De laatste gemeenteraadsvergadering was een snelle. Na slechts 22 minuten keek de voorzitter de raadsleden indringend aan, maar nee, er viel niets meer te debatteren of te vragen. De vergadering werd na 12 agendapunten afgesloten. Alle inhoudelijke stukken waren in de commissies al voldoende besproken, waardoor ze allemaal afgehamerd konden worden. Voor één van die punten zaten drie mensen op de publieke tribune. Er lag dan ook iets heel moois onder de hamer.

Ontwerp-verklaring van geen bedenkingen

De Raad keurde de vergunning voor een kindertuin/generatietuin goed. De stichting “Kom In Mijn Tuin” wil een samenhang creëren waar de kennis van het duurzaam moestuin tuinieren kan worden geleerd door mensen en natuur met elkaar te verbinden, zich één te voelen met de natuur en helemaal tot rust te komen. Deelnemers kunnen hun zelf gekweekte groente en bloemen mee naar huis nemen om er daar van te genieten.

Duurzaam voedsel

Het project sluit goed aan op het duurzaamheidsbeleid dat de gemeente heeft ingezet. In deze tijd, waarin ten gevolge van verkeerde voedingsgewoonten er sprake is van een toename van o.a. obesitas, is het kennismaken met gezonde voeding en hoe dat wordt verbouwd van groot belang. Zeker in een tijd waar menigeen helemaal niet meer weet waar ons voedsel vandaan kom en hoe het geproduceerd wordt.

Gebouw

Wat de raad werd voorgelegd was de goedkeuring voor een gebouw bij een perceel aan het wandelbos Groenendaal. Daar komen basale faciliteiten waaronder opslagruimte voor tuiniergereedschap en het kan ook dienen als ontmoetingsplek en leslokaal. Op dezelfde plek was voorheen een gemeentekwekerij gesitueerd. Dit jaar is het precies 100 jaar geleden dat de gemeente het bos aankocht. Nu de stichting “Kom In Mijn Tuin” hier groenten en bloemen gaat kweken, is de cirkel rond, aldus initiatiefneemster en inspreekster Mik van de Bor.

Steun

D66 gaf volop steun aan dit mooie initiatief, evenals de andere partijen in de raad. We mogen trots zijn op zulke duurzame initiatieven. Dat verdient eigenlijk veel méér dan die ene klap met de hamer.

Komende maand zal de kadernota weer besproken worden in de Raad. De kadernota schetst de grote lijnen van de begroting die in november gepresenteerd zal worden. Het zal met name weer over nieuwe bezuinigingen gaan, bovenop wat we afgelopen jaren al hebben bereikt. En dat zal ongetwijfeld weer tot moeilijke keuzes en lastige discussies leiden.

Vorig jaar

In de hitte van de strijd heeft de Raad vorig jaar de kadernota verworpen. Maar dat kwam vooral omdat het stuk gecombineerd was met de rekening over het lopende jaar, waar bezwaren tegen waren. Afgelopen maand al bleek dat er door de gemeente geleerd is van de beroering van vorig jaar. De kadernota van dit jaar ziet er daarom anders uit. Het is een alleenstaande, dus ‘echte’ kadernota geworden, afgesplitst van de zogenaamde voorjaarsnota.

Heftige keuzes

Maar de door de Raad te nemen keuzes zullen steeds moeilijker worden. Tot nu toe is er nog niets wegbezuinigd, maar is ingezet op ‘slimmer en soberder’. En dat hoeft dus niet tot kwaliteitsverlies te leiden. Een prachtig voorbeeld is hoe de bezuinigingen bij de podiumkunsten uitpakten. Hier blijkt dat de financiële bezuiniging juist een positieve impuls heeft gegeven. Door een goedkopere locatie te gebruiken waardoor een groter publiek wordt bereikt met meer aantrekkelijke namen op de planken. Zie hierover ook het artikel uit het Haarlems Dagblad van 15 mei.

Feest

Voor D66 zijn dit de soort bewegingen die we in het achterhoofd hadden bij de de zware bezuinigingsopgaven. Deze lijken in eerste instantie als een mokerslag aan te komen. Maar de opschudding die dit teweeg brengt, zorgt er wel voor dat er fundamenteel wordt nagedacht over het hoe en waarom bepaalde zaken gefinancierd worden zoals ze gefinancierd worden. En als uiteindelijk blijkt dat je met mínder middelen méér kan doen, ja, dan kan bezuinigen een feest zijn.

Ik had meerdere redenen om de politiek in te gaan. Aan eentje werd ik deze week weer herinnerd bij het doorlezen van de 50.735 Megabytes (!) die we als raadslid kregen toegestuurd voor de commissievergaderingen deze week. Tussen deze 73 documenten vielen mij er 2 in het bijzonder op. Ze gaan over straatverlichting en over bomen. Ze illustreren hoe het college, de “uitvoerende macht” in Heemstede, soms een andere koers lijkt te volgen dan de Raad, de “wetgevende macht”. Dat kan leuke debatten opleveren, en het is boeiend om daar invloed op uit te oefenen.

Straatverlichting

Het eerste voorstel gaat over de vraag wat je kan besparen met het dimmen of beperken van straatverlichting. Dit document is voor een bestuurskundige een lust voor het oog. De kernvraag van de Raad wordt in delen gecompartimenteerd, elk stukje wordt systematisch voorzien van een eigen problematiek, gevolgd door de conclusie dat deze deel-oplossing niet de ideale is. Uiteindelijk blijft er één onderdeeltje over, maar als je daarvoor zou kiezen is het voordeel op jaarbasis minimaal. Daar al die moeite voor doen? Bovendien zou je eigenlijk heel voorzichtig met een proef moeten starten. Een mooi voorbeeld bestuurlijk van afpellen, leegplukken, wegsnijden en tenslotte afvoeren.

Bomenbeleid

Het andere document is een update van het bomenbeleid op aandringen van de Raad. Het college heeft er bijna anderhalf jaar over gedaan om nu te concluderen dat de oorspronkelijke uitgangspunten eigenlijk wel in stand kunnen blijven. In dit stuk is de bestuurlijke terminologie minder geraffineerd dan in het voorgaande. Het werkwoord “behouden” staat er 15x in, en wint daarmee van het werkwoord “versterken” dat 12x voorkomt. Het werkwoord “vernieuwen” ontbreekt geheel, terwijl “ontwikkelen” maar 2x voorkomt. Als er al iets nieuws wordt aangestipt, gaan vaak de woorden “indien nodig” of “zo mogelijk” hieraan vooraf. Ook populair is het gebruik van het werkwoord “kunnen” in plaats van “zullen”. Het is dus geen document dat uit zijn voegen barst van ambitie.

Geen zin of geen durf

Van beide documenten straalt de boodschap af: het is leuk, maar we hebben er geen zin in, of we zien het niet zitten. Hier komen elementen naar voren uit een behoudende ambtelijke cultuur: laten we vooral niet te veel veranderen, we doen het al zo goed. Daarbij spelen financiële en juridische degelijkheid een constante rol. Alles moet binnen de financiële kaders die jaren geleden zijn afgesproken. Dat zijn natuurlijk goede eigenschappen, maar daarmee kan je ook nieuwe initiatieven platslaan. Zou een beetje meer durf het leven niet wat interessanter maken?

Scheiding der machten

In de raadszaal kunt u de scheiding der machten ervaren. Daar zal het debat plaatsvinden tussen college en Raad. Kan de Raad haar college ertoe bewegen een ambiteuzer bomenplan te schrijven? Krijgt ze het voor elkaar zuiniger om te gaan met verlichting? Ik ben erg benieuwd, we zullen het komende donderdag zien in de commissie Ruimte. Mijn verwachting is dat het licht niet uit gaat, en de bomen rustig blijven doorgroeien. Het is tenslotte lente. De dagen worden langer, de bomen komen in het blad. Dat is pas echt genieten, daar kan geen politieke discussie tegenop.

Wat is hetgeen een Nederlandse burger het meest passeert zonder er erg in te hebben? Ik denk dat dat gemeentegrenzen zijn. Vanuit Heemstede loopt, fietst of rijdt men gemakkelijk naar Haarlem of Bloemendaal. Dat er dan hele andere regels gelden, boeit weinigen. Zeker op dat moment.

Fusies

Gemeentegrenzen zullen nog een inspirerende bron van debat zijn voor de toekomst. Er woeden al discussies over mega-provincies en het overhevelen van taken van Rijk naar gemeenten. Het kabinet ziet daarbij graag dat gemeenten meer samen optrekken, of zelfs samen opgaan. Dat roept de vraag op wat de feitelijke betekenis is van die gemeentegrens die de burger in de praktijk zo vaak achteloos passeert?

Wat binnen onze gemeentegrenzen blijft

Zo is het voor Heemstede de vraag welke activiteiten of instellingen we hier willen houden, in de wetenschap dat ze binnen enkele kilometers ook in Haarlem te vinden zijn? Een inwoner die naar goede sportclub of luxe auto dealer wil gaan, hoeft zich echt niet door een gemeentegrens te laten tegenhouden. Wij gaan naar Haarlem voor de bioscoop, en Haarlemmers gaan naar Heemstede voor sommige hele fijne food-speciaal zaken.

Muzikale overloop

Op cultureel gebied loopt het ook allemaal in elkaar over. Zowel Heemstede als Haarlem hebben (naast een harmonie orkest ook) een symfonisch blaasorkest. Gelukkig gelden er geen regels voor politici dat ze alleen binnen de eigen gemeentegrenzen lid mogen zijn van dit soort orkesten. Ik speel namelijk al decennia lang voor het Haarlemse orkest.

Haarlems concert op Heemsteeds grondgebied

Maar op 13 April aanstaande gaat het dan gebeuren, wanneer beide orkesten samen een muzikale avond verzorgen. Als Heemstedenaar, spelend in een Haarlems orkest, voer ik het eerstvolgende concert in Heemstede uit. U begrijpt dat het concept  gemeentegrens voor mij dan wel erg triviaal wordt. Misschien mag ik ons ‘pièce de résistance’ daaraan opdragen: symfonie nr.8 van Franz Schubert die ook “de onvoltooide” wordt genoemd. De discussie over gemeentegrenzen is namelijk ook nog verre van voltooid. En die duurt al meer dan 20 jaar. Konden we de discussies over gemeentegrenzen ook maar afdoen in 20 minuten…

Mijn collega uit Haarlem stond afgelopen week twee maal in het Haarlems Dagblad in verband met afval- en milieubedrijf de Spaarnelanden. De vraag was of geld van de belastingbetaler dat bedoeld was voor ophalen van huisvuil ook terecht is gekomen in activiteiten zoals sportsponsoring. Heemstede doet zaken met een ander bedrijf, de Meerlanden. Hier spelen andere vragen, maar men zou een vergelijking kunnen trekken.

Minder zicht

Als raadsleden in Heemstede hebben wij geen zicht op de interne financieringsstromen van het bedrijf. En dat is maar goed ook, want wij hebben ons niet te bemoeien met de commerciële exploitatie van een bedrijf. Maar de gemeente is ook aandeelhouder, en vanuit die positie kan ze het beleid van NV de Meerlanden beïnvloeden. Daarnaast hebben we een contractuele relatie voor de uitvoering van diverse publieke taken. Daarin kunnen eisen gesteld zijn, maar waarschijnlijk staat er niets in over sportsponsoring.

Minder kosten

Begin 2012 hebben we onze wethouder de opdracht meegegeven een exit-strategie voor de Meerlanden te ontwikkelen want de vorm van gedwongen winkelnering waarin we ons bevonden leek eerder tot hogere dan tot lagere prijzen te leiden. Het resultaat mocht er zijn, want de Wethouder kwam in januari terug met de mededeling dat een nieuw contract is afgesloten waarbij een aanzienlijke kostenbesparing is gerealiseerd.

Meer vragen

Als raadslid in Heemstede wil ik natuurlijk ook weten of gemeenschapsgeld voor afvalinzameling goed besteed wordt. Voor een groot deel lijkt deze vraag positief beantwoord te kunnen worden. En laten we niet vergeten dat Meerlanden veel goede dingen doet, en daarbij ook gebruik maakt van werkvoorzieningsschap Paswerk. Afgelopen week werd overigens bekend dat onze Rekenkamers in de regio een onderzoek gaan uitvoeren naar de Meerlanden. Ook dat is een reden om nu maar geen extra vragen te gaan stellen.

Meer openheid

Maar op het thema “openheid” valt wel een verschil op tussen Spaarnelanden en Meerlanden. Het Haarlemse bedrijf past de Nederlandse Corporate Governance Code toe gericht op de semi-overheid, daar waar Meerlanden diverse uitzonderingen maakt. Maar
we weten nog niet wat de directie salarissen zijn. Kijkt u voor het verschil eens naar het jaarverslag van 2013 van de Spaarnelanden en dan met name paragraaf 6.4.3. met de titel “bezoldiging bestuurders”. Het kan dus wel.

UPDATE / 09/03: Laatste alinea aangepast, meest recente jaarverslag is van 2011, ook zijn ze op social media te vinden (dank @meerlanden voor de tip). Ook toegevoegd dat Meerlanden deels aan de gedragscode voldoet.

De realisatie van het uitvaartcentrum aan de Herfstlaan gaat niet door. Al drie keer eerder heb ik hier over geschreven, en helaas kan ik u geen ‘happy end’ aanbieden. Het verhaal heeft een nieuwe wending gekregen, en ik vermoed dat er ooit nog wel een deel 5 zal volgen.

Deel 1, 2 en 3

In voorgaande afleveringen heeft u kunnen lezen hoe de gemeente en de firma Dunweg elkaar hadden gevonden om een uitvaartcentrum te realiseren aan de Herfstlaan. In deel 1 vermoedden buurtbewoners een complot en liep het uit op een haalbaarheidsstudie. In deel 2 lag er onverwacht een compleet plan op de vergadertafel, en in deel 3 werd de ontknoping beschreven, die enkele dagen daarna ook daadwerkelijk met een positief besluit in de Raad werd beklonken.

Ondernemer stapt er uit

Hoewel alles in kannen en kruiken leek, kwam er driekwart jaar na die raadsvergadering een bericht binnen van de ondernemer dat het allemaal om bedrijfseconomische redenen niet meer haalbaar was. Dat is op zich opvallend, want het was een solide bedrijf met een goede reputatie. Afgelopen jaar won het de publieksprijs Noord-Holland, en in 2011 waren ze winnaar van de grote ondernemersprijs Haarlemmermeer. D66 en haar collegae in de raad bleven daarom met vele vragen achter, en het imago van bedrijf liep een deuk op.

Onderhandelingen

De oorzaak van het stuklopen lijkt te liggen in de onderhandelingen die na de intentie overeenkomst nog gevoerd moesten worden tussen gemeente en Dunweg. In een ambtelijke notitie staat hierover: “Dit heeft echter niet tot een oplossing geleid omdat de gemeente op het standpunt blijft staan dat de bouw- en exploitatie voor rekening en risico van Dunweg moet plaatsvinden en er een marktconforme prijs moet worden betaald voor de in gebruikname van het pand Herfstlaan 1 met bijbehorende tuin.” Kennelijk was voor Dunweg een marktconforme prijs een brug te ver?

In de rouw

Op dit moment staan ondernemer en gemeente weer met lege handen. Het is jammer, want een prachtig plan komt niet tot uitvoering. Maar de rouw-periode hoeft niet heel lang te duren. Het college gaf aan dat zich nu nieuwe gegadigden kunnen melden om hier een uitvaartcentrum de exploiteren. Voordeel: er is al veel ambtelijk voorwerk gedaan. Nog een voordeel: er is draagvlak bij de raadsleden. En nog een voordeel: ik heb volgende keer weer wat om over te schrijven.

Bewoners van Heemstede willen nog wel eens klagen. Hun uitzicht dreigt beperkt te worden door een bouwproject, de vergroting van de dakkapel van hun buurman staat hen niet aan, stoeptegels liggen scheef, of de tarieven voor een dienst gaan omhoog. Op zich is dat prima, het houdt het gemeentebestuur scherp en legt de lat voor goede dienstverlening hoog.

Regen

Recentelijk werd er over wateroverlast geklaagd. De klachten hadden betrekking op natte kelders, natte tuinen en water in putten. Nu viel er het afgelopen half jaar ca. 800 mm neerslag, en dat is veel. Maar je kan ook overdrijven. Een bewoner heeft de gemeente aansprakelijk gesteld voor zijn ondergelopen kelder waardoor zijn kerstdiner in het water is gevallen. Het is toch algemeen bekend dat je zelf verantwoordelijk bent voor het waterdicht zijn van je dak en van je kelder? Straks wordt de gemeente nog aansprakelijk gesteld voor het feit dat de zon niet schijnt terwijl we in onze achtertuin willen zitten.

Sneeuw

Maar ondertussen is de temperatuur gedaald, en is de regen overgegaan in sneeuw. Het is dus weer tijd om te klagen over gladheid en sneeuwoverlast. Maar daar blijkt weinig van. Een enkeling klaagt dat de sneeuw van de weg op een fietspad is geschoven. En als ouderen hun stoepje schoonvegen, kunnen de jonge gezinnen er met hun slee niet goed over. Voorgaande jaren waren er veel klachten, maar sinds het nieuwe gladheidsbestrijdingsbeleid van de gemeente is het opvallend rustig.

Geen problemen

Het zijn eerder positieve berichten die opvallen. Er is veel sneeuwpret, en men vindt de witte deken er mooi uit zien. De gemeente werkt ondanks deze sneeuw gewoon door aan de brug aan de vrijheidsdreef. Een gedreven agent ziet ook kansen, want een sneeuwvrij dak in deze tijd wijst mogelijk op een hennepkwekerij. Hij roept inwoners om daar melding van te maken. En terwijl ik dit blog schrijf, begint het in Heemstede opnieuw te sneeuwen. Maar geen probleem, de stooiwagens en borstelmachines staan in de startblokken.

(Werken aan brug Vrijheidsdreef, foto afkomstig van @HarryvanHoorn)

Complimenten

Met het nieuwe beleid is het dus kennelijk prima geregeld, en zou je dus ook complimenten moeten krijgen. Wist u bijvoorbeeld dat inwoners van Heemstede gratis 5 kg strooizout kunnen afhalen bij de milieustraat aan de Cruquiusweg (op vertoon van een geldig legitimatiebewijs)? Geweldig toch? U kunt uw complimenten sturen naar gemeente@heemstede.nl. En als de complimenten uitblijven, overweeg ik serieus dáár maar eens een klacht over in te dienen.

Zagen is hier een combinatie van zeuren en vragen. Steeds maar doorvragen over iets, roept op een gegeven moment irritatie op, waardoor het zeuren gaat worden. Daar ergens tussenin zit een werkwijze waarmee onze fractie het afgelopen jaar het een en ander boven tafel heeft gekregen. Ook in 2013 gaat deze strategie werken, een kleine voorspelling.

Doorvragen

Al 2,5 jaar vragen wij om openbaarmaking van het salaris van de directie van de Meerlanden. Openheid van zaken hoort bij het vervullen van een publieke taak. Ons verzoek heeft de Raad van Commissarissen van De Meerlanden ondertussen bereikt. Hun reactie is dat er een nieuw bezoldigingsbeleid vastgesteld wordt dat binnen de zogenaamde “Balkenendenorm” zal vallen. Dat is niet verassend, met de op 1 januari in werking getreden Wet Normering Topinkomens. Maar we weten nog steeds niet hoeveel het salaris nu is. Ze zijn van plan het salaris op te nemen in het jaarverslag 2012. Het is nu januari 2013, het meest recente jaarverslag op de website van de Meerlanden is van 2010. Een onderwerp waar we dus ook dit jaar op gaan doorvragen.

Doorhakken

Er zijn al heel wat discussies in het land gestart over fusies. Zowel onze wethouder als onze burgemeester gaven hier afgelopen tijd een mening over in het Haarlems Dagblad. Een en ander volgt uit de uitnodiging van het nieuwe kabinet aan provincies om “met gemeenten initiatieven gericht op vergroting van de gemeentelijke schaal te bespreken”, aldus het regeerakkoord. Overigens hebben wij het dan over drie provincies, want datzelfde document zegt dat de provincies Noord-Holland, Utrecht en Flevoland worden samengevoegd. Heemstede werkt al veel samen met de directe buren, en ik voorzie eerlijk gezegd veel overleg, en weinig verandering. Daarvoor moet er méér gebeuren dan polderen in de bestuurlijke lappendeken van onze regio. Als we echt iets willen, moeten we knopen gaan doorhakken.

Doortrekken

Er wordt al jaren, zelfs decennia over gesproken. Hoe verbinden we de bollenstreek beter met de rest van het land. Ondertussen is er een samenwerkingsverband tussen de gemeenten ten westen van Amsterdam. Ze hebben een visie en een fonds opgericht. Nu zijn ze plannen aan het maken. Bijzonder is dat er vele knelpunten zijn, maar dat alle politieke aandacht slechts naar één weg gaat. Namelijk het doortrekken van de N206 (Noordwijk – Vogelenzang – Aerdenhout) naar de A4. Ook wel duinpolderweg geheten. Laten we vooral naar de feiten kijken, en al dat gedoe er omheen ook snel doortrekken.

Doorgaan

Binnenkort beginnen we als fractie aan ons vierde jaar na de verkiezingen, het laatste jaar van deze termijn. Dat betekent dat de verkiezingscampagne dit jaar gaat opstarten, en wellicht betekent dat ook iets voor de verhoudingen in de Raad. Partijen gaan zich steeds meer profileren. Met het resultaat van de laatste bezuinigingen nog vers in het geheugen, gaat hier de grootste uitdaging liggen. Mogelijk gaan we dit jaar nóg meer bezuinigen, en de vraag is of we dan nog steeds alles kunnen blijven doen wat we willen in ons Heemstede. Dit zou wel eens het jaar van de rake klappen kunnen worden. Met als centrale vraag: hoe kan Heemstede, na 2013, doorgaan?

De begroting voor 2013 is unaniem aangenomen, het was een unieke gebeurtenis na maanden van spanning en discussies. Een raadslid merkte aan het eind van de begrotingsbehandeling op dat het jammer was dat het publiek niet heeft meegemaakt wat zich achter de schermen heeft plaatsgevonden. Een goed punt vond ik, hierbij een inkijkje.

Voorjaar

In het voorjaar gingen de fractievoorzitters van VVD, D66 en CDA al om de tafel zitten om de gevolgen van de bezuinigingen te bespreken. Deze raadsperiode was halverwege, en de omvang van de oorspronkelijk te verwachten bezuinigingen zouden ruim worden overschreden. Tot 2 miljoen zou de OZB buiten schot blijven, dus wat nu? We kwamen echter niet tot een conclusie of afspraak. Over de behandeling van de kadernota die daarop volgde, deed ik eerder verslag.

September

In september steeg de spanning. Het was de vraag of, in navolging van de kadernota, er wel voldoende draagvlak was om de begroting goed te keuren. Het afwijzen van een begroting is iets dat je als gemeente liever niet mee wilt maken. De drie coalitiepartijen spraken toen de intentie af om met de begrotingsbehandeling samen op te trekken. Op dat moment wisten we echter nog niet hoe de begroting er uit zou zien.

Oktober

Toen de begroting er lag, werden de onderhandelingen tussen de drie partijen gestart. Hoewel het voorspoedig begon, leek na verloop van tijd dat de verschillen van inzicht te groot waren. In plaats van “ieder zijn weg” te gaan, stelde D66 echter voor eerst bilateraal met VVD (dus zonder CDA), en daarna met CDA (dus zonder VVD) te gaan praten. De uitkomst van beide gesprekken was dat er na de herfstvakantie weer met drie partijen tegelijk overleg gevoerd werd. En dat leidde snel tot een overeenkomst: een amendement om de OZB met 3,6% te verhogen en diverse bezuinigingsmaatregelen niet door te laten gaan.

Een week voor de begrotingsbehandeling

In de agendacommissie werd voorgesteld om de spreekvolgorde te veranderen: eerst coalitie partijen en daarna de oppositie partijen (normaal wisselt het elkaar af). Dat viel bij de oppositiepartijen volkomen in het verkeerde keelgat, mede omdat het hen duidelijk werd dat de coalitiepartijen kennelijk een overeenkomst hadden gesloten over de begroting. Een dag later vond de reguliere raadsvergadering plaats. Na afloop was er veel commotie. Ik werd bijvoorbeeld letterlijk omsingeld door oppositiepartijen en gevraagd te bemiddelen in het ‘conflict’ over de spreekvolgorde.

De begrotingsraad

De raadsvergadering begon met de aankondiging dat de spreekvolgorde niet veranderd zou worden. Op een of andere manier waren de gemoederen op dat moment al wat gesust. Die avond presenteerden de coalitiepartijen hun voorstellen om minder te gaan bezuinigen, en de avond verliep verder zonder politiek vuurwerk.

Vrijdagmorgen

De volgende ochtend was er een “motiemarkt” op het gemeentehuis, waar bijna alle partijen aanwezig waren. De oppositiepartijen waren geneigd mee te gaan met het amendement, maar zagen graag wat veranderingen aangebracht. Op sommige punten kwamen we soms moeizaam tot overeenstemming, maar aan het eind van de ochtend lag er een gedragen amendement.

Vrijdagmiddag

Maar niet iedereen was bij de motiemarkt aanwezig, en het was nog niet duidelijk of ook iedereen mee zou stemmen. Een unaniem aangenomen amendement zou immers een mooi gebaar zijn naar alle maatschappelijke instellingen die getroffen worden door de bezuinigingen. Het bleef tot het laatst spannend. Maar toen het zover was, waren er voor Heemsteedse begrippen vele twitter berichten over de goede afloop. Ik citeer er ter afsluiting eentje, van @bergwvd : “Unieke eensgezindheid tijdens de behandeling van de begroting in de gemeenteraad van #Heemstede. #overjeschaduwheenspringen”

Op facebook hou ik een aantal dagelijkse belevenissen bij uit de politiek. Al mijn privacy instellingen op facebook staan overigens op “openbaar”. Afgelopen week schreef ik:

“Dat was een snelle raadsvergadering, binnen een half uur waren alle gemeentelijke besluiten voor deze maand genomen. De daarop volgende borrel duurde aanzienlijk langer, en die was politiek gezien een stuk boeiender. Hoezo achterkamertjes? Blijkt dat we juist de borreltafel transparanter moeten maken. Kunnen we daar geen webcams ophangen?”

Transparantie

Transparant openbaar bestuur is een veel voorkomend thema. Maar het ophangen van webcams om na afloop van de raadsvergadering te kunnen volgen hoe er nagesproken wordt, zal ongetwijfeld op privacy bezwaren stuiten. Er wordt vaak een zorgvuldige afweging gemaakt alvorens gegevens openbaar worden. En die is niet altijd makkelijk. In dat kader is het aardig om te zien hoe de gemeente Heemstede zich inzet voor open data.

Open data

Over dit onderwerp heb ik eerder een blog geschreven. Heemstede maakt werk van open data, en dat vind ik een goede zaak. In het kader van de begrotingsvoorbereiding heb ik een paar weken geleden schriftelijk naar de stand van zaken gevraagd. Uit het antwoord blijkt dat de gemeente een inventarisatie heeft gemaakt van gegevens die bij de gemeente worden bijgehouden, en die mogelijk geschikt zijn om aan te melden als open data:

- Monumenten
- Speellocaties
- Groenvoorzieningen
- Lichtmasten
- Kunstwerken
- Zitbanken
- Afvalbakken
- Bestemmingsplannen (en afwijkingen )
- Projecten van Heemstede en van derden
- Wandelroutes begraafplaats en Groenendaalse Bos
- Strooiroutes
- Verkeerstellingen
- Betaalde parkeersectoren

Vervolg

Om deze gegevens als open data aan te bieden moeten er nog werkzaamheden uitgevoerd worden. De data moeten geconverteerd worden naar het open data formaat, en moeten geregeld worden bijgewerkt. Hiervoor moeten automatische processen ontworpen en ingeregeld worden. De gemeente verwacht dat de (geselecteerde) open data al in het eerste kwartaal van 2013 beschikbaar zullen zijn. Dat is mooi nieuws.

Borreltafel

Nog even terug naar die borreltafel die ik op facebook noemde, want waarom was die zo boeiend? Het bleek dat de emoties nogal hoog waren opgelopen nadat in de agendacommissie (een dag eerder) de coalitie partijen hadden voorgesteld om de spreekvolgorde tijdens de begrotingsbehandeling aan te passen.  Niet echt een onderwerp om als open data aan te melden, lijkt me…