‘Hi, I am Adrian’. Een leuke vent aan het tafeltje naast me steekt zijn hand uit. ‘Are you a local?’ Ik schud zijn hand en bevestig mijn status. Ja, ik ben een local.

Zo gaat het al weken in mijn nieuwe favoriete tentje Chez Ben. Ik kom er bijna dagelijks om te genieten van de koffie, de zon en het lekkere eten. Het is een plek waar buurtbewoners hangen en hopen dat de toeristen op Portobello Road dit plekje nooit zullen vinden.

Als stadsbewoner hecht ik aan het anonieme van de stad. Ik ben niet happig op aanspraak van totale vreemden wanneer ik rustig mijn krantje zit te lezen. Dus toen de eerste keer een mede-terrasganger zich voorstelde als Ben, zei ik: ‘Hi Ben, Bye Ben’, rekende af en sprintte op mijn fietsje weg. Om me vijf minuten later af te vragen of ik niet een cruciale fout had gemaakt?

In een stad als Londen is een uitgestoken hand geen claim op een levenslange vriendschap. Nee, die hand is een netwerkhand. ‘Wie ben jij en wat kan jij voor mij betekenen? Omdat ik een freelancer ben, is dit contact cruciaal. Ik moet constant op zoek naar nieuwe opdrachtgevers dus hoe meer mensen ik ken hoe beter. Helaas ben ik erg slecht in netwerken. Ik kan uren met iemand praten en dan weglopen zonder naam en telefoonnummer. Vaker nog verzuim ik duidelijk te zeggen wat ik eigenlijk voor werk doe.

Dit schijnt trouwens een typisch vrouwelijk trekje te zijn. Zo heeft vriendin S. exact dezelfde functie als vriend B. Hij introduceert zich als: ‘Global Marketing Director van zo en zo’. Zij zegt: ‘Oh, ik doe iets in de koffie’. Maar dit terzijde.

Om te leren netwerken besluit ik mijn ‘local hang-out’ te gebruiken als oefenterrein. Zo ontmoet ik Adrian de muzikant, Ben de reclameman, Remzi de womanizer en fitness instructeur, Henrietta de fiets-coach (echt waar die bestaan) en Lucy de hondenuitlater.

Heb ik er werk aan overgehouden? Nog niet. Maar wel een super gezellige zomer!