HAFMO (Henricus Antonius Franciscus Maria Olivia) was voor mij de aanleiding om in 1989 lid van D66 te worden. Hans bracht de politiek dichter bij de mensen, maar kon de echte problemen ook benoemen en pakken. Zelden zo enthousiasmerend mens meegemaakt. Inspirerend tot op het bot. De afgelopen weken hebben we gemerkt dat er erg veel mis is met onze democratie. Laten we in de geest van HAFMO handelen en dit aan de kaak stellen. Laten we Hans nog één keer laten terugkomen!
Dit schreef ik zojuist in het condoleanceregister. Wat moet Hans zich ongelukkig hebben gevoeld met wat er in de stemhokjes is gebeurd in Rotterdam. Wat moet hij hebben gedacht op de run op machtigingen, alsof het om de voetbalplaatsjes ging van Albert Heijn. Wat zal hij Bos en Balkenende graag toegesproken hebben die maandenlang als ruziënde tieners door de kamer rolde. Wat moet hij tenenkrommend hebben aanschouwd dat prominenten zich op verkiezingslijsten hebben laten plaatsen (overal in het land!) en nadat ze vele stemmen hebben binnengehaald en zijn gekozen, gewoon hun raadszetel NIET innemen. Wat dat betreft hulde voor Wilders die dat WEL deed in Den Haag.
Eerder schreef ik al eens in mijn blog dat ik me erg ongelukkig voel bij al die politici die van partij hoppen, soms zelfs tijdens een zittingsperiode in de raad. Alsof je even je moeder omwisselt. Ik heb de diverse aanbiedingen van andere partijen altijd weggewimpeld, onder het mom dat “ze mij niet konden betalen.” Maar het gaat natuurlijk niet om geld, dan was ik wel voor het wethouderschap gegaan nu. Het gaat erom dat je fris en ideologisch jezelf blijft, ook al ontwikkelt je eigen gedachtegoed zich natuurlijk wel mee met de tijd.
Het zap-gedrag wat je op dit moment overal in de samenleving terugvindt, dus ook in de politiek, baart mij zorgen. De overheid is geen wegwerpartikel, wat je zo kunt vervangen door wat anders. Daarin moet je structureel investeren. Het zorgt voor veiligheid, voor hygiëne, voor een sociaal vangnet. Dat is niet vanzelfsprekend. Zeker nu er weer krachten opkomen die ad-hoc willen shoppen in de overheid en die aangeven dat de overheid er niet voor iedereen zou moeten zijn.
Hans wilde juist mensen meer invloed geven in een duidelijk en vernieuwend democratisch systeem. Het referendum, het districtenstelsel, de gekozen minister-president.
De liefde voor de democratie heb ik van Hans gekregen. Ik heb me groen en geel geërgerd hoe partijen, ook D66, zich in de tijden na september 2001 zo makkelijk allerlei individuele rechten van mensen weggaven in ruil voor (schijn)veiligheid. Gelukkig heeft Sophie in ’t Veld in Europa namens D66 veel zaken op dat punt aan de kaak gesteld. Want democratie is het enige echte wapen in de strijd tegen terrorisme en andere ontwrichtende bewegingen. Investeer daar dus in!
Tags: HAFMO Mierlo democratie