Nederland is een welvarend land en Heemstede een mooi dorp. Geen gebrek aan inkomsten of voedsel hier zou je zeggen. Maar is dat de realiteit?. Uit de presentatie van de Intergemeentelijke Afdeling Sociale Zaken van afgelopen woensdagavond blijkt dat er 430 “cliënten” zijn voor het minimabeleid in Heemstede. Maar wat zegt dit over armoede?

Stille armoede

Het woord “armoede” is niet populair op de website van de gemeente. Het levert maar twee hits op. Door het college is in 2007 een motie overgenomen waarin wordt gevraagd om ieder jaar te inventariseren of er sprake is van “stille armoede” en eventueel andere noden. Het minimabeleid kan je in kaart brengen, maar hoe ontdek  je eigenlijk “stille armoede” ?

Naar aanleiding van een discussie over de zondag-openstelling van een supermarkt stuurde een bewoner deze week een email naar de leden van een raadscommissie. Daarin staat onder meer dat het grotendeels ontbreken van klachten van inwoners niet automatisch inhoudt dat de buurt ‘vrede’ heeft met de situatie. Dat er ook sprake is van “stille ontevredenheid” lijkt inderdaad plausibel. De afstand tot de gemeente wordt dan als te groot ervaren om de onvrede te uiten.

Bewonersprotesten

Deze stille problematieken staan in contrast met sommige onderwerpen die de raadszaal wél bereiken. Zo was er een bewonersprotest met 18 handtekeningen over de aanleg van twee parkeerplaatsen, en de heer Kruijer staat strijdbaar in de lokale media vanwege vermeende ommissies van de gemeente. Zichtbare onvrede krijgt natuurlijk meer aandacht dan de stille. Het is ook prima dat dat bewoners van zich laten horen als ze ontevreden zijn en de gemeente moet daar adequaat op reageren. Maar laten we niet vergeten om ook naar de stilte te luisteren. Die kan soms oorverdovend interessant zijn.