en begon de fractie De Meij. Inmiddels is hij weer warmpjes in de boezem van de VVD ontvangen. In een transfersysteem zou dit 2 x betalen zijn!
Jacqueline Amesz (voorheen GroenLinks) loopt nu warm in de commissies namens de fractie Tonnaer. En het gerucht gaat dat ex-VVD-raadslid Anita Wagenmakers zich aan het warm lopen is binnen de SP. Symen van der Meer, ex-raadslid van het CDA, is nu gestrikt door Hoorns Belang.
De meest opmerkelijke transfer was wel die van raadslid Leny Molema die tijdens de rit overstapte van de Seniorenpartij naar het CDA, waarbij zij haar raadszetel meenam. Een wel heel merkwaardige vertaling (en vertoning?) van de keuze van de kiezer.

Wat een geld hadden we kunnen vangen met al die wijzigingen als we een transfersysteem hadden gehad. Geluk zoeken mag, maar mogen we dan wel even vangen?
D66 is in al dit (politiek) huiselijk geweld erg stabiel gebleven. Ook wij verloren wel leden in de afgelopen 10 jaar uit onvrede, maar de meesten van hen hebben we de afgelopen jaren ook weer terug gewonnen. Zij zijn nooit overgestapt naar andere partijen … want er is maar één thuis al verlaat je wel eens even boos het ouderlijk huis.

Naschrift: Uit ingekomen reacties zijn er nog een aantal toevoegingen te melden. Joke van der Meij was ooit raadslid voor de VVD en staat nu tweede op de lijst van VOCH. Marion v.d. Ven was ooit raadslid voor de PvdA en staat nu tweede op de lijst van de VVD. Nog iets over het hoofd gezien?