We praten in Nederland veel over Duurzame Energie. Maar hebt u enig idee wat dit aandeel is in Nederland ten opzichte van de traditionele stoffen? Het viel mij zwaar tegen toen ik recent de cijfers las.

Biomassa is 4%, maar wind- en zonne-energie halen elk de 1% nog niet. Nederland is dus een erg conservatief land en draait nog volledig op fossiele brandstoffen als gas en olie. Zonder meer gevaarlijk. We draaien onze gasvoorraad een flink door. We wakkeren in feite daarmee de inflatie aan.

Noorwegen echter worstelt hoe het zijn gas- en oliereserves moet inzetten. De Noren die van oudsher zuinig leven en dicht bij de natuur staan, houden de hand stevig aan de kraan.

Het is een Rijk land (geworden), zonder overheidsschuld en met op dit moment een 10%-begrotingsoverschot.

Voor Nederland is een snelle energietransitie gewenst, maar echt zaken kunnen we pas doen als we op Europees niveau gaan investeren in nieuwe netwerken. Want we zullen op Europese schaal en met een mix van bronnen en leveranciernetten door heel Europa de toekomst veilig moeten stellen. Dat kan alleen in een sterk en homogeen Europa.

Met het www.energietranisitiemodel.nl kun je overigens naar hartenlust sleutelen aan inputgetallen om te kijken wat er dan gebeurd in een bepaald jaar op basis van recente marktprijzen.

Het College in Hoorn wil een Lokaal Duurzaam Energiebedrijf opzetten. Dit is een interessante ontwikkeling die absoluut politieke steun verdient.

 We zullen aan de bak moeten, crisis of niet …

 Doet u mee?

Terwijl we massaal kijken naar “Ik hou van Holland” staat Europa in brand. Ik vind het moeilijk om de dagelijkse Europese onmacht te zien. Maar tegelijkertijd verwijt ik mezelf dat ik Europa ook te lang links hebt laten liggen. Europa heeft voor mij ook lange tijd synoniem gestaan voor alles wat met “vakantie, EK-voetbal en oost-west-verhoudingen” te maken had. Maar Europa is veel meer, een economische, culturele en monetaire eenheid. Maar vooral ook in een snel globaliserende wereld, een schaalgrootte, om te overleven.

In – ik dacht 1992 – organiseerde ik als toenmalig D66-bestuurslid nog een echt Europadebat in het Huis Verloren in Hoorn. Ik haalde de flamboyante Limburger en D66-europarlementariër Jan-Willem Bertens naar Hoorn en nog enkele andere sprekers. Het werd een boeiend en leerzaam debat. Wat was Europa belangrijk voor Nederland en wat wisten we er eigenlijk te weinig vanaf. Dat was zo ongeveer wel de samenvatting van de avond.

Sindsdien ben ik geïnteresseerd geraakt in het heden en verleden van Europa. Ik ben ook overtuigd dat juist een land als Nederland als handelsland en doorvoerhaven veel aan Europa te danken heeft.

Maar de afgelopen jaren zagen we in de samenleving ook steeds meer een afkeer van Europa, niet in de laatste plaats door politieke partijen als de SP en de PVV. Ook in andere landen zag je die teneur.

Met de voormalige Belgische premier Guy Maurice Marie-Louise Verhofstadt in Zomergasten 2011 was het weer even heerlijk om over de toekomst van het Verenigd Europa te praten. En wat heeft die man een visie! Een Federaal Europa met grote bevoegdheden (en natuurlijk met veel betere politieke legitimatie en controle) en geen veto’s op nationaal niveau.

Want juist dit laatste maakt Europa zo verlammend. Er is altijd wel een land dat dwars ligt, of een politiek leider die eerste even zijn eigen herverkiezing wil organiseren nationaal, alvorens weer voor  Europese belangen te willen strijden. Zo verliezen we in rap tempo terrein op het wereldtoneel. Als het moeilijk wordt duiken we in Europa, al is het zelfs daarvoor nu te laat.

Is de crises de schuld van de banken? Is de Euro de schuld van Europa? Of hebben we zelf ook  schuld?

Ik stemde overtuigt voor de Europese grondwet, al was het nog slechts een slap aftreksel van wat het had moeten zijn. Ik zag en begreep de kritiek ook wel. Maar alles beter, dan afwijzen, we hebben geen keus, dacht ik. 2/3 van Nederland dacht daar anders over, helaas. Sindsdien ligt Europa stil, wordt zij gegijzeld door de nationale parlementen onder druk van “lokalo’s en nationalisten”.

En hebben we sindsdien verder in Europa geïnvesteerd? Volgens mij totaal niet. En stilstand is achteruitgang, dat weten we allemaal. Die deksel krijgen we nu op de neus.

We willen groots acteren, maar klein blijven denken en handelen. Dat kan naar mijn mening niet. We moeten echt Europees gaan denken en handelen. Elk ander scenario maakt de problemen groter. Elke deskundige weet dat … maar hoe leg je dat het volk uit.

“Het wordt tijd voor een groot Nationaal Dictee … Nee, Europees debat!!!”

Bij de vaststelling van het streekplan (Ontwikkelingsbeeld Noord-Holland Noord) in 2004 is de Hoornse wens om een regionaal industrieterrein voor transport en logistiek te krijgen in de buurt van Hoorn uiteindelijk in het provinciaal ruimtelijk kader gekomen. Dat ging niet zonder slag en stoot. Er was veel verzet, onder andere vanuit de actiegroep “Berkhout is boos”. Samen met toenmalig collegawethouder Hansen (VVD en nu Statenlid) heb ik zelfs met spandoek actie gevoerd in de Statenzaal.

Uiteindelijk kwamen er via amendementen allemaal “mitsen en maren” in het streekplan in relatie tot Distriport. Eén van die voorwaarden was dat het een duurzaam bedrijfsterrein zou moeten worden die ook nog eens helemaal groen ingepakt moest worden. Vanuit Hoorn hebben wij destijds gewaarschuwd dat dit bedrijfsterrein wel economisch haalbaar moest blijven. Ik had al verkenningen gezien waaruit bleek dat de exploitatie lastig zou zijn.

Duurzaamheid is overigens prima, maar blijf wel realistisch in wat mogelijk is. Dit omdat de eisen fors waren en we ook destijds al wisten dat uit de exploitatie een flinke bijdrage (later vastgesteld op ruim € 6 miljoen) moest komen voor de opwaardering van de Westfrisiaweg (N23). Deze claims maakten een haalbare exploitatie er natuurlijk niet makkelijker op.

Vanuit het goede ruimtelijke principe om het juiste bedrijf op de juiste plaats te krijgen, was er een goede visie om een nieuw terrein voor de consumentgerelateerde bedrijvigheid te ontwikkelen (’t Zevenhuis) en één voor transport en logistiek (Distriport). Door gelijksoortige bedrijven bij elkaar te zetten krijg je ook meer kans op samenwerking (parkmanagement) en minder overlast. Het heeft ook lang geduurd om tussen de Provinciale Statenoortjes te krijgen dat deze terreinen dus ook geen concurrenten van elkaar waren en daarom allebei nodig waren. Dit was mede lastig omdat Statenleden vooral uit het Zuiden van de Provincie komen en vooral naar Noord-Holland Noord ijken (en zeker naar West-Friesland) als een groen weidegebied. En met een coalitie die bestond uit CDA en VVD aan de ene kant en het groene smaldeel van GroenLinks en D66 aan de andere kant, was het ook binnen de coalitie een voortdurend discussiepunt. Ook later bij de Westfrisweg (N23) zag je die scheidslijn door de Staten lopen.

De duurzaamheidseisen werden naar mate de jaren verstreken steeds verder opgeschroefd, uiteindelijk moest het zelfs een landelijk voorbeeldproject worden op het gebied van duurzaamheid. Met lede ogen zag ik dat voor- en tegenstanders in feite met het terrein aan de loop gingen. Ook in de gemeente Koggenland lag het politiek lastig. Koggenland zag het terrein steeds duurder worden, maar tegelijkertijd ook wel kans om haar bijdrage aan de Westfrisiaweg voor een belangrijk deel uit deze exploitatie te halen. Koggenland werd steeds meer een partij die wel wilde faciliteren (via het bestemmingsplan), maar geen actieve rol wilde spelen in de realisering. Boerenslimheid? Hoe dan ook, het proces ging door maar de Provincie zelf moest de grond maar aankopen, voor “haar eigen” Westfrisiaweg maar de bijdrage vanuit Koggenland uit de exploitatie halen en ook haar eigen groene ambities verzilveren.

Om aan dit huzarenstukje uitvoering te geven zocht de Provincie naar marktpartijen. Bij die marktpartijen kwam ook het Ontwikkelingsbedrijf NHN mee in de deal, waar de Provincie voor de helft aandeelhouder van is.

Na allerlei groene planvormingen waarbij volgens mij grond meerdere keren van eigenaar is gewisseld om allerlei redenen trok de Provincie recentelijk de stekker eruit. We zijn nu op het punt beland dat marktpartijen boos zijn, via de media verklaringen afgeven en ook in de Staten worden politieke vragen gesteld. Zonder op de details van alles in te gaten constateer ik nuchter dat de Provincie er een klein beetje een puinhoop van heeft gemaakt.

En gek genoeg, toen de Provincie in 2004 dat besluit nam met al die aanvullende amendementen voelde ik dat daarmee al het decor van een langdurige soap was geboren. Na zeven jaar aanmodderen is het nog altijd de vraag of Distriport er komt. De planvorming heeft al onnodig veel geld gekost. Daar komen nu nog eens ingewikkelde juridische procedures bij, naar alle waarschijnlijkheid.

De Provincie wil nu zelf gaan ontwikkelen. Verstandig? Laat ik het er op houden dat het niet  haar corebusiness is.

Groene bedrijfsterreinen zijn mooi, maar alleen als ze gerealiseerd worden!

We staan steeds verder van de natuur af. We accepteren niet meer dat het winterse weer ons niet of te laat op een bestemming brengt of andere maatschappelijke gevolgen heeft. De natuur moet gestuurd kunnen worden, maar dat is juiste het mooie van natuur, die laat zich maar beperkt sturen. De natuur gaat graag zijn eigen gang en maakt dat het leven juist niet boeiend? We zijn verleerd om van de natuur te genieten.

Zout
We roepen massaal om “zoutstrooien!”, ook als het niet (meer) helpt. Het sneeuw- en ijsvrij maken is altijd in buurgemeenten veel beter geregeld, terwijl ik dagelijks ervaar dat het bijna overal het zelfde is. Doorgaande routes zijn goed, maar binnen wijken zijn veel wegen en voetpaden een ijslaag. Raadsleden die klagen of zelf zakken zout aanslepen, hebben een beetje boter op het hoofd. De overheid kan niet overal zijn om ons te plezieren. De gemeente heeft een heel duidelijk beleid en voert dat goed uit. De voorlichting is ook goed geweest, men heeft zelfs de burger ook opgeroepen zijn eigen verantwoordelijkheid te nemen. Hier en daar gebeurt dat ook zichtbaar. In dat geval wijs ik ook graag op de hulp die de brandweer van de burgers heeft gevraagd om brandkranen sneeuw- en ijsvrij te houden.
Niet klagen dus, maar elkaar helpen!

NS
De NS maakt overuren, om de dienstregeling overeind te houden, met een kerstbezetting en Duitse sprinters die blijken te lekken en dientengevolge dienst weigeren.
Maar ook op de weg glijden auto’s van de baan of moet men noodgedwongen 50 km per uur rijden. Daar is het dus niet veel beter.
Toch moet de NS binnenkort ter verantwoording worden geroepen door Kamerleden van de SP, PvdA en GL (gesteund door de VVD?). Waarom? Juist nu de automobilist zoveel problemen ervaart, moet de trein volgens onze volksvertegenwoordigers het alternatief zijn. Maar uiteraard heeft de NS net zo goed onder het aanhoudende winterweer te lijden. Mag de NS daar geen last van hebben soms? Wat is dit voor onzin?
Ook mijn trein valt wel eens uit of rijdt ineens niet verder. Maar wie naar buiten kijkt snapt dat het geen standaard omstandigheden zijn, toch?

Grote grazers
In Flevoland wordt al een tijd gediscussieerd of de grote grazers (GG) in de Oostvaardersplassen aan hun lot overgelaten of toch gevoerd moeten worden? Ook daar is de discussie soms fel. Deze door de mens ontwikkelde biotoop is uniek voor Nederland en Europa, mede doordat de natuur vrij spel heeft gekregen. De zwakke dieren sterven in de winter en vallen ten prooi aan de vos en de arend. Zo blijft de cyclus in stand. Oké, er is te weinig beschutting daar hebben “de voederaars” een punt, maar verder is het gewoon de natuur die zijn gang gaat, hoe hard dat er soms er ook uit kan zien.

Staatsbosbeheer
We accepteren de natuur steeds minder. In die zin zijn de bezuinigingen op juist natuur en milieu een verkeerde keus van dit kabinet. Staatsbosbeheer moet het met 40% minder doen, terwijl ze steeds grotere taken krijgen om onze natuur te beheren en open te stellen voor recreatie en educatie.

Deltacommissie
De Deltacommissie buigt zich nu over het peilbeheer in het IJsselmeer. Overvloedige waterafvoer vanuit de rivieren, extreme neerslag, droge zomers, maken dat het waterpeil in de toekomst steeds wispelturiger kan zijn. Daarnaast zal extra wateropzet nodig zijn voor de zoetwatervoorraad en om verzilting van onze landbouwgronden tegen te gaan als gevolg van de zeespiegelstijging. Maar de huidige generatie is gewoon gewend dat er water uit de kraan komt, stroom uit ons stopcontact en dat we elk gewenst moment met onze boot de haven uit kunnen varen. Dat zullen geen gemakkelijke afwegingen en keuzes worden, want ze hebben grote consequenties en zullen veel maatschappelijk debat gaan opleveren. Ik kijk er nu al naar uit …

NATUURlijk!

In het voorjaar van 2003 besloot D66 deel te nemen aan het Kabinet Balkenende II tesamen met het CDA en de VVD. Dit terwijl D66 deelname aan een coalitie met CDA en VVD uitdrukkelijk had uitgesloten voor de verkiezingen!!! Wat moest een progressieve vernieuwingspartij immers in een conservatief, traditioneel kamp zoeken?
Wouter Bos en Jan Peter Balkenende kwamen er echter niet uit. Er moest wat gebeuren. Om te voorkomen dat weer de LPF of conservatieve christelijke partijen als de ChristenUnie of het SGP in beeld zouden komen ging D66 voor de druk overstag. “Het land moest immers wel geregeerd worden!”, zei een aantal vooraanstaande D66-ers.

Het verstand versus het hart
Onder andere de bestuurlijke vernieuwing, met als hoofdpunt de gekozen burgemeester, was het cadeautje aan D66 dat met de bruidschat meekwam.
Ook toen kwam er een emotioneel, historisch congres aan te pas op 18 mei 2003 in de Doelen (Rotterdam). Op dit congres werd uiteindelijk besloten met een ruime meerderheid, ondanks bezwaren van D66-mastodonten, om toch voor de macht overstag te gaan. Het was absoluut niet de combinatie die D66 als progressieve liberale partij voorstond, maar in het kabinet zouden wij een aantal zaken kunnen realiseren. We zouden de linker buitenboordmotor worden. Een rationele beslissing derhalve: het verstand won het (voor even) van het hart. Ook ik heb me toen op het laatste moment laten overhalen, terwijl ik een groot tegenstander was. Ik heb toen een harde les geleerd: je moet altijd bij jezelf blijven, je principes niet verloochenen. Ook ervaren dat het hart altijd veel belangrijker is dan het verstand. Zonder verstand kan je immers leven, maar zonder hart houdt het onmiddellijk op!

Verzet
Al snel kwam ik er in 2003 achter dat mijn gedoogstem op het congres een grootte fout was. Ik had mij ten onrechte op mooie praatjes laten overhalen. Ik besloot in 2004 in verzet te komen met gelijkgestemden om D66 weer het progressieve en vrijzinnige gezicht terug te geven. Vanaf 2004 heb ik die tegenbeweging geleid, de D66-Rebellenclub, bestaande uit vooral lokale en regionale D66-ers die trachtte de ons beloofde linkerbuitenboordmotor te doen starten. We schreven een manifest over actuele politieke thema’s en oplossingsrichtingen, gevoed vanuit de basis van de partij. Met Boris Dittrich nog 2 uur op een terras gezeten in Amsterdam, het manifest aangeboden op het congres, maar het mocht allemaal niet baten. Deelname aan de macht had blind gemaakt. De tol die voor deelname betaald moest worden was groot, dit terwijl D66 daarvoor al klap op klap had opgelopen in de verkiezingen. Pas later, onder Pechtold trad het herstel weer in, werd de partij weer meer een eenheid. Het werd ook weer herkenbaar op traditionele thema’s met moderne inzichten en met een naar de toekomst gerichte hervormingsagenda.

Hoge prijs
Van alle mooie rationele afspraken en beloftes kwam toen weinig terecht. Thom de Graaff leidde schipbreuk in de Eerste Kamer, omdat de VVD (notabene coalitiepartij in de Tweede Kamer) op het laatste moment “de gekozen burgemeester” onthoofdde (nacht van Wiegel). De coalitie struikelde. D66 wilde niet verder, maar er kwam een lijmpoging. Het bekende Paasakkoord werd gesloten. D66 legde het paasakkoord voor aan de leden. Voor het eerst in de geschiedenis werd dit “paasakkoordcongres” live uitgezonden door de NOS. Boris Dittrich, een uitstekend Kamerlid tot dan toe, werd de beoogde opvolger van Thom de Graaff, maar kon de partij niet binden. In de regering kwam D66 steeds minder uit de verf en moesten de ministers, staatssecretarissen en Kamerleden steeds meer recht praten wat krom was. D66 werd grijzer en grijzer. Binnen de partij ontstond een scheuring, tussen de oude democraten en de jonge liberalen, tussen de vrijzinnig democraten (Alexander Pechtold) en de neoliberalen (Louisewies van der Laan). De partij struikelde uiteindelijk over het Uruzgan-debat, waarin ze zwalkend optrad en het tweede kopstuk moest het veld ruimen: Boris Dittrich. Daarna ontstond de machtsstrijd tussen Louisewies van der Laan en Alexander Pechtold, die beiden voor andere denkrichtingen stonden. Later zou binnen de VVD met Rutte en Verdonk een vergelijkbare richtingsstrijd plaats vinden. Uiteindelijk won Pechtold nipt de strijd. Louisewies van der Laan, de opvolger van Dittrich, was daarmee in enkele jaren het derde kopstuk van de partij dat verdween. Hoe hoog mag de tol zijn vroeg ik me keer op keer af? Maar de gifbeker moest blijkbaar helemaal leeg. D66 zelf eindigde na de nieuwe verkiezingen in 2006 op een schamele 3 zetels! Veel oudgedienden hebben in die jaren hun lidmaatschap opgezegd. De prijs voor regeringsdeelname was torenhoog, terwijl het haast niets heeft opgeleverd.

Geschiedenis herhaalt zich …
Toen ik op zaterdag 2 oktober naar het CDA-congres zat te kijken beleefde ik een deja-vu. Het was precies hetzelfde script, met dezelfde ingrediënten (zware verkiezingsnederlaag, maar land moet geregeerd worden, congres live op tv, verdeelde partij, beloftes die niet waargemaakt kunnen worden etc.) en ik vrees voor het CDA dat deze film ook hetzelfde vervolg krijgt. De partij is verdeeld, het is een rationele beslissing om mee te doen, maar het hart gaat het winnen. Verhagen heeft al bij de start 1/3 van zijn aanhang niet mee. Hoe beroerder kun je starten? Klink is al gesneuveld, het eerste slachtoffer van naam is er al. Wat gaan Ferrier en Koppejan doen? De oude mastodonten zullen zich blijven roeren, net als CDA-ers met een moslimachtergrond of een links hart binnen de partij. Het CDA zal intern verdeelder en verdeelder raken als Wilders straks in de Kamer en in het buitenland zijn bekende manier van politiek bedrijven vorm en inhoud geeft en daarmee botst met de “normen en waarden” van het CDA. Maxime Verhagen zal net als Thom de Graaff straks sneuvelen op het slagveld. Niet eens zozeer op inhoud, het gesloten akkoord heeft ook best goede zaken in zich, zoals een kleinere overheid en meer veiligheid. Dat spreekt de mensen, het volk, zeker aan. Maar de presentatie, met een zenuwachtig lachende Rutte en Verhagen en elkaar op de schouders slaande “vriendengroep”  kon niet verhullen dat Wilders gewoon zijn “eigen verhaal” had. Ook het “successms’je” van Maxime aan Wilders vlak voor Wilders zijn toespraak in Duitsland, waarin hij de Duitse president Merkel afbrandde … het zijn dit soort dingen die zijn werk gaan doen de komende tijd. Het hart gaat het winnen, daar kan geen rationeel akkoord tegen op!

Het is voor mij een film met een bekend script … maar blijkbaar moet ook deze film eerst helemaal afgedraaid worden.

Naschrift over inhoud regeer- en gedoogakkoord:

De inhoud van het regeerakkoord
Hoewel ik, zoals gezegd, niet verwacht dat de nieuwe regeringscoalitie van VVD en CDA, gedoogd door de PVV, zal struikelen over inhoud, toch iets daarover. Het gesloten akkoord is een merkwaardige combinatie van conservatief links en rechts denken. De sociale zekerheidsparagraaf is “oud links” en de veiligheidsparagraaf is “oud rechts”. Met beiden heb ik persoonlijk even weinig en juist hier liggen de vruchten van Wilders.
Wat mij betreft gaat het ook niet of we nu links- of rechtsom moeten. De vraag is: kiezen we voor hervormingen, voor een open, tolerante samenleving en met de blik naar Europa of kiezen we voor houden wat we hebben, verdeeldheid en de blik naar binnen. Ik sta het eerste scenario voor, maar constateer dat zowel links als rechts in de politiek het tweede spoor bewandelt met wisselende thema’s overigens en met Wilders aan de touwtjes.

Ik verwacht voor de korte termijn daarom helaas weinig goeds … de verdeeldheid in Nederland zal gaan toenemen … De kans op Belgische toestanden in Nederland wordt met de dag groter.

Zelf geloof ik nog steeds dat een zakenkabinet onder leiding van Herman Wijffels en mensen als Rinnooy Kan voor de korte termijn het beste is voor ons land. Zij zijn in staat een toekomstbeeld te schetsen voor Nederland, wat houvast geeft om samen aan te werken …

Politiek en voetbal, het ligt allemaal héél dicht bij elkaar. De afgelopen weken heeft het WK-voetbal de onderhandelingen voor een nieuw kabinet wat naar achteren gedrukt. Want crisis of geen crisis, sport en Oranje doet verbroederen …

In 1974 werd Nederland wereld beroemd vanwege zijn “totaalvoetbal”. Maar, onder leiding van maestro Cruijff hadden we de finale nooit gehaald als we in de halve finale tegen Brazilië niet spijkerhard gespeeld hadden. Van Hanegem en Krol hadden rood moeten krijgen, maar kregen het niet. Het had toen dus héél anders kunnen lopen, maar niemand weet dat meer. Uiteindelijk moest wel een Braziliaan het veld af en won Oranje die pot, door onder andere een prachtige goal van der Johan. Wel werd het beste elftal wat we ooit hebben gehad ook toen géén wereldkampioen.

De kritiek van Cruijff dat Oranje veel te hard gespeeld had in de finale geeft dus op z’n minst wat dubbele gevoelens. Zeker, het was hard en misschien soms te hard, maar met de les uit 1974 dus wel te rechtvaardigen. Bovendien, als je voetballend minder bent, dan moet je met strijdlust compenseren. Hoe vaak is Nederland niet in de kwartfinales uitgeschakeld met mooi voetbal door stug en hard spelende ploegen?

Met alleen mooi en technisch voetbal kom je er niet meer, Spanje is wat dat betreft een grote uitzondering, maar een groot deel bestaat dan ook uit spelers van Barcelona. Een club die al zeker 15 jaar een Europese topploeg is die de nodige prijzen heeft gewonnen.

Het Oranje elftal heeft het maximale uit de ploeg gehaald en dat is een groot compliment voor Bert van Marwijk. Onze keeper en rechtsback hadden nog amper Europese ervaring op hoog niveau. Ons centrale verdedigingsduo speelt bij HSV en Everton, goede ploegen, maar geen absolute top. De aanvallende kwaliteiten van onze verdediging (met name de backs), maar ook het middenveld zijn beperkt. Van Bommel en De Jong waren top, maar dan vooral verdedigend en storend. Sterke en ervaren buitenspelers, behalve Robben, hebben we niet. Elia heeft talent, maar moet nog volwassen worden. Sneijder was de grote man, maar verdedigend kwetsbaar. Een echt sterke spits hebben we niet, al heeft Van Persie het goed gedaan, ook al stond hij vaak op een eiland. De selectie was bovendien smal, wat gemiddeld op de bank zat was toch wat minder “top”.

Dit in ogenschouw nemend, is vice-Weltmeisster worden in 2010 met recht de beste prestatie ooit uit de Nederlandse WK-voetbal gescheidenis. Pas na 115 minuten moesten wij kapituleren.

Als we het advies van Cruijff hadden gevolgd was het ongetwijfeld een mooie finale geworden, waarin (het beste elftal) Spanje ons met 3 of 4-1 had verslagen. We zouden volstrekt kansloos geweest zijn tegen de huidige Europese kampioen, met het beste middenveld van de wereld. De Duisters waren niet voor niets na 75 minuten al kansloos en werden de hele wedstrijd achteruit gedrukt en op eigen veld vast gezet, terwijl ze Engeland en Argentinië met speels gemak juist hadden overlopen.

Cruijff als speler en Van Basten als speler en trainer hebben het Nederlands elftal misschien in het verleden beter doen laten voetballen, zij zijn op WK’s nooit succesvoller geweest. Als je de spelers ervoor hebt, moet je mooi voetbal spelen. Maar als je die spelers onvoldoende hebt, moet je als leeuwen voetballen en een team vormen. Dat is juist nu eindelijk eens gelukt! In 1974 waren er veel brandjes in het team, dat heeft ons uiteindelijk de titel gekost. Er was veel te weinig discipline. In 1978 was de aanloop (“trek Cruijff over de streep”) dramatisch. In 1990 hadden we veel kwaliteit, maar was iedereen met zichzelf bezig. Later kregen we de breuk tussen de witte en zwarte spelers. Juist in 2010 heeft dit Nederlands elftal elke minuut als een team gespeeld en eigenlijk voor het eerst. Beste speler was ongetwijfeld Joris Mathijsen, die foutloos heeft gespeeld tegen de beste aanvallers van de wereld en pas na de goal van Spanje zijn eerste gele kaart van het toernooi kreeg wegens nota bene “protesteren”.

Tweede worden is niet erg als je verliest van een ploeg die beter is. Maar Iniesta had rood moeten krijgen voor slaan, Puyol had zijn tweede gele kaart moeten krijgen na de doorbraak van Robben, maar dat gebeurde allemaal niet. En natuurlijk had Robben moeten scoren. De goal van Spanje gingen 2 verkeerde scheidsrechterlijke beoordelingen aan vooraf. We kregen ten onrechte geen hoekschop en uit de spelhervatting viel de goal. Maar aan de goal ging ook een buitenspelsituatie aan vooraf. Desalniettemin, Spanje was beter, zette Oranje zoals verwacht vast en is terecht wereldkampioen geworden. Maar Nederland heeft met strijd en stevig spel het toch bijna gered met een elftal dat top is, maar geen wereldtop. Dan heb je het gewoon héél, héél goed gedaan en is hulde op zijn plaats.

Oranje was de enigste ploeg die zonder verlies(punt) de finale bereiktte. Topsport is met al je kwaliteiten en beperkingen het hoogst haalbare proberen te bereiken. Dat is in 2010 gelukt en in 1974 en 1978 helaas niet. Dat maakt deze prestatie zo groots. Het land begrijpt dit en Johan zal dit met zijn Catelaanse hart later ook in gaan zien. Want dat is toch logiesssss …

Op dit moment vliegen de 2 helicopters met spelers en staf over het Oranje gekleurde Museumplein in Amsterdam … Holland, Holland, Holland. Of met de nieuwe media te spreken: Respect, respect, respect …

De campagne nadert zijn einde. Als politici moeten we nog een weekje strijden om de kiezersgunst en dan zit het circus er weer op. Het hoort er allemaal bij, al ben ik blij dat mijn partij geen gekke dingen is gaan doen. We zijn geen tegenpartij (“Teugen” meneer!), maar kijken altijd met een frisse en vernieuwende blik naar de toekomst. Achterom kijken moet je soms doen, om te leren, maar daar liggen zelden de oplossingen voor de toekomst. Met onze plannen voor creatieve broedplaatsen in Hoorn, een financieringsplan voor de ondertunneling onder het spoor, de oproep van Dirk Minnebo om de jeugd meer bij de politiek te gaan betrekken en door de afgelopen maanden herhaaldelijk te pleiten om het onderwijs over zijn eigen huisvestingsgelden te laten beschikken hebben we laten zien dat het ook ANDERS kan.

In onze campagne hebben we ons ook onderscheiden door ons sterk op de nieuwe media te richten: Hyves, Facebook, Linkedin, Twitter, YouTube, alles gebruiken we. Voor Cees Franke (kandidaat 2) en Mark Leek (kandidaat 3) is het hun way of life en beiden hebben veel politiek talent. Het is een genot om met hun dagelijks te werken en te lachen.
Maar alle generaties van Bob (kandidaat 13, 22 jaar) en Dirk (kandidaat 6, 23 jaar) tot Johan (lijstduwer, kandidaat 15, 85 jaar) doen mee in de campagne. Solidariteit tussen de generaties kenmerkt ons en dat geeft een fantastisch gevoel. Zo zou het ook moeten in de Hoornse samenleving.

Nog teveel bepaalt de babyboomgeneratie het speelveld. Leendert Faber (kandidaat 5) waarschuwde me daar al 2 jaar geleden voor. Ben blij dat we als D66 daar verandering in proberen te bewerkstelligen.

Want wie de jeugd heeft, heeft de toekomst. Dirk en Bob als (b)rookies met een dosis durf en enthousiasme geven de campagne zeker kleur. Ik zie veel van mezelf terug in hen. In 1989 werd ik lid van D66 en op mijn 21ste jaar ontvangen alsof ik Koning Arthur was. De rode loper werd door alle veertigers en vijftigers binnen D66 Hoorn uitgerold voor me. Ik kreeg alle ruimte om me te ontwikkelen van “lovebaby” tot fractievoorzitter en wethouder. Daar ben ik hen nog dankbaar voor. Het heeft me als mens mede gevormd. Nu mag ik de rode loper uitrollen voor anderen …
Laatst sprak ik de kersverse lijsttrekker Michiel Pijl (CDA) daarover en die had binnen zijn partij een zelfde soort beleving gehad. Jongeren zijn (nog altijd) schaars in de politiek …

Ik ben apetrots dat “mijn” Dirk en Bob het zo lekker doen. Hoewel ik me met mijn 42-ste jaar zeker nog niet oud voel, wil ik graag veel van mijn kennis doorgeven aan hen. Maar tegelijkertijd leer ik ook van hen en dat is het mooie. Ze geven mij ook nieuw elan. Maar zeker zo erg geniet ik van onze “oudere jongeren”. Paul Klöters (kandidaat 4) is met zijn 66 jaar (mooi getal!) helemaal terug. Inspirerend en qua geest zeker nog zo fris als een hoentje. Als ik naar Paul kijk denk ik: “Ouderenbeleid? Daar staat het!”

Tenslotte nog iets over Ina Bakker (kandidaat 7). Ze is géén geboren politiek talent, maar heeft zich desondanks de afgelopen jaren krachtig geweerd en alleen staande gehouden in de gemeenteraad. Ze heeft D66 op de kaart gehouden in Hoorn. Dank aan onze “First lady”!

Daarom verdienen al deze prachtige mensen eigenlijk een plaats in de nieuwe fractie straks. U kunt dat mogelijk maken! Ik hoop dat u in de afgelopen tijd geproefd heeft dat “ANDERS JA, D66” inhoud en beleving heeft met een prachtig stel mensen. Denk daarom niet alleen aan ons op 3 maart, maar geef uw stem ook aan een creatieve, progressieve en positief ingestelde groep mensen. Abonneer u ook op onze nieuwsbrief op deze website. Want we willen samen met u verder!