Politiek en voetbal, het ligt allemaal héél dicht bij elkaar. De afgelopen weken heeft het WK-voetbal de onderhandelingen voor een nieuw kabinet wat naar achteren gedrukt. Want crisis of geen crisis, sport en Oranje doet verbroederen …
In 1974 werd Nederland wereld beroemd vanwege zijn “totaalvoetbal”. Maar, onder leiding van maestro Cruijff hadden we de finale nooit gehaald als we in de halve finale tegen Brazilië niet spijkerhard gespeeld hadden. Van Hanegem en Krol hadden rood moeten krijgen, maar kregen het niet. Het had toen dus héél anders kunnen lopen, maar niemand weet dat meer. Uiteindelijk moest wel een Braziliaan het veld af en won Oranje die pot, door onder andere een prachtige goal van der Johan. Wel werd het beste elftal wat we ooit hebben gehad ook toen géén wereldkampioen.
De kritiek van Cruijff dat Oranje veel te hard gespeeld had in de finale geeft dus op z’n minst wat dubbele gevoelens. Zeker, het was hard en misschien soms te hard, maar met de les uit 1974 dus wel te rechtvaardigen. Bovendien, als je voetballend minder bent, dan moet je met strijdlust compenseren. Hoe vaak is Nederland niet in de kwartfinales uitgeschakeld met mooi voetbal door stug en hard spelende ploegen?
Met alleen mooi en technisch voetbal kom je er niet meer, Spanje is wat dat betreft een grote uitzondering, maar een groot deel bestaat dan ook uit spelers van Barcelona. Een club die al zeker 15 jaar een Europese topploeg is die de nodige prijzen heeft gewonnen.
Het Oranje elftal heeft het maximale uit de ploeg gehaald en dat is een groot compliment voor Bert van Marwijk. Onze keeper en rechtsback hadden nog amper Europese ervaring op hoog niveau. Ons centrale verdedigingsduo speelt bij HSV en Everton, goede ploegen, maar geen absolute top. De aanvallende kwaliteiten van onze verdediging (met name de backs), maar ook het middenveld zijn beperkt. Van Bommel en De Jong waren top, maar dan vooral verdedigend en storend. Sterke en ervaren buitenspelers, behalve Robben, hebben we niet. Elia heeft talent, maar moet nog volwassen worden. Sneijder was de grote man, maar verdedigend kwetsbaar. Een echt sterke spits hebben we niet, al heeft Van Persie het goed gedaan, ook al stond hij vaak op een eiland. De selectie was bovendien smal, wat gemiddeld op de bank zat was toch wat minder “top”.
Dit in ogenschouw nemend, is vice-Weltmeisster worden in 2010 met recht de beste prestatie ooit uit de Nederlandse WK-voetbal gescheidenis. Pas na 115 minuten moesten wij kapituleren.
Als we het advies van Cruijff hadden gevolgd was het ongetwijfeld een mooie finale geworden, waarin (het beste elftal) Spanje ons met 3 of 4-1 had verslagen. We zouden volstrekt kansloos geweest zijn tegen de huidige Europese kampioen, met het beste middenveld van de wereld. De Duisters waren niet voor niets na 75 minuten al kansloos en werden de hele wedstrijd achteruit gedrukt en op eigen veld vast gezet, terwijl ze Engeland en Argentinië met speels gemak juist hadden overlopen.
Cruijff als speler en Van Basten als speler en trainer hebben het Nederlands elftal misschien in het verleden beter doen laten voetballen, zij zijn op WK’s nooit succesvoller geweest. Als je de spelers ervoor hebt, moet je mooi voetbal spelen. Maar als je die spelers onvoldoende hebt, moet je als leeuwen voetballen en een team vormen. Dat is juist nu eindelijk eens gelukt! In 1974 waren er veel brandjes in het team, dat heeft ons uiteindelijk de titel gekost. Er was veel te weinig discipline. In 1978 was de aanloop (“trek Cruijff over de streep”) dramatisch. In 1990 hadden we veel kwaliteit, maar was iedereen met zichzelf bezig. Later kregen we de breuk tussen de witte en zwarte spelers. Juist in 2010 heeft dit Nederlands elftal elke minuut als een team gespeeld en eigenlijk voor het eerst. Beste speler was ongetwijfeld Joris Mathijsen, die foutloos heeft gespeeld tegen de beste aanvallers van de wereld en pas na de goal van Spanje zijn eerste gele kaart van het toernooi kreeg wegens nota bene “protesteren”.
Tweede worden is niet erg als je verliest van een ploeg die beter is. Maar Iniesta had rood moeten krijgen voor slaan, Puyol had zijn tweede gele kaart moeten krijgen na de doorbraak van Robben, maar dat gebeurde allemaal niet. En natuurlijk had Robben moeten scoren. De goal van Spanje gingen 2 verkeerde scheidsrechterlijke beoordelingen aan vooraf. We kregen ten onrechte geen hoekschop en uit de spelhervatting viel de goal. Maar aan de goal ging ook een buitenspelsituatie aan vooraf. Desalniettemin, Spanje was beter, zette Oranje zoals verwacht vast en is terecht wereldkampioen geworden. Maar Nederland heeft met strijd en stevig spel het toch bijna gered met een elftal dat top is, maar geen wereldtop. Dan heb je het gewoon héél, héél goed gedaan en is hulde op zijn plaats.
Oranje was de enigste ploeg die zonder verlies(punt) de finale bereiktte. Topsport is met al je kwaliteiten en beperkingen het hoogst haalbare proberen te bereiken. Dat is in 2010 gelukt en in 1974 en 1978 helaas niet. Dat maakt deze prestatie zo groots. Het land begrijpt dit en Johan zal dit met zijn Catelaanse hart later ook in gaan zien. Want dat is toch logiesssss …
Op dit moment vliegen de 2 helicopters met spelers en staf over het Oranje gekleurde Museumplein in Amsterdam … Holland, Holland, Holland. Of met de nieuwe media te spreken: Respect, respect, respect …